Soğanın zarını soyarcasına, sabırlı, güçlü, akıllı ve soğukkanlı olmanın gerektiği bir özel süreçte ülke.

Sorumluluk devredilemez.

Ülken kısa bir süre sonra, ikinci bir Japonya, Güney Kore olması ile Suriye veya Irak olması arasında sarkaç gibi sallanırken, X, hadi vaktimiz varsa Y, hadi sorumluluk sahibi isek Z köşe yazarlarını, kanaat önderini okuyayım da görüş oluşturayım denemez.

Ülkemiz ve çevresinde yaşananlar, dünyanın şu an içinden geçtiği kırılmalar ciddi ve sürekli ilgiyi talep ederken, pek çok alandaki bilgileri toparlamayı, bunları değişik kaynaklarla kontrol etmeyi ve resmi tamamlamayı gerektiriyor.

Bu sorumluluk devredilemez.

Çünkü en nihayetinde, bu süreçler sonucunda hareketlerimize, tercihlerimize ve kararlarımıza yön veriyoruz.

Ama karar almak, tercihte bulunmak, bir görüşü serdetmeye hazır hale gelmek sadece bir bilgi işleme süreci değildir. Çünkü ne kadar çabalasak da, bilgimiz, kaynaklarımız, hakikati kavramanın modern yöntemleri, kısıtlıdır.

O zaman, insan bir trajediye mi mahkum? Yani, hakikati, bilgi ve çaba ile tamamen kavramamız mümkün değilse, insan uygarlığı nasıl yolunu bulabilir, sürekli yanlış yapmaktan nasıl kurtulabilir?

Bir trajedi içinde debelendiğimiz doğru. Ama bu içinden çıkılabilecek, kader olmayan bir trajedidir.

Biz farkında olalım olmayalım, kararlarımıza, duygularımız, geçmişimiz ve inançlarımız da etki eder. Bizler bilgilerin içimizden akıp gittiği, lüzumlu/doğru olanların yakalandığı elekler değiliz. Aklımız ve kalbimiz, doğrudan o bilgileri inceler, seçer ve işler. Ancak modern tanımların aksine, o süreçte başka parametreler de devreye, iyi ki, dahil olurlar.

Yani, bilgimizin, çabalarımızın, algılarımızın eksik bıraktığını, Kant'ın duyusal akıl/düşünme biçimi dediği, modernler için metafizik kaçan kabiliyetler ile tamamlarız. Yani eğer vicdanımızı temiz tutma gayretindeysek, bilinçdışı ve ruhumuzun arkaplanda sürekli veri topladığını biliyorsak, bunun ne büyük bir imkan olduğunu anlar, eksik kalanı, “hissederek” tamamlarız.

Maddi düşünme, bilgi toplama süreçlerini akıl idare eder ve onun hakkını vermeli, okumalı, gezmeli ve öğrenmeliyiz. Ancak kararlarımızı vermeden, işin diğer yüzde ellisini duyu ve hislerimizin yapmasına izin vermeliyiz.

Bir diğer tamamlanma süreci ise, öteki insanlardır.

Biz, monolojik değil, diyalojik yaratıklarız. Yani insan, sadece düşünen değil, ilişkiye geçen, konuşan da bir hayvandır ve bu harika birşeydir.

Kararımızın, mümkün olan en büyük hakikat parçasına dayanması için, diğer insanlardaki küçük hakikat parçalarını bir koleksiyoncu gibi toplama mecburiyetimiz vardır.

Başkalarıyla muhabbet ederek hem kendimizi inşa ederiz, hem de kararlarımızı verirken, tek başına asla ulaşamayacağımız bir bilgi/duygu havuzuna erişmiş oluruz. Batı uygarlığının en büyük trajedisi, bireyi atomize ederek bu hayat damarını kesmesi olmadı mı?

Tabii, bu tüm yapıp etmeleri anlamlı kılan, Yaradan ile olan kişisel ilişkimizdir. Bilgi, ilişki ve çabaların anlamlı olabilmesi, ancak yaratılış içindeki fonksiyonda yerini alması ve çabaların ölümle anlamsızlığa mahkum edilmemesi ile mümkün olur.

Aslında işin Yaradan kısmına kadar olan bölümünü insan kendi çabasıyla yapabilir, bunun için aklı ve sağduyusu yeterlidir. Yaradan “sermaye” benim diye patronluk taslamaz, fişi çekmez, serbest iradeye hürmet eder.

Ancak, benim itikadımca, tüm bu süreçler Yaradan'ın çıpası ve korumasına sahip değilse, her an dağılma, bozulma riski altında olduğu gibi, kişiye de huzur vermez.

Huzursuz insan da doğru fikirler, eylemler üretemez. Ölümün tehdit ettiği herkes, zaten rehindir.

Hiç aklınıza geldi mi bilmem, karar verme sürecinin bilgi, öğrenme, muhabbet aşamalarından sonraki bence son parametresi huzurdur.

Doğru bir yaşamın, doğru kararların verdiği huzur...