Halil Berktay, Amerika’da yaşayan eski bir lise arkadaşından söz ediyor. Özelliklerini şöyle sıralıyor: “AKP’yi kapkara görme ve baş düşman olarak alma; dolayısıyla gerek hükümet, gerek tabanı (yani dindar, İslâmî kesim), gerekse onu destekleyen veya desteklediği düşünülenler hakkında olabilecek en kötü, en uydurma şeylere inanma; anlamama ve hattâ anlamaya çalışmama”.

Benim de çok sayıda bu tür eski arkadaşım ve sınıf arkadaşım var.

Berktay’la aynı yaşta olmadığımıza, aynı mahallede büyümediğimize, aynı okula gitmediğimize göre, aynı tür eski arkadaşlarımız olmasının açıklaması başka. Bu eski arkadaşların (ve Berktay’la benim) ortak yanımız sınıfsal.

İyi (ve/veya yabancı) okullara gitmiş, Batılı bir yaşam tarzı olan, büyük şehirlerin mutena semtlerinde yaşayan, “yurdum insanı” diye hayalî bir varlıkla sürekli dalga geçen orta sınıf / üst orta sınıf.

Bu arkadaşlardan gelen (“onların da başka yerlerden alıp, benimseyip çoğaltarak aktardığı”) bir mail yağmurundan söz ediyor Berktay:

“Artık hiçbir öğretim üyesi hiçbir konuda konuşamayacak, yazamayacak. İnternet tamamen susturulmuş. E-mail almak ve yollamak suç. Basın özgürlüğünün zerresi kalmadı. Ekonomi ha çöktü, ha çökecek. İslâmî terörün ardında da bu hükümet var. AKP, El Kaide’yi ve diğer cihadist örgütleri bile finanse etmekte. Halk neredeyse toptan muhalif. Erdoğan’ın sonu çok yakın.”

Bu mailleri atanlar bir yandan bunlara inanırken, bir yandan da yerel seçimlerde, cumhurbaşkanlığı seçimlerinde (ve 2002’den beri tüm seçimlerde) AKP’nin hezimete uğramak üzere olduğuna inanıyor, Berktay’ın sözleriyle, “AKP kendi yaptırdığı ankette tepetaklak” masalına kapılıveriyor.

Ne dünyayı, ne Türkiye’yi anlayabilen, Erdoğan düşmanlığı dışında siyasetle ilgilenmeyen, çareyi bayrağa, Atatürk’e, askere, darbeye sarılmakta bulan tüm eski arkadaş ve sınıfdaşlarımla ilişkimi çoktan kestiğim için, bu mailleri bana doğrudan atmıyorlar, dolaylı yollarla görüyorum. Ve Berktay gibi benim de tüylerim diken diken oluyor. Üstelik, bu saçmalıklar “solculuk” adına yapılınca büsbütün kaktüs gibi oluyorum.

Doksan yıldır kendilerini bu memleketin sahipleri olarak gören, memleketin geri kalanını sessiz ve görünmez bir koyun sürüsü olarak düşünen bu orta/üst sınıfın feryadını “solculuk”, “aydınlanmacılık”, “çağdaşlık” ve “anti-emperyalizm” zannetmek gerçekten gülünç.

“Yeni” ve “büyük”

Amma ve lakin…

Bu heriflerle mücadele etmenin yolu heriflerin düşmanını göklere çıkarmak mıdır?

Bu heriflerin mağara adamlığı, Erdoğan’ın mükemmelliğini mi kanıtlar?

Bu heriflerin 1923-1938 arasında sıkışıp kalmış olması bugün “yeni” Türkiye’de yaşadığımızı mı gösterir?

Sanmıyorum.

Türkiye’nin bugün “yeni” ve “büyük” olduğunu, en iddialı, en kapsamlı, en ısrarlı şekilde anlatanlar, ilginçtir, AKP kurmayları ve teorisyenleri değil, başka bir ekip. Berktay, Yıldıray Oğur, Markar Esayan, Melih Altınok, Etyen Mahçupyan, Kurtuluş Tayiz gibi, bağımsız görünen, “tarafsız aydın” olarak AKP’nin tüm politikalarının haklılığını vurgulayan, hükümete yapılan tüm eleştirileri “aklın sesi” olarak bertaraf eden bir ekip.

Tesadüf olmasa gerek; tam dağılır gibi olurken, ekibin bütün üyeleri (sadece Berktay hariç)Yeni Şafak, Star, Akşam ve Türkiye gazetelerinde çalışmaya başlayıverdi. Ve yepyeni bir şevkle, Yalçın Akdoğan ve Yiğit Bulut’un hayal bile edemeyeceği bir yaratıcılıkla, hükümetin tüm uygulamalarını pırıl pırıl cilalamaya koyuldular.

Mesela, AKP’nin yaptıklarını “Kürtlerle Sünni Müslümanların yaptığı bir devrim” olarak nitelemek, on beş yıldır yaşananları “sessiz devrim” olarak tanımlamak AKP’lilerin aklına bile gelmezken (bizzat “devrim” kavramı bile onlara yabancı ve rahatsız edici gelir çünkü), bu ekibin hemen aklına geliverdi.

Başını AKP’nin çektiği süreç “devrim” ise, AKP’nin yarattığı şey “yeni” ise, demek ki AKP’yi eleştiren herkes eskiden yana, yaptıklarını beğenmeyen herkes karşı devrimci!

Mesela, demokrasiden ödün vermek istemeyen, polisin insan öldürmesine karşı çıkan, doğayı sınırsız bir santral istilasından korumak isteyen herkes “büyük Türkiye”nin önünde duruyor, devrime karşı direniyor!

Ne garip! Bizzat Erdoğan bile Berktay, Oğur, Esayan, Altınok, Mahçupyan, Tayiz kadar iddialı değil bu konuda!

Roni Margulies

[email protected]

(Sosyalist İşçi)