Aralık ayı geçmişe doğru yolculuklara çıktığım, gecelerinde ter içinde uyandığım, sabahlarında bugün yataktan hiç kalkmadan yatsam diye düşündüğüm; üzerlerinde özlem kokan boşluklarla dolu fotoğraflar arasında kaybolduğum bir ay.

6 Aralık Ertan’ın ameliyattan tekerlekli sandalyeye mahkum olarak çıktığı başlangıç ve bir yıl sonra 24 Aralık ise onu kaybettiğim son. 30 yıldır yaşadığım bu ülkede, herkesin ailesiyle buluştuğu, perdelerin arasından sarı sıcak ışıkların sızdığı, sevgi dolu seslerin sokaklara taştığı bir kutsal gün 24 Aralık.

Hristiyanların en kutsal günü olan Noel’de bir hastane odasında kapattı gözlerini Ertan.

Onu bakır bir küp içinde toprağa teslim ettim. Sevdiğimi derin, kara bir çukurun içine kendi ellerimle bırakırken, nasıl sığdı bu küpün içine diye düşündüm. 56 yıllık bir yaşam, koca bir yürek, sayılamayacak kadar çok anı, güzellikler, ayrılıklar, tüm yaşadıklarımız... Yüreğim, aşkım, sevgim, tüm heyecanlarım, bedenimin ve beynimin yarısı o bakır küpün içinde şimdi... Onu çok özlüyorum. Bazen ince bir sızı gibi, bazen dayanılmaz bir sancı yürekte…

İstanbul'a dönmek istedi hep, başaramadık. Türkiye’ye gidemediğimiz yasaklı yıllarda sık sık su kenarlarına giderdik.

Bu fotoğraf da 1986 yılından. Hollanda. Orada denize bakar, İstanbul’u koklardık.

İnsan nefes aldığı her anın değerini bilmeli. Bu kadar yıl sonra bunu öğrendim işte.

Şimdi Ertan yok. Milenyuma birlikte giremedik. Bu yıl onsuz geçen 15. yıl.

Ertan, bazen bedenimin, aklımın yarısı, bazı gecelerimde alnımda sıcak bir nefes, bazen parmaklarımın arasından akıp gidiveren... Ama hep sıcak, sıcacık...

Sıcak külleri kaldı geriye... Zaman zaman kızıl korlara dönen.

Güzel uyu Ertancığım. (24 Aralık 2015)