Basın ve ifade özgürlüğü açısından bir başka kara gün yaşadı Türkiye. AKP’nin her yalanıyla içine düştüğü açmazdan kurtulması için daha fazla baskı ve yasağa başvuracağının göstergesi haline gelen uygulamalar, demokratik bir ülkede eşi görülmeyecek cinsten.

Önce, Charlie Hebdo karikatürlerini sıkı bir süzgeçten geçirdikten sonra yayınlayacağını açıklayan Cumhuriyet gazetesi dağıtım kamyonlarının herhangi bir mahkeme kararı olmaksızın savcı emriyle durdurulmasına tanıklık ettik. İçinde Hürriyet, Posta, Fanatik, Milliyet, Vatan gazetelerinin de olduğu kamyonlar, iki saate yakın bir süre sonra salıverildi, gazete dağıtımında ciddi sıkıntılar yaşandı.

KOMEDİDEN ÖTEYE GEÇMEZ 

Ardından Türkmenlere yardım taşıdığı iddia edilen MİT TIR’larında aslında ağır silahlar olduğunu gösteren belgeleri yayınlayan hesap yüzünden Facebook ve Twitter’a yasak geldi. Türkiye kamuoyundan yasaklarla gizlemeye çalıştıkları gerçek, yani iktidarın Suriye ve Irak’ta fanatik İslamcı örgütlere silah yardımı yaptığı gerçeği, tüm dünya tarafından bir kez daha öğrenildi.

Siz bir yandan kökten dinci örgütlere silah yardımı yapar, bunun belgelerine bile sahip çıkamaz ve çareyi yasakta ararsanız, destek verdiğiniz örgüt uzantılarının Paris’te gerçekleştirdiği eylemlerin ardından yapılan yürüyüşe katılmanız, komedi filminden öte anlam taşımaz.

Türkiye mezhepçi politikalarıyla Ortadoğu’da büyük bir açmaza girmekle kalmadı, ülkeyi tahayyülü zor bir baskı rejimi içine sürükledi. Batı’dan uzaklaşılan her an, komedi bir diktatörlük rejimine doğru döşenen taşların sayısını artırmaya yaradı.

Charlie Hebdo ile Charlie Chaplin’in Şarlo karakteri parantezi arasına sıkışmış bir ülke görünümündeyiz.

KARAKTER SUİKASTLARI 

Eleştiriye tahammülsüzlük, Kutsal Lider’e laf söyletmeme çabası, Sedef Kabaş’tan Ertuğrul Özkök’e, Nazlı Ilıcak’tan Hasan Cemal’e yayılan geniş bir yelpazede insanların hedef tahtasına konulmasına neden oluyor. İşlerinden olmakla kalmıyor insanlar, karakter suikastına da uğruyorlar.

Taha Akyol’un dünkü yazısında vurguladığı gibi, Batılı eğitim kurumları onları dillerine çevirmek için yarışırken İbni Sinalar, Farabiler, İbni Rüşd’leri medreseden kovan İslam toplumları bugün içinde bulunduğu açmazda buldu kendisini.

Batı’nın tehdit altında olduğu zaman bile sıkı sıkıya sahip çıktığı ifade özgürlüğü kavramını yok etmeye çalışan, Cihadist Ulema’nın, hurafelerin kapısını açan günümüz İslam toplumları da önümüzdeki dönem de daha da geri gitmiş bir toplumsal yapının temellerini atıyor.

Türkiye her türlü eksikliğine, yanlışlığına rağmen Cumhuriyet döneminin temel değerlerine sırt çevirirken hızla baskıcı Arap emirliklerine benzer bir yapıya doğru yol alıyor. Unutmayın, özgür düşünce yalancıyı, hırsızı korkutur. Korkunun da ecele faydası yoktur.