HDP’nin ilk defa Meclis’e ‘tünel kazarak’ değil herkes gibi kapıdan girmeye karar vermesi, iktidar dolaylarında müstehzi bir ifadeyle karşılandı. Ardından kontenjandan çakma ‘uzman’lar döktürmeye başladı: “Bilindiği üzere HDP barajı aşamaz ama neticede kararlarına saygı duymak lazım” filan. Ama Selahattin Demirtaş’ın cumhurbaşkanlığı seçimlerinde elde ettiği ‘beklenmedik’ başarıyı hatırlayıp hayıflananlar olmadı değil; Demirtaş bazen fazla oluyordu, gerçi yakında İmralı ayar verir, otururdu yerine...

HDP’nin kararında gayet ciddi olduğu ve çalışmalarını da sıkı tuttuğu anlaşılınca, “HDP AKP ile gizlice anlaştı, bir kaza olur da barajı geçerse AKP ile omuz omuza verip Recep Tayyip Erdoğan’ı başkan yapacaklar” şayiası yayıldı. Önceleri CHP’den de bu algı operasyonuna katkı sunan açıklamalar geldi. Tamamdı. HDP yüzde 6-7 civarında bir oyun ötesine gidemezdi, gelsin köpüklü ayranlar, beyaz çaylar (ben de kendimi çay tiryakisi sanırdım; bu tür bir çayın varlığından dahi haberdar olmadan geçmiş ömrümüz, galiba tercihan altın varaklı bardaklarda içmek lazımmış)...

Bu şayianın meğer bir cümlelik canı varmış ve o cümleyi de Meclis tarihinin en kısa grup konuşmasında Selahattin Demirtaş söyledi: “Seni başkan yaptırmayacağız”. Muhtemelen o gün kendilerini istihbarat ve psikolojik harp numaralarında uzmanlaşmaya adamış danışmanlar ordusu olağanüstü toplantıya çağrılmış ve zılgıtı yemişlerdir: “O kadar yediriyorum içiriyorum, şimdi n’oolucak söyleyin bakalım?”

Demirtaş’ın cümlesi belli ki bazılarının devrelerini yaktı. O şayiayı etkisiz hale getirdi. Devletten beş kuruş seçim yardımı almadan kıt kanaat imkânlarla yürüttükleri seçim kampanyası ve özellikle de Demirtaş’ın konuşmaları, insanların daha çok gündemine girmeye başladı. HDP’nin kapsama alanı Kürtleri çok aştı. Bunun Sayın Demirtaş’ın kişiliği ve mesajlarına duyulan güvenle tabii ki çok yakından ilişkisi var. Ama daha da önemlisi, Demirtaş’ın halkın özlemini duyduğu barış, demokrasi ve adalet değerlerini son derece ‘sahici’ bir samimiyetle sahiplenmesi, savunması.

Ölüm tehditleri aldı. İtibarsızlaştırma kampanyaları başlatıldı, halen de sürüyor. Çakma ‘uzmanlar’ onun iç ve dış mihrakların ‘projesi’ olduğuna dair ‘derin’ analizler döktürdü. Ama işte adamın ne bir hırsızlığı ne bir arsızlığı vardı ne de ‘kaseti’... (İmralı’ya da başvurmuşlar mıdır acaba?)

Bizzat Erdoğan’ın elinde Kuran’la meydanlara çıkması, Demirtaş’ın bir devlet kurumu (Diyanet) ile ilgili sözlerini alenen çarpıtıp onu adeta ‘din düşmanı’ ilan etmesi, ‘terör örgütünün uzantısı’ ithamları gizleyemedikleri paniklerinin düzeyini ortaya koyuyor.

HDP’nin yurt sathında 120 seçim bürosu saldırıya uğradı. HDP’lilerin seçim çalışmaları engelleniyor. Son olarak Adana ve Mersin’de bombalar patladı. Provokatörlerin muradı HDP’nin güçlü olduğu yerlerde başka bombaların patlaması. Ama Diyadin’de bir telefonun kamerasına yakalandığından beri bu karanlık oyun da tutmuyor. İşin sırrı, AKP’nin yolda düşürdüğü barış umudunu HDP’nin sahiplenmesidir.

Bazen Kürtçe atasözleri paylaşıyorum. Bu da bir Türk atasözü: İşkilli büzük dingilder. (Manasını anlamayan TDK sözlüğüne baksın.)