Bunca sorunun, bunca belânın ortasında,  kafasını cinsellikle bozmuş bir adamın (televizyon yorumcusu ve AKP’nin ideolojik yayını Yeni Şafak gazetesinin köşe yazarı) Erasmus programı konusunda ortaya saçtığı saçma sapan laflar üzerine yazmanın ne âlemi var, diye düşünebilirsiniz. Konuyu tekil bir klinik vakadan ibaret sayarsak, haklısınız; ancak Müslüman muhafazakâr erkek zihniyet dünyasının dışavurumu olduğunu kavrarsak üzerinde ne kadar düşünsek, ne kadar yazıp çizsek azdır.

Avrupa Birliği çerçevesinde öğrenci değiş tokuş programı olan, yıllardır milyonlarca öğrencinin katıldığı Erasmus Programı, Bay Yusuf Kaplan’a göre “Eğitim projesi değil, yozlaşma, cinselliği putlaştırma, cinsellik peşinde koşan ahmaklar sürüsü yetiştirme projesidir.” Projeye katılan öğrenciler arası ilişkilerden 1 milyona yakın “gayrı meşru” çocuk doğmuştur. Program katılım acilen engellenmelidir. Köşe yazısının ara başlıklarından biri “Erasmus mu orgasmus mu” olan bayımızın daha önceki yazılarından birinde “ODTÜ, Hacettepe, Boğaziçi Üniversitleri yıkılmalıdır” diye yazdığını da hatırlatmakta yarar var.

Birkaç gece önce çıktığı 5N 1K televizyon programındaki performansı da epeyce eğlenceli ama kendi türünün bir prototipi olarak da ibret vericiydi. Adamcağız Deleuze’den başlayıp Maffesoli’ye, Max Weber’den Nietche’ye, Lacan’dan Baudrillard’a bir düzine filozof/düşünür adı zikrederek; epistemolojik, etnolojik, ontolojik, sosyolojik sözcüklerini peynir ekmek gibi tüketerek konuşurken, konuya yabancı biri bir felsefe deryasıyla karşı karşıya olduğunu düşünebilirdi. Ne var ki bu adların, adamın söylemeye, savunmaya çalıştıklarıyla ilişkisi yoktu. Bulanık su dolu bir kovada yüzen ilgisiz fikir kırıntılarından ibaretti ortaya saçılanlar.

Bay Kaplan’ın düşüncesinin (!) odak noktası: Batı kültürüne, Batı uygarlığına, Batı düşüncesine, seküler ahlâka ve yaşam tarzına karşı aşağılık duygusuyla beslenen saldırgan bir düşmanlıktı. Biryerlerden birşeyler kapmışsa da, hiç hazmedilmemiş, anlaşılmamış bilgilerle, antikapitalizm, postmodernizm ve neoliberalizm eleştirisi sosuna bulayarak sunduğu bu düşmanlığın gelip düğümlendiği nokta cinsellik ve kadın-erkek meselesiydi. Ahlâki bozulma, yozlaşma, ahmaklaşma, vb. hep cinsellikle, özellikle de kadın cinselliğiyle tanımlanıyordu. 

(Yeri gelmişken; bu zat on iki yıl Avrupa’da, İngiltere’de kalmış, orada okutulmuş, Londra’da doktora yapmış kendi söylediğine göre. Görüşleri kendini bağlar kuşkusuz ama bu kadar fikir fukaralığı ve kafa karışıklığı tahsil ile pek mümkün değil. Diplomaları gerçekse o diplomaları veren kurumları da sorgulamak gerekir. Ya da daha sonra psikolojik bir sarsıntı geçirmiş de olabilir ki, o zaman şifalar dilemekten başka yapacak şey yok.)

