İki ateş arasında-1

Belki kimseler farkında değil ama 7 Kasım seçimlerinden sonra Türkiye'de çok önemli bir gelişme ortaya çıktı. Bu gelişme toplumun, saç teliyle kesilmiş yumurta gibi ikiye bölünmesi değil. O zaten öyle. Toplumun bir bölümü, 'beyazlar'ı toplumun geri kalan kısmına kendisini kapattı. Bu tek başına bir olgu olamaz. Yaygın, geniş ve taşkın. Sosyal ve elbette siyasal dallanıp budaklanması da üstüne üstlük.
Fakat asıl gelişme dediğim şey o kesimin Kürtler ile ordu/ devlet arasında sıkışması. 

Aslında her şey 1 Kasım'dan önce ayan beyan görülüyordu. Kentli, yüksek gelirli, iyi eğitimli, Batılı kesim Akparti gücünü engellemesi bakımından Kürtleri zaruri görüyordu. Onlarla kuracağı bir ittifakın Akparti'yi tek başına iktidardan alıkoyacağını 7 Haziran deneyiminden öğrenmişti.
Kürtleri, o kesimin münferit talepleri için değil, sadece bu maksatla destekliyordu.
Geleneksel olarak CHP'ye oy veren ama onun yetersizliğini tüm boyutlarıyla gördüğü için bezmiş bu kesim CHP'ye artık oy vermeyecekti. Çünkü sadece CHPAkparti arasına sıkışmış olan siyasal sistemde Akparti erki engellenemiyordu.
Gene bu kesim, Kürtleri bahsettiğim nedenle desteklerken, öte taraftan, içinde her şeye rağmen mevcut 'ulusalcı/ devletçi' duygularla Kürtlerin taleplerinden tedirginlik duyuyordu. Özerklik, ana dilde eğitim, eşit yurttaşlık, kimlik aidiyetinin mutlaklaştırılmasıhayli 'sivri' taleplerdi.
Gene de 'Akparti tehlikesi' daha yakın göründüğünden bahsettiğim ittifak kuruldu. AyrıcaDemirtaş 'seni başkan yaptırmayacağız' diyerek ittifakın kendisine ait kısmını imzalamıştı.
Fakat 7 Haziran sonrasında başlayan 'şiddet dönemi' bu kesimi alabildiğine tedirgin etti. Son kertede (ilk kertede de) devletçi bürokratik yapıyla bütünleşmiş bir geçmişten gelen bu çevre PKK'nın hamleleri karşısında ne yapacağını şaşırdı. Sakal -bıyık arasında sıkışmış olarak kımıldayamadı. HDP desteklenerek Akparti aşılabilirdi ama bu defa da PKK'nıntuzağına düşülerek 'kurucu ilkelerle' yaşanacak çatışma desteklemiş olabilirdi. 

Bugün bu durum daha da derinleşmiş bir halde. Mevcut 'şiddet dönemini', PKK'nın etkinliğini nereye kadar- nereden sonra destekleyeceği hususunda hayli tedirgin bu çevreler.
Bu saptamayı herhangi bir kınama, eleştiri, polemik maksadıyla yapmadım. Tersine, Türkiye'deki siyasetin dar ve sıkışık geometrisini, çok önemli bir toplumsal çevreninsiyasal tutukluğunu saptamak istedim. Bunu hayati buluyorum. Çünkü öteden beri sürdürdüğüm bir görüşüm var. Bu çevrenin mevcut iktidarla mutabakatını ve mukavelesini önemseyenlerdenim. Gelin görün ki, kendi pozisyonunu (katılın katılmayın) gayet net olarak ortaya koyan Akparti karşısında bu çevre CHP ile HDP, PKK ile devletarasında kalarak çok ciddi bir siyasal vizyon problemi yaşıyor.
Bir taraf bu derecede kısır bir siyasette kalınca, ulusalcılık ve PKK arasında donunca neentelektüel düzeyde ne de siyasal pratik düzeyinde bir açılım yaşanıyor. Tekdüze, kıyasıya ve dışına tamamen kapalı bir tarz ve tonda sürdürülen, eleştiriden öte artık tamamen zıtlaşmaya dayalı siyasal tutum aşılamıyor. Aşılamadığı gibi o kesimin objektif bir siyasal söylem üretmesi, gerçekçi bir siyasal pozisyon alması da olanaksızlaşıyor.
Halbuki siyasal söylem ve vizyon her türlü kısıtlamayı aşmak içindir. Bu konuyu sürdüreceğim.