Üç noktanın altını çizeceğim, “Balyoz” ve diğer Ergenekon dâvâlarına dair. Biri bugün, (sığdırabilirsem) ikisi Cumartesiye.

(1) Şimdi bir de “kin ve intikam” faslı çıktı internette. “Balyoz” kararlarına sevinenler kin ve intikam peşinde koşanlarmış. Özgürlük ve demokrasi değilmiş mesele. Karşımızda birtakım zavallı insanlar varmış da, onların haline acıyıp üzülmüyorsak, bu onların mağdur, bizim gibilerinse zalim olduğunu gösteriyormuş.

Anlamadığım bir şey var. Ocak 1943’te Kazablanka’da toplanıp, hiçbir uzlaşma kabul etmeyecekleri ve Mihver devletleri “kayıtsız şartsız teslim” oluncaya kadar savaşacaklarını ilân edenler, dünyayı Faşizm ve Nazizmden kurtarmak yerine kin ve intikam peşinde mi koşuyorlardı ?

1945 gelip de Almanya nihayet yenilgiye uğradığı, Sovyet orduları Berlin’e girdiği, Hitler intihar ettiğinde, Nürnberg’de savaş suçlarını ve insanlığa karşı işlenen suçları yargılamak için kurulan mahkeme, toplama kamplarının, Yahudi soykırımının ve 40-52 milyon arasında tahmin edilen sivil ölümlerin hesabını sormak gibi haklı bir dâvânın mı takipçisiydi, yoksa sıradan kin ve intikam duygularıyla mı hareket ediyordu ?

Kamboçya’da Kızıl Kmerler milyonlarca insanın kanına girdi. Pol Pot, Khieu Samphan, Ieng Sary, Ieng Thirit ve benzeri katillerin bir kısmı öldü, bir kısmı yaşlı maşlı demeksizin yargılanıyor. Yargılanmasınlar mı ? Kasaplıkları yanlarına kâr kalmasın; cezalarını alsınlar ve çeksinler ki insanlık bundan biraz olsun ders çıkarsın demek, kindarlık ve intikamcılık mı oluyor ?

Milliyetçilikleri ve cinayetleriyle Yugoslav halklarının canına okuyan Miloseviç’lerin, Karadziç’lerin, Mladiç’lerin, Goran Hadziç ve benzeri canavarların yakasına yapışılması, bir evrensel adalet duygusu ve ihtiyacını değil de kin ve intikam âdîliğini mi yansıtıyor ?

Yani ne, “Balyoz”cuların cezalandırılmış olmasına vah vah demem; “mağdur oldular” diye onları bir de sevmem mi isteniyor acaba ?

Kürtler mağdur; dolayısıyla PKK haklı savaş veriyor ve eleştirilemez. Sanık aileleri üzgün; dolayısıyla onlar da mağdur; yani onlara da hak verelim ve mahkeme kararını savunmayalım, öyle mi ?

Örnekleri aşırı bulduysanız; bu şerefli Türk subaylarının Faşist ve Nazilerle, Kızıl Kmerlerle ya da Sırp ve Hırvat generalleriyle ne ilgisi var diyorsanız, onu da tartışalım biraz. Maazallah, ya kazansalardı ne olabilirdi; bunları unuttuk mu, nedir ? Yargılamalar sürüp tutuklamalar çoğaldıkça ve darbe tehlikesi iyiden iyiye uzaklaşmış gibi olunca, gözümüze zararsız gibi gözükmeye başladı galiba, bütün bu omuzu kalabalıklar. Ait oldukları ve gururla temsil ettikleri geleneğin, tarihte nasıl bir katliam kapasitesi göstermiş, bu açıdan yeteneğini ispatlamış olduğu aklımıza geliyor mu hiç ? 1915 ? Dersim ? (Şeceresi Mustafa Muğlalı gibilerini içeren Çetin Doğan ve benzerlerinin eli asla kendi halkına kıymaya varmazdı türü apolojilere, ben nasıl inanabilirim ?)

O kadar çok mu geride kaldı Batı Çalışma grubu ? Çevik Bir’in her yere “orduya sadakat” yazdırması ? Hurşit Tolon’un elçiliklerde diaspora önde gelenlerini toplayıp azarlaması, masaları yumruklaması ? Büyükanıt’ın “iyi çocuklar” vizyonu ? Şemdinli savcısına reva görülenler ? Genelkurmaydaki haftalık basın toplantılarında, hep hükümete alternatif “millî çizgi” mesajları verilmesi ? Kıbrıs’ta Denktaş’a kayıtsız şartsız destek, Kürt sorununda salt askerî ve polisiye tavır, Ermeni soykırımını inkâr bağlamında ileri geri söylenenler ?

Her yıl Harp Okullarının açılış ve kapanış konuşmalarında topluma verilen değişmezlik ve değiştirilemezlik mesajları ? Başyazar ve genel yayın yönetmenlerinin, bunları hayra yorumlayacağız diye taklalar atması ? “Atatürk İlkeleri” yerine “Atatürkçü Düşünce Sistemi”ni uydurdular diye, vay, bak, gördün mü ne kadar ilerlemişler kıvamında kaleme alınan övgüler ? “Kanaat önderleri”nin bu kadar ezilmiş; bu kadar alçalmaya, aza kanaat etmeye, yarabbi şükür demeye alıştırılmış olması ?

Başbuğ’un elli general ve amirali etrafına toplayıp kamuoyuna parmak sallaması ? Sağa sola gömülü LAW tanksavar silâhlarına, insanı çıldırtan bir fütursuzluk ve umursamazlıkla “boru” demesi ? Ya Dağlıca ve Aktütün gibi bazı PKK baskınları vesilesiyle, derin devlet içindeki bir kesimin Kürt savaşının bitmemesi ve siyasetin yeniden militarize olması uğruna, PKK içindeki bir kesimle işbirliği yaptığına dair ortaya çıkan ipuçları ?

Özgürlük ve demokrasiden içten içe Hitler ve Mussolini kadar nefret eden bu astığı astık, kestiği kestik kişiler, ez kaza bir kere daha başa geçebilselerdi... Çok basit bir soru : Şu Taraf ve Radikal İki ve Zamangazetelerini çıkartan ve oralarda yazan ve bu gazeteleri okuyan insanlar olarak bizler, şimdi ne olacaktık ve nerelerde olacaktık ? İntikam mı dediniz; bir düşünün bakalım, asıl onlar nasıl intikamını alırdı, 2002 sonrası iki üç yıllık demokratikleşmenin ! Cumhuriyet, Aydınlık, Sözcü ve Yeni Çağ’dan ibaret (veya hepsi o hizaya getirilmiş) bir basın düşünün. 2007’den dört yıl önce, Hrant dahil yüzlerle sayılacak “faili meçhullaşmış”larımızı kime anlatırdınız ?

Hele şimdi Silivri’de bağırıp çağıranlar, o zaman paşalarının Cumhuriyeti “liboş”lardan kurtarmasını kutlarken.