Efsane eninde sonunda, düşmanlardan kurtulmak için daracık bir alana sıkışmayı ve bu dar alandan çıkış için gösterilen insanüstü çabaları anlatıyor. Yakup Kadri, Kurtuluş Savaşı’nda tarihin karşımıza çıkardığı en olumsuz şartları ilk defa bu efsane ile özetledikten sonra Ergenekon, mutlaka kurtarıcılara ihtiyaç duyacak bir vatan ideali olarak dağarcığımıza yerleşti. Ancak zamanı gelince bu dar sığınaktan çıkmak ve kurtuluşa ulaşmak gerekiyor. Asker sanıklar yolu buldu ve çıktı, peki ya Saray iktidarı?

Yargıtay’ın dün verdiği karar, belli ki uzun bir sürecin sonu olacak. Dava yerel mahkemeye iade edildi, usulden ve esastan bozma sebepleri dikkate alınarak nihaî karara varılacak; ancak siyasî sonuç artık kesinleşmiş durumda. Ergenekon defteri kapandı, sadece isim yıprandı; kurtarıcılar ihtiyaç hasıl olduğunda başka isim aramak zorunda kalacak ve muhtemelen kolayca bulacak. Olanları unutmayalım.

2007 yılı, Türkiye’de Askerî darbeler silsilesinin son ve en cılız halkasına tanık oldu. Bugünün iktidarına 27 Nisan e-muhtırası verildi. Hukuk tarihimize benzersiz bir garabet olarak geçen 367 krizi de üstüne eklenince çözüm seçimlerin yenilenmesi ile, demokrasinin içinden bulunup çıkartıldı. Sonrasında süreç tersine işlemeye başladı. Vesayetin kurumları ve araçları demokratik yollarla tasfiye edildi. 2010 yılında yapılan referandum, 50 yıllık vesayetin sonunu getirdi.

Günlerimiz, aylarımız ve yıllarımız medyada tefrika edilen duruşmaların yüksek tansiyonunun gölgesinde Ergenekon tartışmaları ile geçti. İlker Başbuğ’un LAW silahı için, “bu bir borudur” sözlerini, Oruç Reis fırkateyninde kuvvet komutanlarını yanına alarak aydınları hizaya çekmesini unutmamız pek mümkün değil; “İrtica ile mücadele eylem planı” altındaki imzanın gerçek olup olmadığı tartışmasını da. Savcılara “bu belgenin sahte olduğunu ispatlama görevi” verilmesi de öyle.

Yargıtay’ın dün verdiği karar, yeni iktidar ve güç dengeleri arasına yerleştirildiği zaman zihinleri karıştırabilir. Ergenekon iddialarının gündeme geldiği 2007 yılından itibaren Türkiye’de, devletin derinlerine bağlanan faili meçhul cinayet son buldu. Şiddet, bir iktidar tekniği olarak devreden çıktı. Bütün bu yargılamalar boyunca ortaya dökülüp saçılanlar, benzerlerine gelecekte cesaret edilmesini engelleyecek kadar yıpratıcıydı.

Ana muhalefet partisi Lideri, kendisini bu davanın avukatı, bugün Cumhurbaşkanlığı koltuğunda oturan Başbakan da savcısı sıfatıyla, görülmekte olan davayı siyasî zemine taşıdılar. 2011’den sonra bugünün iktidar tekeli, adım adım Ergenekon’un enkazı üzerine inşa edildi. Sonunda sivil iktidar, aynı dar alana gelip takıldı kaldı. Türkiye dönüp dolaşıp gücün hukukuna yeniden teslim oldu.

İsme çok fazla takılmamak gerekiyor; murad edilen devlet içinde sivil-asker bürokrasiye tanınan ayrıcalık ve yetkilerin, devletin derinlerinde ülke çıkarlarına aykırı bir iktidar odağı oluşturmak için kullanılması. Asker bilhassa 27 Mayıs’tan aldığı güç ile bu iktidar odağını fasılasız tam 50 yıl elinde tuttu.

Bugün aynı güç merkzini, sandıktan çıkan iktidar, yolsuzluk iddialarını savuşturmak için koltuk değneği olarak kullanıyor. 17/25 Aralık’tan sonra, millî ordumuza kumpas kurulduğu birden farkedildi ve yeni bir iktidar koalisyonu ortaya çıktı. Ergenekon davası, bu işbirliğinin mutabakata varılan sonucu olarak tamamlanıyor.

Peki Ergenekon’dan çıkıldı mı? 
Cihet-i Askeriye’nin işi tamam, sivil iktidar ise hâlâ o daracık boğazda çıkış yolunu bulabilmiş değil. “Paralel cadı avı” üzerinden bu işbirliğinin bir müddet daha devam etmesi mümkün; ama içerde yatanların, “Ergenekon savcısı”nı sıkıştığı yerden çıkartmak için yardım eli uzatması pek akla uygun değil Ergenekon, başı belâda olanların sığındığı bir yer olarak hâlâ mevcut, ama bu sefer çıkış pek mümkün değil.