Son günlerde sık sık bölücülük karşıtı yaklaşımlar görülüyor.

Sanki bir yerlere mesaj atılıyor, bu söylem merkeze "sadakat andı" tehlikesi barındırıyor.

Ne yazık ki kullanılan bölücülük, temelden yoksun, zihinlerde tamamen halkı kolay kandıran devletin o malum propagandasına çağrışım yaptırıyor.

Bu, telkin olarak da siyasal olarak da kültürel olarak da yanlış, özgürlüğün alanını daraltıyor.

Zira bölmek "öcü", suç, günah değil, gerektiğinde  yararlı da olabilir, peşin hükümle yaklaşmamak gerekiyor.

Keşke dünyada insanlar bireye kadar bölünebilse de özgür iradeyle ortaklaşılan ilkeler desteklenebilse..

Şimdi tam anlaşılamasa da küresel egemen güçler emek dünyasına o yolu zorunlu bir karşı çözüm olarak adeta dayatıyor.

Keşke bu bağlamda genel ilkelere uygun bireysel üretimler teşvik görse..

Sonra bir de dini bir topluluk veya ritüellerdeki hazır topluluğa özellikle bastıra bastıra haykırılan kardeş hitabı var..

Bu hitap bir imama, papaza yakışıyor, ama modernist iddialı birinin dilinde hiç de şık durmuyor.

Kim kiminle niçin kardeş?

Biyolojik mi, niçin?

Hangi paydada, amaçta eşit, mutabakatlı?

Hitap edilen, Hristiyan, Müslüman veya ortak bir inanç için mi de kardeş deniyor, yani din kardeşliği mi?

Veya ideolojik mi?

Kardeşten başka bir terim yok mu, emeği, emeğin ortaklamasını kapsayacak bir hitap?

Arkadaş, dost, yoldaş hitaplarına ne oldu,  kıran mı girdi?

Bu yanlış feminist harekette de tekrarlanıyor, özellikle Hristiyan dini bir hitap olan "kız kardeşlerim" kullanılıyor.

Dil içeriye açılan kapıdır, dikkatli olmak gerekiyor.

Barış, egemenin diline yaklaşmak veya benzemek değil ekolojik sisteme uyumlu tek ve hür bir özne olarak yaşayabilmektir.

O sistemi yıkan egemenin sistemini değiştirmeyi hedeflemeden de zaten o insanlığın özlediği kalıcı barış sağlanamaz.

O halde ekolojik sistemle barış içinde yaşa, bölün bölünebildiğin kadar!.