Ahlâkı bacak arasına indirgeyen ahlâksız bir zihniyet

Ahlâk ve namus kavramlarını kadın üzerinden cinsellikle tanımlayan ilkel erkek kültürünün egemen olduğu bir coğrafyada, bu kültürün dinî muhafazakârlıkla beslenip pekiştiği bir ülkede yaşıyoruz. Bu toplumda muhafazakârlıktan anlaşılan kadın meselesidir, yüzyıllar öncesinin aşiret yapısı ve töresinin kadına bakışını 21.yüzyıl dünyasında muhafaza etmektir. Muhafaza edilen başka hiçbir olumlu dinî ya da ahlakî değerin kalmadığı bu toplumda, Bay Kaplan’ın biraz patolojik, biraz safiyane biçimde dile getirdiği, bu yüzden de göze batan düşünce tarzının uygulamalarıyla siyasal ortamda ve gündelik yaşamımızda her an karşı karşıyayız.

Bu memlekette en yaygın ve sıradan küfür “ananın a..na koymak”, “anasın sin kaf etmek”tir. Bakanlardan milletvekillerine, sokaktaki çocuktan işadamlarına kadar herkesin her an ağzındadır bu küfürler. Ve “cennet anaların ayakları altındadır” diyerek ana edebiyatı yapan ikiyüzlü zihniyet hiç yadırgamaz bu küfürleri. Dinî İslamî temelleri fevkalade güçlü olan “yurdum muhafazakârlığı” için erkeğin malı sayılan kadın aynı zamanda onun namusudur. Bu yüzden de töre ya da namus cinayetlerinin ardı arası kesilmez; erkekler aslında olmayan namuslarını kadının kanıyla temizlerler. Kadının ahlâklılığı cinsellikle, cinsel tabularla ölçülür. Uzun söze gerek yok: Bir süre önce yaşanan “kızlı- erkekli” meselesi, Hükümetin- siyasetin en üst kademelerindeki kişilerin sunucuların göğüs çatallarıyla, dekolteleriyle uğraşmaları, “karma eğitim tacizi- tecavüzü tetikliyor” yaveleri, din uleması sayılan ürkünç adamların hamile kadın sokağa çıkmamalı herzeleri, erkeğin nefsine hakim olamamasını doğal sayan ve tecavüzleri aklayan fetvaları, Müslüman muhafazakâr iktidarın kürtajdan, bebelerin başını örtmeye, okullarda kız-erkek ayrımı yapma niyetlerinden etek boyu ölçmeye kadar bir sürü uygulaması, hep aynı ahlâk anlayışı ve aynı zihniyetin sonucudur.

Erasmus mu orgasmus mu? sorusundan kadın sünnetine yol gider

Bir süre önce IŞİD’in, ele geçirdiği bölgelerde kadınların sokağa çıkmasını yasaklarken kadın sünnetini de zorunlu kıldığı yolunda haberler çıkmıştı. Yanlış anlaşılmasın; bizim cinsel ahlâkçılarımızın işi buraya vardıracaklarını söylemiyorum. Ancak aradaki zihniyet farkının nitel değil nicel olduğuna dikkat çekmek istiyorum. İslamiyet öncesinden gelen kadın sünnetinin işlevi ve amacı kadının cinsel birleşmeden haz almasını, yani orgazmı engellemektir. Böylece kadın, cinselliği erkekle eşit düzeyde yaşayacak eş olmaktan çıkar, erkeğin şişme bebek misali cinsel nesnesi olur. Cinsel hazdan mahrum kalan kadının efendisine başka bir erkekle “ihanet etme” ihtimali de engellenir. Yani namus kurtulur.

Erasmus mu, orgasmus mu, diye soranların, kız ve erkek çocuklardan başlayarak kadınları erkekleri ayırmaya çalışanların bilinçlerinin derinliklerinde, en kaba ve ilkel biçimi IŞİD’de gözlenen vahşi erkek egemenliğinin tortuları vardır.

Kedi uzanamadığı ciğere murdar dermiş. Kimilerine göre “ahlâksız Batı”nın evrensel ahlâkî-insanî değerlerine ulaşabilmek: erkek iktidarının ve siyasetinin kadınla, bedenle, cinsellikle ve her alanda özgürlüklerle barışmasıyla mümkündür ancak. Ahlâksızlık cinsellikte değil, ahlâkı “şey”inde sanmaktadır.