Dönemin başbakanı Erdoğan, 2013’teki Gezi protestolarını “kışkırtanlar” arasında gösterdiği Batılı çevrelere tepki olarak da algılanabilecek bir kararla aynı yıl Eylül ayında 4 milyar dolarlık uzun menzilli füze ihalesinde Çin’le görüşmelere başlanacağını açıklamıştı.

Başta ABD NATO müttefikleri, Çin füze sistemlerinin ittifak hava savunma sistemleri ile müşterek çalışabilmesi için gerekli yazılım bilgilerinin hasım durumundaki bu ülkeye verilemeyeceğinden Ankara’nın nihayetinde belki de hangarlarında çürümeye terk edilecek bir sistemi almış olacağına dikkat çekip, sert tepkilerini sürdüregeldiler.

Batı, her zaman olmasa da bu kez, Ankara’nın Çin’i tercih etmesi halinde olacaklar konusundaki uyarılarında haklıydı. Dile kolay, Türkiye’nin edinimini planladığı uzun menzilli hava savunma sistemlerinin öngörülen maliyeti 4 milyar dolar, yani yaklaşık 9,3 milyar lira civarında. 9,3 milyar lira ise Milli Savunma Bakanlığı’nın bu yıl için öngörülen 22,7 milyar liralık bütçesinin yarısının biraz altında ve yaklaşık yüzde 40’ına tekabül ediyor. Projenin, gerçekleşmesi halinde 4 milyar doların çok daha üstüne çıkması öngörülürken mevcut bedeli dahi insana, “Vay canına toplam savunma bütçesinin neredeyse yarısına yakın, bu ne iştir, bir de hangarda çürüme ihtimali yüksek” dedirtecek cinsten.

Gerçi, bütçe dışı savunma harcamaları da eklendiğinde yukarıda belirttiğim toplam savunma bütçesinin çok daha yüksek olduğu ortaya çıkacaktır ama her halükarda mevcut savunma bütçesini baz aldığımızda füze tedarikinin dudak uçaklatan bir rakam olduğunu görmek lazım. Dolayısıyla da iktidarın füze alımı sürecinin kamuoyu tarafından daha da yakından izlenmesi gerekiyor, liralarımızın nereye gittiğini idrak etmek için.

Cumhurbaşkanı olduktan sonra füze ihalesinde ufak çaplı bir U-dönüşü yapan Erdoğan, Çin ile görüşmelere başlandıktan bir yıl sonra geçen yıl Eylül ayında, aynı füzeler için Fransız-İtalyan ortaklığındaki Eurosam ile müzakerelerin başladığını açıkladı. Erdoğan, her ne kadar, Çin’in yüksek teknoloji transferi sözünü yeteri kadar tutmadığını gerekçe gösterse de bu ülke ile füze pazarlıklarının da Eurosam ile eşzamanlı olarak devam edeceğini belirtti.

ABD boş durur mu? Amerikan Savunma ve Güvenlik İşbirliği Ajansı’nın başı Amiral Rixey, geçen ay Aralık ortalarında, üçüncü kez Ankara’ya geldi ve füze ihalesi için kulis yaptı. Fransızların füze kulisi ise Cumhurbaşkanları Hollande’ın, IŞİD’le mücadeleye aktif katılım karşılığı uçuşa yasak bölge isteyen Ankara’ya destek vermeye kadar gitti. Paris, büyük ihtimal, “Nasıl olsa Washington Ankara’nın bu ısrarını geri çevirecek, varsın biz destek veriyor havası yaratalım, işin ucunda 4 milyar dolar var” düşüncesindeydi.    

Neredeyse 8 yıldır, “Acil ihtiyaç, alınması gerekir” dene dene bugünlere gelinen füze ihalesinde, Çin ile görüşmelerin, 7 Ocak günü yapılacak icra komitesi toplantısında sonlandırılması ihtimali çok yüksek. Zira iktidar, NATO sistemleri ile uyumlu çalışmayacak Çin füzelerini alarak parayı olmasa da ülke güvenliğini tehlikeye atmaz herhalde.

Füzede Çin macerasını sonlandıracak kişi, Başbakan Davutoğlu değil, Cumhurbaşkanı Erdoğan olacak. Çin ile görüşmeler kesilirse yılan hikâyesine dönen füze tedarikinde bundan sonra izlenecek yöntem genel seçimler sonrasına kalabilir.

NOT: 31 Aralık 2014 tarihli köşemde, maden faciasının yaşandığı yer olarak yazdığım “Kayseri, Ermenek’i”, “Karaman, Ermenek” olarak düzeltiyor, dikkatli okuyuculara teşekkür ediyorum. Aynı yazımda, yaşlı bir adamın, maden faciasında kaybettiği evladının cenaze namazında saf tutarken giydiği yırtık ayakkabı yerine bir valinin kendisine yenisini gönderdiği bölümle ilgili olarak da bir okuyucu şöyle bir düzeltme yapıyor:

“Valilik sağlam kışlık bir ayakkabı almıştı; ayakkabıyı yaşlı adama teslim eden imam da kendi parasıyla ayrıca bir lastik ayakkabı alarak ikisini teslim etmişti, zira iskarpin ile davarlar sulamaya götürülmezdi.”

Ben de diyorum ki, “75 yaşındaki yaşlı bir adamı davarı sulamaya götürmek zorunda bırakanlar utansın.”