Bir yas sürer mi ömürler, kuşaklar boyu?

Hangi yas, hangi matem vardır ki dinmez gözyaşları insanın? Hangi acı vardır ki, bu kadar derinden, bu kadar yürekten yaşanır, kanatır, acıtır?

Neden?

Nedir İmam Hüseyin’e “Dünyada sığınacak hiçbir yer kalmasa yine de Yezid’e biat etmem” dedirten?
“İzzetli bir şekilde ölmek, zilletle yaşamaktan daha iyidir” sözlerinde dile gelen inanç ve kararlılık nedendir?

Lanet Yezid ordularına, “Beni öldürmekten başka bir şeye gücünüz yeter mi? O halde merhabalar olsun Allah yolunda ölüme. Sizin benim azamet, izzet ve şerefimi yok etmeye asla gücünüz yetmez!” diyen İmam Hüseyin’in üzerine üzerine yürüdüğü Kerbela, yaşandığı zamanı anlatmaz sadece.

Çünkü Kerbela, kötülüğe karşı iyiliğin, alçaklığa, rezilliğe, düşkünlüğe karşı ahlak, şeref ve haysiyetin, elde ettiği güç, şan ve şatafatı korumak için zulüm ve zorbalıktan başka ‘yolu’ olmayana karşı hak yolunu savunmanın tarihidir.


Hüseyin bu tarihin kahramanı, rehberi, imamıdır. Kerbela, onun hepimiz adına yaşayarak, göğüsleyerek, kucaklayarak bizlere bıraktığı bir mirastır. onun mukadderatı, varlığını, güce, paraya, silaha, iktidara satmış lanet Yezid’e biat etmektense ölüme ‘merhaba’ diyen cüretin adamı olmaktı...

Bu tarihi ancak o yazabilir, bu ‘kader’i ancak o göğüsleyebilir ve bu mirası insanlığa ancak o yol gösterici kılabilirdi...

Kerbela, inanç ve insanlığımızın sınandığı bir zulme karşı direniş manifestosudur ve Hüseyin o direnişin bayraktarıdır.

Kerbela, 1335 yıl önce yaşandı ama yaşandığı zamanda kalmadı, bitmedi. Çünkü lanet Yezid’lerin düzeni, devranı bitmedi.

İmam Hüseyin ve yoldaşlarının canına kastedenlerin zulmü bitmedi. Güce, paraya, iktidar olmaya, ihtişama tapan insan suretinde Yezidler eksik olmadı hayatlarımızdan. 

Bundan sebeptir Kerbela, ilk günkü acısında bir yas, matem, kederdir bize…

Ama Kerbela asla ağıt yakmak, yas tutmak demek değildir sadece.

Çünkü Kerbela için matem, 12 İmam orucu, bir hak ve adalet kavilleşmesidir aynı zamanda.

İmam Hüseyin’in şahsında en soylu anlamını bulmuş iyilik ve doğruluk değerleri için bir arınma ve yeniden ve yeniden kararlaşma gerekçesidir.

Kerbela için “üzücü bir olay” diyenlerin, “Mesele Hz. Ali’yi sevmekse, Ehl-i Beyt’e saygıysa…” diyenlerin anlamadığı budur.

Kerbela, Alevilerin acılı tarihlerinin yaşayan ruhudur. Unutulmayan, unutulamayan, unutturulamayandır.

Kerbela, İmam Hüseyin’in şahsında lanet Yezid’e boyun eğmeyen büyük umuttur.

Anlamak gerektirir. Ve anlamak, bir yolun erdemine varmak çabasında ahlak, doğruluk, dürüstlük ve arınmak mücadelesidir.

Yaraların bizde kanıyor ya Şah-ı Şehid İmam Hüseyin...