Kalemi kıvrak devlet militanı gazeteci Yılmaz Özdil bir foto paylaşmış.

Fotoda Kılıçdaroğlu'nun karısı şekerleme yapıyor.

İnsani bir durum; siyasal, mahalle baskısı olmasa belki toplantıya bile gelmeyecek.

Ne mümkün!

Birey olmak yasak bu militarist kültürde.

Bir insanın yüreği bir an geçemez mi?

Şıp diye "yakalamışlar".

Aferiin!

Aslında metalik ruhsuz devlet cenahı yakalanmış!

Az olsa da siviller de var; şefkat duygusu olan Özdil'i kınıyor, eleştiriyor, hayranlarına sitem ediyor.

Oysa Yılmaz Özdil'i o hale koyan o hayranları.

Özdil'lere o hayranlığı ürettiren kriterleri veren devletleri.

Şikayetler boşa!

Hiç kuşkunuz olmasın, o hayranlar memnun o paylaşımdan.

Çünkü  hayranlar da okurlar da bilcümle militarist ruhlu, icraatta gerçekte kıvırtsa da lafta devletin askeri.

Orası kağıt ve laf üstünde "uyumaz, acıkmaz, üşümez" çatısı.

Halkın hep o itaat eden ruhta olması istenen yer.

"Ulvi" bir görevde uyumak, el el üstüne konulduğunda içilen anda ihanet gibidir.

Öldürme, ölmeme, yenme yenilmeme üzerine kuruludur o militarist dünya.

Şefkat, dayanışma, sevgi, dostluk, hak ve tüm iyi duygular şımartır, disiplini bozar.

Nasıl uyur en başın eşi?

O anlayışa göre, insani bir şekerleme yapılamaz, o yaşta bile.

O cenah, 100 yıllık devlet üretimi ruhi şekillenme.

Bu arada belki bir Alevi köklü yıpranacak diye mutlu olan bile oldu.

İyi tamam da pek soran olmadı, militarizmin sivil siyasette işi ne?

Yeter artık sivilleşmeye yönelsenize!

Bu dilek, öneri, militarizmden ve devlet partilerinden demokrasi bekleyenlere gitsin.