Cumhuriyet’in ‘demokratik’ hale getirilmesi için ‘hukukun üstünlüğünü’ savunan ve Birinci Meclis’te ‘İkinci Grup’un önderlerinden olan, Cumhuriyet’in ilk demokratı sayılabilecek Erzurum Milletvekili Hüseyin Avni Ulaş’ı 23 Şubat 1948’de kaybetmiştik.

Keşke imkân olsa da herkes Birinci Meclis tutanaklarını serinkanlılıkla okusa… Oradaki tartışmaları görse… Ulaş’ın hukukçu kimliğiyle otoriterleşmeye nasıl direndiğini öğrense.

***

Genç kuşaklara hiçbir zaman Hüseyin Avni Ulaş, İkinci Grup filan öğretilmedi, öğretilmiyor da…

Açgözlü haramilerin burayı soyup soğana çevirme çıldırması bu amacı şimdilerde de Kaf Dağı’nın ardında bırakmış gözüküyor.

Hüseyin Avni Ulaş’a ihanet sırası şimdi siyasal İslam maskeli faşistlere geldi.

Ancak, ben yazı yazma olanakları kaybolmadıkça, toplumsal bir vefa adına her yıl Hüseyin Avni Ulaş’ı anarım.

***

Salı günü Hüseyin Avni Ulaş’ın 68’inci ölüm yıldönümüydü…

Ulaş, sivil ve hukukçu olduğu için ‘muhalif’ konuma düşmüştü. Bugünlerde de yaşıyor olsa tartışmasız gene başı belaya girerdi.

Kanun hâkimiyetini kurmak… Hukukun üstünlüğünü savunmak… Bunlar, Ankara’nın hiçbir zaman istemediği ve tehlikeli bulduğu öneriler.

En dehşet verici halini de şimdilerde yaşamaktayız.

***

Vefakâr dostlar her yıl Hüseyin Avni Ulaş’ı Küçüksu’daki mütevazı mezarının başında anarlar…

Bu manevi borç ertesinde Ulaş’ın ‘hürriyete istinat etmeyen cumhuriyet iğfalkârdır’ sözünü bir amentü olarak tekrarlarız.

‘Demokratik cumhuriyet’ arzusu Hüseyin Avni Ulaş’ın tüm yaşamının karartılmasına neden oldu.

Üstelik hayali şimdilerde çok daha fazla uzaklaşmış görünmekte…

Bir önceki durakta ‘askeri vesayet’ diyorduk, şimdilerde siyasal İslamcı maskeli bir faşizm vesayetinden mustaribiz.

***

Demokratikleşme hiç de kolay olmuyor…

Türkiye, ‘devlet odaklı’ bir anlayıştan ‘toplum odaklı’ bir anlayışa geçemiyor.

Ne ki gene de büyük bir umudun peşindeyiz…

Çünkü kışla üzerinden siyaseti de, camii üzerinden din sömürüsünü de tecrübe ettik.

Geriye tek çıkış yolu olarak ‘Demokratik Cumhuriyet’ kaldı, başka alternatif yok.

Ayrıca toplum en dibe vurduğunda, yukarı çıkma ihtiyacını çok daha derinden duyar, bu ihtiyacı daha fazla talep eder.

Bugünlerdeki siyasal şuursuzluk burayı ağır bir kırılmaya sürüklese de dilerim iyileşme aşamasına sağduyuyla varırız.

***

Ömrünü Türkiye için heba eden Hüseyin Avni Ulaş’ın memleketi Erzurum’da bir tek büstü bile yok. Erzurum’da bir mahalleye Hüseyin Avni Ulaş adının verilmesi belki tek küçük tesellimiz.

Ben ‘büstünü’ yaptırdım ama maalesef onu oraya toplumsal bir şenlikle dikecek bir demokrat iradeyi boş yere bekleyip durdum…

Ama demokratik cumhuriyet ile birlikte o büstü de Erzurum’a dikeceğimiz umudunu faşizmin en çıldırdığı bugünlerde bile hiç yitirmedim.

O gün geldiğinde saklamaya devam ettiğim o büstü Erzurum’a gidip dikeceğiz.