Bir grup yazar, sinema sanatçısı ve entelektüel Times’a ilan vermişler, Başbakan Erdoğan’ı, özellikle Gezi Parkı protestoları karşısında takındığı tavırdan dolayı kınıyorlar. 

Belli ki metne Gezi Parkı olaylarını dar bir çerçeveden gören Türkiyeli birilerinin kalemi değmiş. Metinde Gezi protestocuları “Kemal Atatürk’ün öngördüğü şekilde laik bir cumhuriyet olarak kalmasını isteyen gençlerdi” şeklinde tarif ediliyor. Erdoğan’ın protestolara karşı düzenlediği mitingler ‘Nurnberg toplanması’ gibi, maksadını aşan aşırı ibarelerle eleştiriliyor. Yine Erdoğan’ın ‘diktatoryal yönetiminden’ söz ediliyor. 

Erdoğan ve hükümet, beklendiği üzere, ilana çok sert ve tehditvari bir dille cevap verdiler. Erdoğan Times’ı dava edeceklerini söyledi. Ben Başbakan’ın avukatı olsaydım, bu konuda dava açmayı aklından bile geçirmemesini önerirdim. Böyle bir davanın tıpkı bir bumerang gibi dönüp dolaşıp uluslararası alanda kendisini vuracağını söylerdim. Tabii Türkiye’de açtığı bütün ‘hakaret’ davalarını kolayca kazanması nedeniyle, Başbakanımıza konuyu açıklamak çok kolay olmayabilirdi ama sanırım şu argümanların hepsini sıraladıktan sonra ikna etmek mümkün olabilirdi: 

Bir kere bu metindeki ‘diktatoryal yönetim’ gibi ibareler bile Batı standartlarında ancak ‘sert eleştiri’ kabul edilir. İngiltere’de bir mahkeme bu tür ibareleri ‘hakaret sınırında’ kabul edip incelemeye başlarsa, ondan sonra Türkiye’nin bütün demokrasi ve ifade hürriyeti karnesi Times’ın avukatları tarafından gündeme getirilecektir ki, orada hiç de iç açıcı bir tablo görünmüyor. Sadece Gezi protestoları sonrasında işlerini kaybeden gazeteciler bile ortaya korkunç bir tablo koyuyor. Times’ın avukatlarının başlarında peruk, yüzlerinde gayet mağrur ifadelerle mahkeme salonunda bağırdıklarını duyar gibiyim: “Türkiye’de medya kontrolü o boyutlardadır ki, sayın yargıç, Gezi protestoları olduğu esnada haber kanalları penguen belgeselleri gösterimine başlamıştır. Erdoğan Gezi protestolarına destek veren işadamlarını açıkça tehdit etmiş, bu gruplardan bir tanesine hemen vergi memurlarını göndermiştir. Sanatçı Memet Ali Alabora sırf protestoları destekleyen sözleri nedeniyle Başbakan tarafından kitleler önünde azarlanmış ve hakkında cezai soruşturma başlatılmıştır. Türkiye’de borçları nedeniyle gazetelere el konmakta, daha sonra da bunlar ihaleye bile çıkarılmadan hükümete yakın firmalara satılmaktadır, bu diktatoryal bir yönetim değildir de nedir?” 

Hadi deyin ki, Başbakan bu davayı İngiltere’de kazandı, oradan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’ne gidilecek. O konuda da Başbakan’a, Erbil Tuşalp’e karşı Türkiye’de kazandığı tazminat davasının nasıl AİHM’den döndüğünü ve sonrasında oluşan komplikasyonları izah etmek gerekirdi. Tuşalp, Erdoğan’ın, ‘psikopatik agresif’ rahatsızlık geçirdiğini söylemiş, Erdoğan tazminat davası açmış ve davayı kazanmıştı. Ancak daha sonra AİHM, politikacıların sıradan insanlara göre çok daha sert eleştirileri tolere etmek zorunda olduğunu, Tuşalp’in kendisini kişisel değil, politik meseleler üzerinden hedef aldığını belirterek Başbakan’a tazminat ödemek zorunda bırakılması nedeniyle Türkiye’nin ifade hürriyetini ihlal ettiğine karar verdi. 

Üstelik, Sedat Ergin’in 8 Aralık 2012 tarihli köşe yazısında belirttiği gibi, bizzat Erdoğan hükümetinin çıkardığı bir yasa nedeniyle AİHM kararları Türkiye’de yeniden yargılama nedeni sayılıyor ve bu yasaya dayanarak Tuşalp’i tazminata mahkûm eden asliye hukuk mahkemeleri kararlarını bozdular ve tazminatı ortadan kaldırdılar. Bu kararlar kesinleşirse Başbakan’ın Tuşalp’ten aldığı parayı geri ödemesi gerekecek. 

İlginçtir, bu davaların yapılan duruşmalarında, yine Ergin’in bildirdiğine göre, Erdoğan’ın avukatları mahkemeden AİHM kararlarını göz ardı etmelerini istediler. Zaten, kendisinin istediği her türlü ibareyi herkes hakkında kullanabilmesi ama ona yönelen eleştirilerin hemen ceza ve tazminat konusu olması ancak Türkiye’nin uluslararası hukuktan koptuğu bir ortamda mümkün olabilir. Times’a açılacak bir dava ise Türkiye kriterleri uygulanmayacağı için her aşamada başarısızlığa mahkûmdur.