Cumhurbaşkanı Erdoğan bir kez daha ‘sözde aydınlar, sözde akademisyenler, sözde sivil toplum kuruluşları, sözde medya’ diyerek öngördüğü Türkiye tasavvuruna muhalefet eden tüm kesimleri hedef gösterdi. Daha önce de “Hesap vereceksiniz, bedel ödeyeceksiniz” demişti. Söyleyen ‘cumhurbaşkanı’ olunca ister istemez ‘yandaş’ olmayan herkes bu ortaya atılmış tehditleri üzerine aldı, tedirgin oldu.

Öncelikle şundan emin olmak durumundayız: Erdoğan’ın sözleri eleştiri, ortaya atılan bir görüşe karşı savunma veya yanıt hakkını kullanma değil, tehdit ve sindirme amaçlı bir şantajdır. ‘Hesap, bedel’ derken kastedilenin ne olduğunu da Sayın Erdoğan açık açık söylemektedir zaten; kapatma, el koyma, hapse atma, vb. Bunları Twitter fenomeni Fuat Avni yazdığında ‘acaba?’ demiştik. Saray görevlisi hissiyatıyla işlerini yapan tetikçi yazar, yorumcu kılıklı kişiler yazdığında, söylediğinde de ne ölçüde ciddiye almak gerektiği tartışılır bir şeydi. Ama artık meselenin tartışma kaldırır yönü kalmadı; Erdoğan, kendisine muhalefet eden bütün kişi ve kuruluşları kapatılması, el konulması, batırılması, hapsedilmesi gereken birer ‘hedef’ görüyor...

7 Haziran seçimleri öncesinde bu niyetini belli etmişti. Yenilgiye uğrayınca mecburen planını askıya aldı. Ve şimdi 1 Kasım’daki dayatma, şantaj ve ‘son koz’ seçimlerine giderken bu muhalefeti susturma planını yeniden gündemine aldığı anlaşılıyor.

Medyaya yansıdı; Ali Babacan Başbakan Davutoğlu’na “Aman efendim, tam da G-20 toplantıları öncesinde?” deyince, Sayın Davutoğlu da “öyle bir şey yok, inanmayın” demiş. Ama Davutoğlu’nun cevabı, Erdoğan’ın sözleriyle birlikte okunduğunda, bundan anladığımız, sindirme operasyonunun sadece bir ‘zamanlama’ konusu olduğu. 1 Kasım seçimlerinin sonuçlarına bakılacak önce. AKP tek başına iktidar olacağı bir sonuç elde ederse, tutmayın Saray’ı; “ne demişsek o!”

 Bazen “Allah söyletiyor” deriz ya, karşı karşıya olduğumuz tehdit ve şantajın da bence böyle bir anlamı var.

AKP tek başına iktidar olursa, neler yapacağını ‘en üst düzeyde’ deklare etmiş bulunuyor. Muhalefet partileri ‘yok’ sayılacak; ‘iç ve dış mihrakların oyuncağı’ denecek, ‘terörün uzantısı’ denecek; demokrasinin ancak muhalefetin varlığıyla anlamlı bir yönetim şekli olduğu gerçeği çamurla sıvanacak. Saray’ın dümen suyuna girmekten imtina ettikleri için, zaten alarm zilleri çalan ekonominin nasıl etkileneceği umursanmaksızın bazı sermaye grupları batırılacak. Israrla batmayanlara, el konacak. Muhalif medya ‘paralel, terörizm, casusluk’ türü bugünden kamuoyunu alıştırmaya çalıştıkları iddialarla susturulacak. Yazarları hapsedilecek. Her nasılsa hâlâ işlerinden edilemeyen akademisyenlerin üniversitelerden atılması sağlanacak. Her biri yasal yükümlülüklerini yerine getirmiş olarak faaliyet gösteren sivil toplum kuruluşları, mesela ‘Sağlam İrade’ konulu kampanyalara katılmayı reddedip ‘bağımsız’ ve ‘sivil’ kalmakta ısrar etmeyi sürdürürlerse, kapatılacak. Parlamento, ‘Reis’in ‘başkan’ olma isteğini kitabına uydurursa ne âlâ, yoksa fiili başkanlık rejimine geçilecek.

Evet; 1 Kasım’da oylayacağımız budur işte. Türkiye’nin, Saray’ın dilediği gibi yöneteceği bir ‘çiftlik’ haline getirilmesine illa da onay vermemiz isteniyor. Cumhurbaşkanı Erdoğan seçenekleri önümüze çok net bir şekilde koyduğu için belki de ona teşekkür etmemiz gerek.