İbrahim Tatlıses’i vuranların bu kadar kısa sürede yakalanması ve çetenin hikâyesi çok ilginç. Hiç kimse faillerin bu kadar kısa sürede yakalanacağını düşünmüyordu. Burada benim üzerinde durmak istediğim iki önemli nokta var. İşte bu iki nokta bütün bir 20. yüzyıla damgasını vurmuş ve Türkiye gibi gelişmekte olan ülkelerin en önemli sorunlarından biri olan “mafya ekonomisinin” giderek erimekte olduğunu bize gösteriyor.

Birincisi mafya ve devlet arasında mafyanın doğuşu ile birlikte kurulan ilişki kopuyor. İkincisi ise teknolojinin geldiği aşama geleneksel mafya ekonomisinin yaşamasına izin vermiyor. Bu, bütün dünyada böyle... Ama Türkiye’de de, gidişatın bu yönde olduğunu bize, İbrahim Tatlıses saldırısı gösterdi.

Bir kere çetenin yakalanması tamamıyla polisin teknolojiyi “gerektiği” gibi kullanmasının sonucu... Kamera kayıtları, düşük çözünürlükteki görüntüyü bile ayrıntıları seçilebilir hale getiren teknoloji, araçtaki GPS cihazı, geçmişe dönük bölgede yapılan telefon görüşmesi kayıtları... Tabii çete kendince bazı önlemler almış; örneğin hazır kart alıp sonra bunları imha etmişler, suikast aracını kiralamışlar, (ama GPS nedir bilmemeleri ve araçta bunun olup olmadığını araştırmamaları sonları oldu) bölgede sıkı keşif yapmışlar ve silahı olayla ilgisi olmayan bir kadının evinde saklamışlar. Ancak çetenin aldığı bu önlemler(!) hem polisin donanımını hem de teknolojinin geldiği aşamayı göz önüne alırsanız çoluk-çocuk oyunu gibi kalıyor. Yani bütün bunlardan sonra bu çetenin salaklar ordusu olduğunu düşüyorsunuz değil mi; hayır öyle değil... Olan şu: Çete, Türkiye’de çok sık görülen bir mafya örgütlenmesi. Muhtemelen uyuşturucu bağlantılıları, çek-senet hikâyeleri, koruma, tehdit, mekân işletme gibi rutin “işleri” var.

“Reisleri”, İstanbul’a Adana’dan gelmiş ve yanına mesleksiz, üstelikte meslek edinme hevesi olmayan buna karşın silahla güç edinip kısa yoldan köşe dönme hevesi olan “delikanlıları” toplamış muhtemelen. Farkında olmadıkları çaresizlikle örgütlenen bu mafya grupçukları, özellikle devletle büyük mafyanın işbirliği yaptığı azgelişmiş ülkelerde kendilerini büyük mafyanın yanında bulurlardı.

Yani büyük mafyanın taşeronluğunu üstlenerek topluca “zanaatlarını” icra ederlerdi. Tabii yukarıdan birileri bunlara “siz bu işi üstleneceksiniz” demezse yakalanma ihtimalleri de pek yoktu.

Devlet-CIA ve en karanlık sektör

Mafya ekonomisi 20. yüzyılda ciro sıralamasında petrol, otomotiv, demir-çelik, elektrik gibi ana sektörlerden hemen sonra geliyordu. Ama sonuçta mafya ekonomisinin yarattığı ekonomik etki ölçülemeyeceği için çoğu zaman bu sektörleri de aşan bir büyüklüğe ulaştığını söyleyebiliriz. Özellikle geçen yüzyılda silah, içki-tütün sektörleri mafyayı besleyen bir ikinci ekonomiyi ortaya çıkardılar..

Aslında ABD İkinci Dünya Savaşı sonrası mafyayı özellikle ayakta tutmuştur. Çünkü ABD, savaş sırasında Sicilya’yı mafya ile işbirliği yaparak işgal etmişti. Bu deneyimi “evrenselleştiren” CIA, savaş sonrası tüm dünyada mafyayı sarı sendikacılıktan, Gladio örgütlenmelerine kadar kullandı ve siyasi olarak işbirliği yaptığı devletlerin içine soktu.

Bizdeki Ergenekon Terör Örgütü mafya ilişkisi de CIA’nin işte bu stratejisine dayanır. Böyle olunca, yakın zamana değin, (yani Küçükgiller, Kerinçsizgiller falan daha dışarıdayken) mafya devlet ilişkisi olağan bir ilişkiydi ve Tatlıses’e suikast düzenleyen çete gibi süper-lümpen mafya grupçukları da 20. yüzyıldan kalma bir CIA tezgâhı olarak, sırtlarını devletin bir yanına dayamışlardı. Ama şimdi bu yok; bu olmadığı gibi, teknoloji de artık “eski” mafyanın saklanmasına izin vermiyor.

Sadece Türkiye’de değil tüm dünyada “geleneksel” mafya ekonomisi süratle çözülüyor. Mafya her şeyden önce demokrasinin olmadığı, basının da büyük mafyanın elinde olduğu ülkelerde hayat buldu. Türkiye gibi ülkelerde demokrasinin kurumsallaşması, bunun şartlarını hızla ortadan kaldırıyor.

Yeni bir devlet ve bu yeni devleti destekleyen, bilgiyi her yere kesintisiz ulaştıran, tekellerin denetleyemediği bir teknoloji ağı, karanlık olana ışık tutarak yeni bir dönemi başlatıyor.