Perde indiğinde, mahremiyet ile başbaşa olduğunda, insanların nasıl olduğunu bilemezsiniz...

İki kişi beraber olmanın, tüm gizemi budur zaten; kapılar kapandığında, perde kapandığında nasıl olduğunuz...

Türkiye ile sandığın hikayesi de biraz böyle.

Pazar günü, perdeyi kapattıklarında insanlar ve sandıkla başbaşa olduklarında; işte o zaman, gerçekten ne yaptıklarını,ne  yapmak istediklerini ve ne yapmayı kendilerine yedirdiklerini bileceğiz...

Anketörler, kapıları veya telefonları çaldırıyor...

Kamuoyu araştırması yapan kurumların, Türkiye nüfusunu temsilen çerçeveledikleri kesimlerin içindeyiz...

Sorulara cevap veriyoruz veya vermek istemiyoruz...

Sadece üçte birimiz,  “konuşmak”; Türkiye nüfusunu temsilen yanıt vermek istiyor...Yaklaşık, yüzde 30’umuz anketörlerin sorularına yanıt veriyor...

Verenlerimizin verdiği yanıtların son derece rasyonel tasnif edilmiş hali, “çok gizli” halde büyük önem atfedilerek önce politik gözlerin önüne gidiyor...Sonra, algılar buna göre şekillendiriliyor...Sonra, gene anketler dağılıyor...Örneklemler; çerçevelendiğimiz temsili varlıklar, mesleki ve demografik dağılım; daha önemlisi altında yatan kişilikler ve öngörülen davranış biçimleri sabit kalıyor...

Şimdilik bir “altın oran” var; “Evet”, ancak birkaç puan önünde “Hayır”ın...

Hep aynı rakamlar tekrarlanıyor: ilk kez hemen tüm kamuoyu araştırmacıları, aynı “altın oranı” buluyor...

Tuhaf bir denklem...

İlk kez yüzde yüz her araştırmacı, neredeyse aynı sonucu buluyor.

Neden?

Anketleri şaşırtabilir mi örneklemler ve arka perdesindeki insanlar?

1 Kasım 2016 seçimine giderken, seçmenler çok yalan söyledi; o zaman tercihini saklayanlar en az 6-7 puana, yani yüzde 6-7’ye ulaştı. 

En az...

Dertleri istikrardı-deniyor...

Şimdi, kimin derdi nedir, var mıdır; ne nedir nasıl-bilmiyoruz...

Yaklaşık yüzde 50-50’yi hata payı çerçevesinde anca bulan; yüzde 50 “Evet”e doğru ancak, “Hollanda Krizi” döneminde ve ertesinde devrilmeye meyleden bir yarı yarıya bölünme hali var...

Korku çok hakim ve devletin tüm gücü çok etkin, keskin...

Kamuoyu araştırmaları raporlarının tümünü önüme dizdiğimde, bir tür cerrah gibi bakmaya çalıştığımda; bir “vücut”- bir “hastaya” bakar gibi objektif olarak incelemeye çalışıyorum...

Ne “Hayır” cepte keklik, ne de “Evet”...

Herşey o gün, perde arkasına geçildiğinde, o mahremiyette belli olacak...

O gün, en çok, sandığa gitmeyenlerin,oy vermeğe niyetli olmayanların belirleyici olacak diyoruz ama...Sandığın yoluna gidildiğinde... Aslında, o son vicdan muhasebesi sözünü söyleyecek...

Netice olarak da...

Perde indiğinde, mahremiyet; rengini belli eder...

Seçim de o mahremiyetin olur...

Mahremiyet, son sözü söyler...

Sürpriz: Perde indiğinde…