Kimimiz öldü orada, kimimiz yaralandı...

Kimimiz, sevdiği birisinin acı haberiyle sakatlandı...

Kimimiz, ölenlerin isimlerini okurken, tanıdığı birisinin olmadığına şükrederken yakaladı kendisini ve insanlığından utandı...

Ankara’da o istasyonun önünde havaya saçılan bilyeler hepimizin bir yerlerine saplandı bir şekilde...

* * *

Ama onlara değmedi bu bilyeler; o kalın derilerini incitmedi...

Mısır’daki “kızları” için sel gibi gözyaşı akıtanlar, bir damla gözyaşlarını sakındılar bu parçalanmış insanlardan...

* * *

Çok anormal, çok acayip bir şey sorulmuş gibi, istifa etmeyi düşünüp düşünmedikleri sorulduğunda, pişmiş kelle gibi sırıttılar...

* * *

Sanki, HDP binalarına yapılan yüzlerce saldırıya göz yuman, failleri yakalamayan onlar değildi...

Sanki, Mersin, Adana bombacılarını yakalamayan, Suruç, Diyarbakır’da kendini patlatan piyonların izlerini sürmeyen onlar değildi...

Sanki IŞİD’çilerin toplu namaz gösterilerine, web sitelerine, özgürce propaganda yapmalarına göz yuman onlar değildi...

Sanki, Türkiye’nin dört bir tarafında cirit atan kafa kesicileri yakalamak yerine, elindeki polis gücünü kreş basıp bomba aramak için kullanan onlar değildi...

* * *

Sanki, gazetecilerin attıkları tweetlerden dolayı içeri tıkıldığı ama “Oluk oluk kan akıtacağız” diyenlerin bağır bağır bağırabildiği bu ülke onların yönettiği bir ülke değildi...

Sanki bu ülkenin istihbarat teşkilatını, emniyetini ve bu katilleri yakalamakla, bu cinayeti önlemekle mükellef bilumum devlet aygıtını yönetenler onlar değildi...

* * *

Ve sanki, bu ülke, ülkeyi yöneten iktidar odaklarının olağanüstü hallere bel bağlaması halinde, muhtaç olunan o olağanüstü hallerin maharetli eller tarafından nasıl yaratıldığına yüz defa tanık olmamıştı...

Sanki bütün bu hikâyelerin olduğu bir ülke değildi burası...

Ve sanki bu ülkeyi onlar yönetmiyorlardı...

* * *

Ankara Tren Garı’ndan saçılan bilyeler, hepimizin derisine saplanmıştı...

Ama bir tek onlar, hiçbir yara almadılar; ne birisi istifa etti, ne bir özeleştiri yaptılar...

Ve yine, dimdik ayakta kâh onu, kâh bunu suçlamaya devam ettiler...