Sıffin savaşı’nda “Muâviye, askerlerine Kur’an sayfalarını mızraklarının ucuna takıp karşı tarafı Kur’an’ın hükmüne çağırmalarını emretti. Bunun üzerine Suriyeli askerler mushafları mızraklarının ucuna takarak, ‘Ey Iraklılar! Artık savaşı bırakalım, aramızda Allah’ın kitabı hakem olsun’ diye bağırmaya başladılar.” (Kaynak: İslam ansiklopedisi) 

Muaviye gibi, Müslüman Türk halkının lideri de benzer bir performansa imza attı. “Tarafsız” cumhurbaşkanı olarak çıktığı yurt gezilerinde ve hitabet kürsülerinde Kur’anı havaya kaldırıp, ne kadar dindar olduğunu ispat etmeye çalıştı. 

Muaviye’ninki bariz kandırmacaydı; bizimkinde mızrak yerine Kur’an silah haline gelmişti. 

Siyaseti savaş gibi görenler, Demirtaş’ın Kabe ve Taksim karşılaştırmasını da dillerine dolamışlar. Müslümanlık referanslarıyla konuşan biri, hakkaniyet, ahlâk, dürüstlük gibi asgarî olan bütün hasletleri bir kenara bırakıp, “Müslüman kimlikleriyle mecz olmuş Kürdlere Kabe’den başka bir kıble, İslam’dan başka bir din aramaktan ve İslam’la Kürdleri birbirinden koparmaktan başka bir hedefi yok” diyerek, Demirtaş’ın zerre kadar niyeti olmayan bir sözü ona yapıştırmış. 

Aynı Müslümanlar hakkında niyet okuyan 28 Şubatçılar gibi… 

Müslümanlığının asgari şartlarını yerine getirmediği gibi, mesleğinin asgari şartlarını da yerine getirmiyor bu aparatçik. Halbuki çok açık; Demirtaş Kürdlerin Kabe’sinden bahsetmiyor; bahsettiği sadece Taksim-Gezi… Yani senin sömürdüğün alana girmiyor Demirtaş; Müslümanların hakkını teslim ediyor; Taksim’de mücadele eden dindarın ya da dindar olmayanın da hakkını teslim ediyor. 

Hani bilmen lazım; kimliklerimiz çok boyutludur ya; tek bir kelime bizi anlatamaz; hem Gezici olabiliriz, hem de Müslüman… Bir tarafımızla Taksim-Gezi’yi savunuruz; öbür tarafımızla Kabe’ye döner namaz kılarız.  

Mesleğini, “etik” kavramını girdiği partinin kapısında bırakan, yerine kibir yüklenen aparatçik, “HDP’nin seçim beyannamesi sunuşunda eş başkanlar yanyana durmuş kendilerine göre yılışık yılışık paslaşırken…” gibi çok “ağbi” bir gözlem yapmış. 

İnşaat yapa yapa keyiften dört köşe olan arsızlar takımından başka yakında tek bir tane bile gülümseyebilen insanın kalmayacağı memleketi gerenlerin, suratsızların, sürekli, bağırıp çağıranların anlayamayacağı iki gülümseyen insanın, HDP’nin programını mizahla anlatmaya çalışmalarına tahammül edemiyorlar. 

Memleketin ihtiyacı olan güler yüze ancak alay ederek cevap veren, devrimin ancak “Thermidor”unu temsil edenler, Demirtaş’ı “Kürd Kemalizmini” temsil etmekle suçluyorlar. 

İttihat Terakki’nin lûgatçesine sığınan, “deport ederim” diyebilen bir başkanın izinde, “tam bir haçlı seferi gibi harekete geçen ‘Ermeni Soykırımı’ kampanyasına bütün HDP’lilerin destek verdiğinden” şikayet ederek, halkımızın hassasiyetlerini gıdıklayan aparatçik, Kemalizm’i CHP’lilerle, Perinçek tayfasıyla ve Ergenekoncularla mutlu mesut paylaşıyor. 

Ve en sonunda şunu da buyurmuş: “…gözardı ettikleri bir şey var. Ermenilerle ilgili söz konusu tarihte cereyan eden hadiselerin hepsinin merkezinde Kürdler de yer alıyor.” 

E, ne oldu şimdi? Olmayan bir “hadise”de Kürdlerin hadisesi nedir? 

Anlaşılan HDP’nin Kürdlerin Ermeni soykırımı konusundaki yüzleşme çabaları hakkında ya bilgisi yok ya da görmezlikten gelip, hazreti etik efendiyi gene çiğniyor. 

İşi toplumu anlamak, aktörleri tanımak olan bir meslek erbabı, hele Müslümanlık şapkası altında, nasıl bu kadar “düşman” fikrine saplanabilir? 

Ondan bir adım daha fazlasını sarayın avlusundan bir gazete atmış: “Paralel yapı destekli HDP’li Demirtaş’ın Ermeni Komitesi ve Papa ile koalisyonu.” !!! 

Bütün düşmanlar paketlenip bir cümleye girmiş! Hitler’in propaganda tekniklerine rahmet okutacak cinsten… 

Ne diyelim; Allah ıslah etsin… 

(BasHaber Gazetesi)