Kentlerin iki anlamı var. Birini içlerinde, kendilerinde saklı tutuyorlar. O manayı sadece kendisini ilmik ilmik çözene teslim ediyorlar ve kentle o kişi arasında bir ölümsüzlük ilişkisi doğuyor. Ne kent o insanı bırakıyor sonra, ne de o insan o kentten kopabiliyor. Asıl ölüm ilişkisi budur.

Bir de kentlerin üretilmiş, yapay, onları bir tiyatro dekoruna dönüştüren anlamları var. Turistik demeye dilim varmasa da, öyle. Venedik bu tür kentlerin başında geliyor. Herkes bu şehirde; milyonlarca insan bu kente koşuyor ama onu keşfetmeye değil, kendi sorunlarını yaşayan, bir uygarlığın yıkılışını gören, endişeler içindeki bir Alman yazarın ona atfettiği anlamı yani ölümü arıyorlar bu şehirde, tam da yaşamın içinde, arasında, ortasında.
Bir şey bu kadar yanlış olabilir mi?
Eğer Thomas Mann'ın bahsettiği gibi Venedik "ölümün kenti" olsaydı bunu insan en fazla şu kış günlerinde hissetmez miydi? Her ne kadar Mann, sirikkoların (lodos diyelim) estiği, sıcağın insanı erittiği, salgının kol gezdiği yaz günlerinden bahseder ama köşeleri dönünce insanın karşısına çıkan, içinde yeşil suların çalkalandığı kanallar ve yarattığı ıssızlık duygusuyla ölüm bu günlerde kendisini duyumsatmalıydı Venedik'te; eğer gerçekten bu kent ölümle koyun koyuna olsaydı. Oysa yok öyle bir duygu.
Üstelik yağmurlar var. Üstelik kül rengi suların üstüne gerilmiş gri göklerden şehrin üstüne oluk oluk yağmurlar iniyor. Bir de sabahleyin uyanınca şaşkınlık: San Marco meydanı diz boyu suların altında. Kasıklarına kadar çizmeler çekmiş görevliler, insanlar yürüyebilsin diye yükseltiler yerleştiriyorlar.