Başbakan Ahmet Davutoğlu bu ülkenin bu milletin huzuru için ne kadar çalışıp çırpındığını kamuoyu takdirle izliyor. Ne yapsın boşa vuruyor olmuyor, doluya vuruyor olmuyor.

Neyse ki Anayasa en son Hükümet kurma görevini onun insiyatifine bıraktı her yol denendi ve o aşamaya geldi Artık Hükümet kuruluyor inşallah.

CHP ve MHP’nin “seçim hükümetine üye vermiyoruz” demesi abes bir tutum olduğu kadar, bu süreçte iyi bir duruş sergilemediği halde HDP’nin “üye vermeye hazırız” demesi sevindiricidir.

Seçim hükümeti birkaç pratik uygulamalarıyla tarihe unutulmaz bir not da bırakabilir, hatta barışla anılabilir. Bu iki ay bu Meclisin çalışması lazımdır. Sakın normal seçim süreci gibi meclis başkanı vekillere izin vererek seçim çalışması için onları sahaya salmasın.

Bu süreçte seçim hükümeti aşağıdaki maddelerden üçünü beşini dahi gerçekleştirirse halkta uyanan umut, hayta huzur olarak yansır.

1-Kütçe Anadil eğitiminin yasal altyapısının hazırlanması,

2-Ayırım yapmaksızın siyasi genel affın getirilmesi,

3-2000’i aşkın çocuklarımızın ceza evinden bırakılmaları,

4-Hasta mahkumlarının bir an evvel serbest bırakılmaları,

5-Kamu Güvenliği Müsteşarlığı nezaretinde dağdan inmek isteyen gençlerimizin hayata dönüşlerinin sağlanması ve rehabilitasyonla hayata kazandırılması,

6-Korucuların mesleki açıdan tarz değişikliğine gidilerek kamu yararına faydalı hale getirilmesi,

7-Eğitim öğretimde pozitif ayrımın sağlanması,

8-Ekonomik açıdan pozitif ayrımın sağlanması,

Sosyal devlet olarak şu son iki maddede var olan ihmal beni kahrediyor. Örneğin Diyarbakır’da politik bir tutumla defolu hale gelen binlerce öğretmen, okulda teröre alt yapı hazırlıyor, hatta bazıları teşvik ediyor. Devlet memuru olan bu kimseler öyle politize olmuşlar ki nerdeyse “neden ayakkabını boyatmamışsınız?” diye sorsanız “Kürt sorunu var” diye cevap verecekler.

Diyarbakır Milli Eğitimi bu sahadan haberdar olmasına rağmen hiçbir tedbir almıyor, stratejik bir eylem planıyla eğitim öğretime uygulayacağı bir inovasyonu ise hiç yok, gel de kahrolma!

Diyarbakır’ın okulları var, öğretmenleri var, öğrencileri var fakat başarısı yok. Varsa yoksa siyaset, kimse demiyor ki, bey efendi müsaade edin de siyasetçiler siyaset yapsın.

Eskiden devlet memurları vakur bir duruşa sahiptiler  hele öğretmenler örnek alınacak kimselerdi şimdi öyle mi acaba?

Hem ne diye biri öğretmen olduktan sonra artık emekliliğe kadar bu işi yürütme hakkına sahip oluyor, yok efendim arkasında 657 sayılı yasa var, işi garanti, peki bu öğretmen yetersizse kendini yenileyemiyorsa, salla başını almaşını tarzında okula gidip geliyorsa, yetiştirdiği yeni nesil öğretmeni gibi yetersiz olup birilerinin az bir motivasyonla kendisine anlatılan uzman çavuşluk, astsubaylık kahramanlık hikayelerinle dağa çıkabiliyorsa vay o ülkenin eğitimine derim.

İşte mesele bu kadar vahim, senin öğretmenin sana ihanet ediyor, işini yapmıyor, senin üst yönetimin okullara selam vermiyor, inşaat işleri dışında okulla ilgili bir değerlendirme yapılmıyor o tür işlerde de para var malum.

Yani birçok açıdan Diyarbakır insanına sıkıntı veriliyor ama bunun başında eğitim öğretim geliyor, ekonomi geliyor, işsizlik geliyor gerisi de gerekli ama bu sorunun yanında teferruat kalıyor.

Zaman zaman şu ifadeyi dillendiriyorum: Ey vatandaş! Hayatın içindeki konumun ne olursa olsun, imkan ve zamanının en az yarısını eğitim öğretime ver, diğer yarısını nasıl tasarruf ediyorsan senin bileceğin iş, yine tekrar ediyor, ısrarla söylüyorum.

Seçim hükümetinden çok şey bekliyoruz haberiniz olsun.