Twitter mesajlarıyla iktidar muhaliflerine yapılan algı operasyonlarını önceden bilen Fuat Avni takma adlı kişi ya da kişilerin, önceki gün medyayı da kapsayan 400 kişinin dün sabah itibarıyla gözaltına alınacağı iddiaları, ortalığı karıştırdı.

Ne var ki, Başbakan Yardımcısı Arınç’ın, “Biraz vahim,” diye nitelendirdiği iddialar karşısında iktidarın genel olarak suskunluğunu sürdürüyor olması geniş çaplı yeni bir cadı avının planlandığı ancak ortaya çıkınca ertelendiği kuşkusunu güçlendirdi. 150’ye yakın gazetecinin de tutuklanacaklar listesinde yer alacağı Fuat Avni kaynaklı iddialar karşısında hedef alınan gazeteciler dışındaki medya yine suskundu. Bu suskun kalan medya mensuplarının bir bölümü de aslında Fuat Avni mesajlarına göre, 28 Şubat’ta oynadıkları iddia edilen rol nedeniyle tutuklanacaklar arasında yer alıyordu ve böylece iktidar, merkez medyayı da artık koşulsuz biçimde kendisine bağlayacaktı.

Ağır insan hakları ihlalleri, yargısız infaz gibi demokrasi dışı uygulamalara topyekûn karşı çıkmak yerine seçici davranan medya özünde, Türkiye’de vatandaşta hakim olan, işine gelmeyene, kendisine dokunmayana aldırmazlık ruh halini çok iyi yansıtır. Örneğin, anayasal bir suç olan zor kullanarak iktidarı devirme teşebbüsü iddialarından yeniden yargılanmaya başlanan sanık avukatları ve yakınlarını, konunun gündemde olduğu günlerde hemen hemen her gün, gerek iktidar muhalifi ama ortada duran gerekse iktidar yanlısı TV kanalları programlarında konuk ediyorlardı.

Peki, büyük yolsuzluk ve rüşvet soruşturmasını, savcıların talimatıyla gerçekleştirmiş olan ya da bu soruşturma içinde yer almayan polislere yönelik -şeffaf bir yargı süreci olmaksızın- tutuklama, gözaltına alma, itibarsızlaştırma operasyonları karşısında niye suskun kalır yukarıda tanımladığım medya?

Keza, yolsuzlukların ortaya çıkması için polise teknik takip talimatı veren yargı mensupları, şucu, bucu diye yaftalanarak işlevsiz görevlere atanırken niye toplumda ve medyada daha gür tepki sesleri çıkartılmaz?

Yakın tarihi darbelerle anılan ama bu darbe zihniyetiyle hesaplaşmamış dolayısıyla sindirilmiş toplumların tipik bir örneği ülkemiz. Korku iklimi yaratılarak susturuluyoruz.

Tek ses olup, bu baskılara direnerek korku silahını, kullananların elinden alabileceğimiz bir geniş yürekliliği gösteremiyoruz. Diğer yandan, insanların sabrının tükenmekte olduğu ve bunun sonucu olarak Türkiye’nin bir kaosa sürüklenmek isteniyor olmasının hesabını bir gün vermek zorunda kalacakların hiç hesabı kitabı yok anlaşılan.

Geçmişten ders alma kültürümüz olmayınca medya da bundan nasibini alıyor.

Hatırlarsanız birkaç yıl öncesinde, derin devletin adamları, yargılanan kimi aydınları adliye önlerinde gösteriler yaparak itibarsızlaştırmaktan çekinmezlerdi.

Bu tür linç hareketlerinin benzerinin farklı aktörlerce geçenlerde sahneye konulmasına tanık olmadık mı?

Bir eski vekil, sosyal medya üzerinden bir devlet büyüğüne hakaret ettiği gerekçesiyle apar topar adliyeye götürülüp gözaltına alındığında iktidar yanlısı grupların -Eski vekilin oraya geleceğini kim/kimler haber verdiyse artık- kendisini linç etmeye kalktıkları hatırlardadır. Kim olursa olsun, hakaretamiz ifadeler kullanılmaz ama hakaret ettiği iddia edilen kişi de linç edilemez. Bu linç girişimi karşısında medyadan gür bir tepki gelmemiş olması da ilginç değil mi?

Neyse ki CHP’li vekil Mahmut Tanal, eski bir meslektaşına yönelik muameleyi eleştiren bir bildiriyi dün yayımlayıp, bu olayın aslında gücü elinde bulunduranların gözdağı olduğu vurgusunu isabetli bir şekilde yaptı. Peki bu gözdağları nereye kadar gidecek, buna bir dur diyecek cesur yürekler hiç çıkmayacak mı?