Türkiye bugün, birkaç yıl öncesine göre daha az özgür, daha az şeffaf. Etkisi biraz kırılan vesayet rejiminin baskılarının benzerini biz vatandaşlar yeniden yaşar olduk.

2001 mali krizi ve yolsuzluk batağında binlerce eğitimli insanın dahi işsiz kaldığı derin sorunlar içinde boğuşan bir Türkiye’ye, 2002’deki iktidarıyla birlikte attığı reform adımlarıyla nefes aldıran hükümet, kim derdi ki bugün, ülkeyi eski ceberut, hoyrat devlet anlayışıyla yönetme seçeneğini tercih etsin.   

Başbakan Erdoğan, eski Sovyet politbüro uygulamalarını aratmayan biçimde diğer parti liderlerinin yaptığı gibi dünkü mutat salı konuşmalarında, Türkiye’de basının artık özgür olmadığı tespitini yapan Amerikan merkezli Freedom House’a çatıyordu. Keza Dışişleri Bakanı Ahmet Davutoğlu da, Türkiye’de basının özgür olmadığına dikkat çeken dış çevrelere, yanlış algı içinde olduklarını yani basına baskı olmadığını ileri sürüyordu.   

Algıyla gerçekleri birbirine karıştırarak, geçmişin ve bugünün sorumluluklarını ne yapsak da üzerimizden atamayız. Gerçek olan, Türkiye’nin, özgürlüklerden, demokratik hukuk devleti ilkelerinden uzaklaştıkça son 10 yılda kazandığı saygın devlet olma özelliğinden uzaklaştığıdır.

2003 ve onu takip eden birkaç yılda atılan reform adımları, AB ile başlatılan üyelik müzakereleri, Kıbrıs sorununun çözümünde izlenen cesur politikalar, Türkiye’yi, hiç yaşanmamış göreceli bir istikrar dönemine taşımış, bölgesinde Müslüman kimliği ve demokrasi kültürü ile örnek alınacak ülke konumuna getirmişti. Toplumun yaşayarak hissettiği bu istikrar dönemi, algının değil atılan gerçekçi adımların ürünüydü.   

Kim derdi ki, hem 2001 ekonomik krizi hem de yolsuzluklara karşı vatandaşın, o günün koalisyon hükümetine tepki olarak iktidara taşıdığı AK Parti, 17 Aralık’ta ortaya çıkan büyük yolsuzluk operasyonu ile önlenemez yükselişini, artık bugün olmasa da ileride kaçınılmaz olan bir düşüş dönemine bıraksın.   

İktidar, şunu görmeli; antidemokratik uygulamaları eleştiren herkes yaftalanarak bir korku iklimi yaratılıyor. Bu yaratılan korku ikliminin en tehlikeli yanı, devletin elindeki sonsuz gücün bu güçten mahrum muhalif vatandaşlara karşı silah olarak kullanılıyor olması. Ortada orantısız bir güçle, hukuk dışına çıkılarak verilen bir savaş var.

İktidarın devletten aldığı güçle yarattığı korku iklimi algı değil gerçek.

10 bini aşan polisin, yüzlerce yargı mensubunun yerlerinin değiştirilmesi operasyonu, kamu kurumlarındaki tasfiyelerle devam ediyor.  Yaşın yanında kuru da yanıyor, polisteki tasfiyeler ile ülke güvenliği riske atılıyor, birlikte çalışması gereken MİT ile güvenlik güçleri arasındaki husumet had safhaya varmış durumda.

Moralleri dibe vurmuş emniyet mensupları, günlük asayiş sorunlarına dahi el atamaz hale getirilmiş durumdalar.   

İktidara, seçilmişler dışında ortak olmaz. Geçmişte darbeler yoluyla iktidara ortak olan atanmış bürokrat muktedirlerin ülkeyi ne hale getirdikleri ortada. Dolayısıyla hükümet, yasa dışı yollara başvurduğundan şüphelendiği emniyet görevlisi ya da savcısından her kimse, kontrolünü ele geçirmediği bir bağımsız ve tarafsız yargı yoluyla hesap sormalı. Aksi, şimdi yaratılmış olan korku iklimini olanca gücüyle içimizde hissettirirken, dış dünyadan da bizi koparıyor.

Yakın coğrafyasındaki Müslüman ülkelere, öne çıkan demokrat kimliği ve Avrupa değerlerine bağlı bir ülke olarak dünyada örnek gösterilen Türkiye’den eser yok artık. Bu bir yanlış algı değil, gerçek.

Kaba gücüyle, kavga çıkararak, mızıkçılık yaparak yani maraza çıkartarak istediğini elde ettiğini sanan bir Türkiye geri döndü.

AİHM’nin, 40 yıl önceki Kıbrıs işgali gerekçesiyle Türkiye’ye yeni kestiği 90 milyon Euro ya da 258 milyon liralık ceza, ceberut devletten kalan bir hesap.

İktidar, eskisi gibi demokratik hukuk devletini kurma yoluna hızlı bir dönüş yapmazsa Ermeni meselesinde de vatandaşın sırtından çok tazminatlar ödenecek.

Vergilerimizi, hoyrat politikalarına heba eden, geçmişimizi çaldıkları yetmezmiş gibi geleceğimizi de çalmakta olan karar vericilere dur demek de yine biz vatandaşların görevi.