"Savaş istiyoruz!"

En önce vuruldu bunu yazan.

Brecht'in bu şiiri günlerdir kafamda dönüp duruyor.

Uyuyamıyorum, yarın sabah topyekün bir savaşa uyanmaktan korkuyorum. Evet, diktatörlerin bir savaş çıkarmadan gitmediğini biliyorum ama neden biz?

Suudi savaş uçakları bu sabah gelmiş İncirlik Üssü'ne. Bugün PYD bombalanmış ve bu bombardımanın sürdürüleceği açıklandı. Rusya sınırlarımıza çok yakın mevzileri ve belki de sınırımızı uçaklarla dövüyor. Başımızdakiler bizi hızla savaş çukuruna çekiyor.

Eğer birşey yapılamazsa, Türkiye'nin bir Suriye olması kaçınılmaz gibi görünüyor.

Basın ne diyor diye bir baktım.

Cizre'deki korkunç zaferlerini, kurşunlarla öldürüldükten sonra göğüsleri kesilmiş genç kadının mahremiyetini teşhir ederek kutluyorlar.

Şimdiden savaş çığlıkları atılmaya başlanmış bile. Hatta bir CHP'li milletvekili, "Suriye'ye savaş açılmalıdır" deme cürretini göstermiş.

Televizyonlarda eğlence programları ve Sevgililer Günü kutlamaları gırla gidiyor. Burçlar, kazı kazan yarışmaları, tencere tava satışları, erkeklere özel krem reklamları, kadınlara özel estetik ameliyatları, bilmemkimin ne kadar etkili bir biçimde abdest aldığını ağlayarak anlatan bir cübbelinin sahtelar gürültüsü; ahı gitmiş vahı kalmış bilim "adamları"nın ne kadar büyük bir "devlet kuran millet" olduğumuzu tartışması...

Ben çok korkuyorum.

Ülkemizi, geleceğimizi, kötüler, kara kıllı eller ele geçirdi.

Ele geçiremedikleri tek şey umut.

Yine de "umudu kesme yurdundan" demek istiyorum.

Barış, hemen barış... Başka çare yok