Geçenlerde de yazdım, bana bugün ‘Türkiye Cumhuriyeti'nin rejimi nedir' diye sorsalar, hiç tereddüt etmeden ‘zorbalık' derim…

Anayasa Mahkemesi'nin Can Dündar-Erdem Gül kararının gerekçesini okurken, bu görüşümün dolaylı olarak bir kez daha doğrulandığını gördüm…

Anayasa Mahkemesi, gazetecilerin sallasırt alınıp götürüldüğünü belgeliyor.

***

Süreci her defasında hatırlatmakta fayda var…

Bir gazete haberinde, bu konularla hukuken hiç bir irtibatının olmaması gereken Cumhurbaşkanı tarafından bu durum şöyle değerlendiriliyor:

“MİT'e yönelik atılan o iftiralar bir ajan, bir casusluk faaliyetidir ve bu gazete de bunların arasına girmiştir.

…Bu haberi yapan kişi bunun bedelini ağır ödeyecek, öyle bırakmam onu.”

***

Sonra ne oluyor?

Kısa bir süre sonra, 17-25 Aralık sonrasında oluşturulan çakma hukuk sistemi, Cumhurbaşkanı'nın ‘hukukçuluğunun' peşine takılarak ‘suçlamalara' girişiyor.

Dündar ve Gül'ün, ‘Silahlı Terör Örgütü Üyeliği, Siyasal ve Askeri Casusluk, Gizli Kalması Gereken Bilgileri Açığa Çıkarmak' suçlarını işlediğini iddia ediyor.

İki gazeteci ‘tutuklama' talebiyle mahkemeye sevk ediliyor.

İstanbul 14. Ağır Ceza Mahkemesi de tutuklama talebini kabul ediyor.

İki gazeteciyi yaka paça Silivri'ye gönderiyorlar.

İtirazlara da Adalet Bakanlığı'nın kurumları ‘kulaklarını' kapatıyor.

Ta ki Anayasa Mahkemesi, ‘bu bir skandaldır' diyene kadar.

***

Anayasa Mahkemesi gerekçeli kararı, bu süreci başlatan Erdoğan'a da ‘hukuka giriş' dersi olarak okutulabilir; ‘delilsiz adam tutuklanamaz', ‘gazetecilik suç değildir', ‘ifade özgürlüğü demokrasinin özüdür' gibi…

Anayasa Mahkemesi'nin gerekçeli kararı olup biteni tüm çıplaklığıyla sergiliyor, yaşananların hiçbir aşamada hukuka sığmadığını da kayda geçiyor…

Üstelik bu karar çok yerinde bulunarak Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi tarafından da alkışlandı…

***

Peki, baştan sona hukuka aykırı böyle bir süreç nasıl işleyebiliyor?

Aslında ‘olmayan' bir dava nasıl ‘oldurulabiliyor'?

Asıl sorular bunlar.

Zaten bu yüzden ‘yaşadığımız zorbalık rejimidir' diyorum…

***

Anayasa Mahkemesi'nin gerekçeli kararından siyasetçilerin de önemli dersler çıkarması gerekiyor ama asıl önemli olan bu davanın ‘hukukçu' sıfatı taşıyan üyeleri…

İddianameyi hazırlayan, tutuklayan, tutuklamaya itiraza kulağının üzerine yatanlar…

Anayasa Mahkemesi manevi olarak ‘hukuk diplomalarını' iptal etti, tenzili rütbe yaptı…

Peki, HSYK ne yapacak, hukukçu kimliğiyle ‘hukuk dışı' karar alanlara mesleki yaptırım yok mu?

Şu an yapmayacaklar ama olup biten herhalde not edilmekte… Bu kadar hukuksuzluk hiçbir şey olmamış gibi geçip gitmeyecek.

***

Neden ‘şu an yapmayacaklar' diyorum?

Çünkü 17-25 sonrası Türkiye sivil bir darbe yaşıyor.

Siyasal iktidar, HSYK Kanunu'nda ‘Anayasaya hile yaparak' değişiklik gerçekleştirdi.

Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararlarının geriye işlemezliğinden yararlandılar, değişikliğin iptal edileceğini biliyorlardı, nitekim öyle oldu, değişiklik iptal edildi…

Ama Anayasa Mahkemesi iptal kararının geriye işlemezliğinden yararlanarak ‘çakma sistem' oluşturuldu…

Zaten başka türlü olsa bu yaşanan rezaletler söz konusu olur mu?

Ama daha büyük rezalet, bir siyasal iktidarın kendi ülkesinin anayasasının ardından dolaşarak hukuki hilelerden medet umması…

Bu, siyasal İslam ahlakı olmalı.

***

Anayasa Mahkemesi'nin gerekçeli kararı, yaşanan ‘zorbalık rejiminin' tescilidir.

Bu zorbalığın parçası olanlardan hukuken hesap sorulmaya başlandığında da anlayın ki sivil darbe bitmiş, normalleşme yolu açılmıştır.