Çeşit çeşit zorbalık türleri var; Biri, çoğunluk iktidarına dayanılarak kabul edilen yasalar üzerinden kılıfı hazırlanan ve  hayata geçirilenler, diğeri ise yazılı olmayan ama dönemin muktedirlerinin söylemlerinden cesaret alınarak uygulanan zorbalık.

Her iki zorbalık türü de malum ayrıştırmayı derinleştiriyor, artan biçimde nefret suçlarının işlenmesine yol veriyor, kaba kuvveti meşrulaştırıyor. Devletin, dar çıkarlarını korumak adına giriştiği darbeler vs. ile zaten ezelden beri teşvik edici niteliği olan hoşgörüsüzlük, ötekileştirme, şiddet kültürünün artık demokratik adımlarla giderilmeye başlandığını düşünürken 2013 Gezi olayları, bu kültürün yeniden hortlatıldığının miladı oldu. Eskişehir'de Gezi gösterilerine katılan 19 yaşındaki Ali İsmail Korkmaz'ın, eli sopalı bir grup esnaf tarafından polis desteğiyle dövülerek öldürülmesi ya da İstanbul Kadıköy'de arkadaşlarıyla oynadığı kartopundan biri camına isabet etti diye esnaf tarafından bıçaklanan gazeteci Nuh Köklü'nün ölümü olaylarını, yüzlerce örnek arasından hatırlayalım.

Gezi protestolarında aşırı güç kullananları cezalandırarak, suçu tekrarlamalarından caydırmak yerine, “Benim polisim destan yazdı,” ya da “Esnaf gerektiğinde asker, polis ve hakimdir,” şeklinde iktidar çıkışlı söylemlerin sokakta şiddet şeklinde karşılık bulduğu bir vakıa.

Ali İsmail'e, ölüme götüren son tekmeyi atan Mevlüt Saldoğan, mahkemede kendini, “Bugün bu ülkenin sayın cumhurbaşkanı, başbakanı Gezi'nin bir darbe girişimi olduğunu söylüyor. Ben bu darbeyi bastırmakla görevliydim” sözleriyle savunuyordu!

Hürriyet'e, örneğin, şiddet hareketine dönüşen saldırılara geçit verilmesinden hükümeti caydırmak için ille de Amerikan elçisinin bu gazeteyi ziyaret etmesi mi gerekiyordu? Bu ziyaretin akabinde, olaya adı karışan bir AKP'li vekil, o da yalnızca yeniden vekil adayı yapılmayarak mı cezalandırılmalıydı?

HDP binalarına yönelik saldırılar, Kürt esnafa ait işyerlerinin taşlı sopalı talan ediliyor olması, Alevilerin, Ermenilerin, hedef gösterme amaçlı evlerinin işaretleniyor olması, terör var diye, 9 gün sokağa çıkma yasağı uygulanan Cizre'de, çok sayıda sivilin de öldürülmüş olması gibi tanık olduğumuz, sorumlularından cezanın kesilmediği yüzlerce şiddet ve şiddeti özendirici nitelikteki olaylar, Türkiye sokaklarını, ufacık bir olayda bile artık kan gölüne çevirecek potansiyele sahip.

Önceki gün başıma gelen bir olay, sokak sokak esnafla vatandaşı her an birbirine düşürebilecek karşılaşmaların, Gezi'deki adam öldürmeye varan tehlikeli boyutlarını, bana bir kez daha hatırlattı.

Ankara'da bir bakkal, düzenli satın aldığım 5, 6 gazete arasında yer alan Zaman ve Yeni Şafak'ın olup olmadığını sorduğumda, öfkeli ve siyasi içerikli bir tonla, “Ben o gazeteleri almıyorum dükkanıma,” deyince, tepki verdim. Bir bayide her gazetenin satılacağı kuralı yok ama, “Ben o gazeteleri almıyorum,” şeklinde öfkeli söylemi canımı çok sıktı. Aniden, dükkandan dışarı çıkan eli tesbihli bakkal sahibi, çevredeki esnafı da galeyana getirme amaçlı son perdeden bağıra bağıra, “Ahlaksız kadın, terbiyesiz kadın“ diye hakaretlerini susmadan sürdürdü. Bazı esnaf, bu yobazı sakinleştirmek yerine kışkırtıcı tonda beni hedef alan tavırlar içine girdiler. Üzerime çullanmalarına az kalmıştı.

12 aylık sürede 1000'den fazla kişi çatışmalarda ölmüşse bu ülkede iç savaş başlamış demektir. Resmi rakamlara göre, bizde sadece son 1,5 aylık sürede ölenlerin sayısı, sivil, asker, polis, PKK'lı, 2 bini çoktan geçti. Toplumu ayrıştırıcı söylemler durmaz, durumdan vazife çıkartma geleneği caydırılmazsa çatışmaların, tüm ülke çapında sokak sokak yaşanma tehlikesi bulunuyor.