Şöyle bir bakıyorsun, çevrende gördüğün neredeyse bütün insanlar kavgaya hazır gibi; suratlar asık, kaşlar çatık, yürüyüşler kabadayı…

Herkes pek bir cesur.

Tek başına olduğunda "hâl ve gidiş" bakımından korkusuz olanlar bir araya gelip koca bir halk oluşturduklarında durum anında değişiveriyor.

İktidar, dış güçler, ekonomi falan derken hemen her şey, bu korkusuz insanlardan meydana gelen halka istediğini yapıyor.

Cevap?

Cevap yok.

Gıkını çıkaranın alnı karışlanmaya hazır.

Tek tek herkesin cesur sayıldığı bir toplumun korkak olması ilginç.

* * *

Cesaret kelimesi çok tekrarlandığında, daha fazla korkaklığı düşündürüyor bana nedense.

Siyasi liderler pek seviyor bu kelimeyi.

İktidar sorunlarla, düşmanlarla, terörizmle, dış mihraklarla, lobilerle vs. cesurca savaştığını söyleyip duruyor.

Muhalefet boş durur mu? O da her konuda cesurluktan yana elbette. Üstüne, bir de iktidara karşı cesaret gösterdiğini ilan ediyor.

Her türlü siyasi, ideolojik, dini görüşten ve farklı sosyal katmanlardan herkes birbirine cesur pozlar veriyor.

Korkusunu itiraf edecek kadar açık ve dürüst birini bulmak neredeyse imkânsız.

Napolyon'un o ünlü cümlesini hatırlamamak mümkün mü: "Dünyada taklit edilemeyecek tek şey cesarettir."

Ve Schiller'in sözüyle içeriği derinleştirelim: "Cesaret hayatı hiçe sayar, vicdanı değil."

Nedir bu işin sırrı?

Korkaklık nerede biter?

Cesaret nerede başlar?

Cesaret çağrısı yapan herkes kendiliğinden "cesur" sıfatını hak eder mi?

Çağrı yapılanlar korkak mıdır?

* * *

Nedir bu "her derdin devası" cesaret?

Politik karşıtlarını yok etmeye çalışmak mı cesaret belirtisidir? Yoksa onlarla bir arada, ama onlardan daha iyi olmaya çaba sarf etmek mi?

En çok başkalarıyla mücadele eden mi daha cesurdur? Kendisiyle mücadele eden mi?

Cesurluk, insanın verdiği sözden ve davasından asla dönmemesi midir? Yoksa gelişmeyi ve değişmeyi başarabilmesi mi?

Darbe veya devrim yaparak var olan düzeni deviren cesur değil midir? Ya darbeye ve devrime karşı direnen?

Tüm sorunlara ve zorluklara karşın, "sorumluluk" duygusuna dayanarak iktidarda kalmak mı cesarettir? Yoksa vaktin geldiğini görüp istifayı basmak mı?

Herkesten çok farklı giyinmek, davranmak, konuşmak ve düşünmek midir cesaret?

Cesaret, Türkiye gibi bir ülkede eşcinsel olup, bu özelliğini açıkça söyleyebilmek midir?

Tanrıtanımazlığını açıklamakta mı yatar cesaret? Yoksa Tanrı'dan başka hiçbir şeyden korkmayanların imanlarında mı?

Anlaşılması çok zor bir sanat eseri üreten mi cesur sayılmalıdır?

* * *

Yepyeni bir kente, hatta ülkeye gidip orada yaşamaya karar vermek midir cesaret? Ya da, mesela, kırkından sonra bambaşka bir mesleğe soyunmak mı?

Taze bir dostluk kurmaya girişmek, yüreğini yeni bir insana açmak cesurca bir davranış mıdır?

Hep affedebilmek midir cesaret? Yoksa çürüyen ilişkiye neşteri vurabilmek mi?

Cesaret, sevdiklerine karşı her tür özveriyi gösterebilmek midir?

Ya kendi hayatını hakkıyla yaşamaya çalışmak? O da cesaret değil midir?

En zor anlarında bile kendinde gülecek gücü bulan insana mı cesur denmelidir? Yoksa ağlamaktan utanmayana mı?

Karanlıktan korkmayan herkes cesur mudur? Riskin her türü cesaret belirtisi midir? Hırsızlar ve katiller cesur kişiler midir?

Aileye, çocuklara, çevreye karşı duyulan sorumlulukla ve sabırla, içi çoktan küflenmiş bir evliliği her şeye rağmen sürdürmek midir cesaret? Yoksa kapıyı vurup gitmek mi?

Son mektubu yazmak mı cesarettir? Yoksa onu açıp okumak mı?

Hayatın tüm çekilmezliğine karşın, var olma savaşına canla başla devam eden mi daha cesurdur? Yoksa en değerli varlığından bile vazgeçmekten hiç çekinmeden intiharı seçen mi?