New York kent merkezi ve Lincoln meydanı önündeki geniş alanda, kalabalık bir gençlik grubunun, kulağa hoş gelen bir müzik eşliğinde ve Türk bayraklarının dalgalandırıldığı bir ortamda dans ettiği bir video var, izlediniz mi? İzlemediyseniz, şu linki, https://www.youtube.com/embed/s93yYPJbNIA, tıklayın ve izleyin.

Bu dans gösterisinin Türkiye'de dikkat çekmemesi ilginçti; ne de olsa dünya devletlerini bir araya getiren Birleşmiş Milletler'e ev sahipliği yapan bu kentte, gençler, sırtlarında beyaz renkle, #barışta ortak (Partner in peace),  #gelecek100 yıl (Next 100 years) yazılı kırmızı tişörtleriyle, Türk bayrakları eşliğinde dans gösterisi yapıyorlardı. Performansın bir yerinde, dans eden grubun üzerinde dev bir Türk bayrağı dalgalandırılırken, çevredekiler de yine Türk bayrağı motifli kırmızı şemsiyelerini açıyorlardı.

Zannediyorum performans Türkiye'de sansüre uğradı. Zira, bu barış için dans performansını, Türkiye'de giderek derinleşen insan hakları sorununa dikkat çekmek amacıyla demokratik  gruplar örgütlemiş. Video açıldığında sol köşede, “ChangeForProgress”, (İlerlemek için Değişim) ibaresi görülüyor. “Barış için performans” yazısıyla açılan sitede dans gösterisinin sonu, “Bize katılın” çağrısıyla sonlanıyor.

Bu danslı gösteri, dünyadaki demokrat insanlar nezdinde Türkiye'nin az da olsa bir kıymeti olduğu, Türkiye'nin barışa ihtiyacı olduğuna yönelik farkındalığın bir yansıması. Ama üzücü tarafı; Türkiye'nin, ifade özgürlüğünün çiğnendiği ülke olarak anılıyor olması. Türkiye insanının, ülkeyi adeta uçuruma sürükleyen bu kötü gidişat karşısındaki duyarsızlığı ise insanın içini acıtıyor. Dünyanın dört bir yanından akademisyenler, şiddetli baskıya maruz kalan çoğu Türk 1.128 akademisyen için dayanışmanın sembolik değerini de göstermek adına 1.128 imzalı destek bildirisi yayımladı. Bu olay, küçük haberler şeklinde yerini aldı, toplumda tık yok. Herkes, “kendi mağdurunu” kolluyor. Dünya, Türkiye'deki kötü gidişatı biliyor ama dünyaya bel bağlamayalım. “Dünya gelir, beni kurtarır” beklentisine kapılmayalım, bu anlayışla demokrasi gelmez. Demokrasi ancak kendi mücadelemiz sonucu gelir, dış dünya ancak kolaylaştırıcı rol oynar. Bu bel bağlama hali, devletlerarası ilişkilerin temelini oluşturan çıkar ilişkilerinin doğasına aykırı. Avrupa Birliği gibi ABD de, Türkiye'deki karar vericiler üzerinde insan hakları ihlalleri konusunda yeterince caydırıcı olmuyor, olamaz da. İşbaşındaki hükümetlerle, ülkelerinin çıkarları adına politika izlediklerinden o iktidarın antidemokratik uygulamaları üzerinde fazla baskı yapamazlar, aksi takdirde işleri zorlaşır. Nitekim, Amerikan Başkan Yardımcısı Joe Biden, Türkiye'deki insan hakları ihlallerine dikkat çekmek için değil, ülkesinin bölgesel çıkarlarını zedeleyici tutumuna karşı Ankara'ya ayar vermek adına yakınlarda ülkemize geldi. Biden, Suriyeli Kürt grup PYD'nin katılmasına karşı çıkarak Suriye'ye barış umudunun adresi Cenevre görüşmelerini sabote etmemesi için kibarca Ankara'yı uyardı. Cuma gününe ertelenen Cenevre görüşmeleri yine yapılamazsa, Washington, Ankara'ya, “Bu görüşmeleri sensiz de yaparım, BM Güvenlik Konseyi'nden bir karar çıkartır, yine yaparım.” diyebilir. Yine Biden, Ankara'yı, Irak'ta Başika kampına asker sevkiyatı ile tek yanlı politikalarından vazgeçirmek ve IŞİD denilen terör belasıyla etkin mücadele etmesini sağlamak için Türkiye'ye geldi. Bu arada, hak ihlallerine yine de duyarlı oldukları mesajı vermek için bazı gruplarla görüştü. İnsan hakları ihlallerine demokratik dünyanın tepkisi, uzun vadede etki edebilir, zira bu ihlaller bir kenara yazılır sonrasında hesabı sorulur. Kısa vadede, ekonomiye, turizme etkisi zaten hissediliyor.