21. yüzyılın ilk on yılında geleceğe hayli iyimserlikle bakıyorduk.

Demokrasimiz, ekonomimiz, güvenliğimiz, dış itibarımız hepsi iyi yoldaydı. 2015 yılında bugün ise yeniden her alanda büyük sıkıntılarla karşı karşıyayız. Durup düşünmek gerekiyor: Neden ve nasıl bu hale geldik?

Yüzyılın başında Türkiye'nin kendine özgü İslamcı akımı, evrim geçirmiş, iç ve dış politikada özgürlükçü bir platformu benimsemişti. Refah Partisi'nin Tayyip Erdoğan liderliğindeki “yenilikçi” kanadının kurduğu Adalet ve Kalkınma Partisi (AKP), AB'ye katılımı siyasi platformunun merkezine koymuştu. Bu hedefe dönük siyasi ve ekonomik reformlar ülkeyi daha özgür ve daha müreffeh kılmıştı. “Komşularla sıfır problem” politikası, ülkenin ekonomisine de güvenliğine de önemli katkı yapmıştı. Özgürlük yanlısı aydınların ve sivil toplumun desteğiyle askeri darbe girişimlerini bertaraf eden AKP iktidarı, Kürtlere yönelik inkâr ve asimilasyon politikalarını adım adım terk ettiği gibi, PKK ile barış görüşmelerini başlatmış, Irak Kürtleriyle yakın ilişkiler kurmuştu. Bu politikalar AKP'ye üst üste üç genel seçim kazandırdı.

Ne yazık ki bütün bu denenmiş ve başarılı olmuş politikalar, AKP iktidarının üçüncü döneminde adım adım terk edildi. Dönemin başbakanı Erdoğan, halkın yarısının oylarını aldığına, askeri fiilen kışlasına gönderdiğine bakarak, bundan böyle ne isterse yapabileceğine hükmetti; Putin tarzı başkan olup ülkeyi şirket gibi yönetme ihtirasına kapıldı. Denebilir ki kazanımların tersyüz oluşu, kışa dönüşen “Arap Baharı”yla başladı. Arap halklarının otokrasiye isyanının her yerde Müslüman Kardeşler'i iktidara getireceği kanısına varan, bu partiler üzerinden bölgenin liderliğini kazanacağını vehmeden Erdoğan, “sıfır problem” politikasını terk etti.

2013 sonunda İstanbul savcıları AKP'li bakan ve bürokratlarla ilgili, uçları Erdoğan ailesine kadar uzanan ağır yolsuzluk iddialarını ortaya atınca, hukuk devletini güçlendirme politikası tersyüz edildi. Yolsuzluk soruşturması örtbas edilmekle kalmadı, yargı bağımsızlığı bitirildi, medya özgürlüğü kuşa çevrildi, ekonomik büyüme durdu. Bunların bir bedeli olacaktı. 2015 seçimlerinde halk Erdoğan'ın başkanlık hayaline de, AKP'nin tek başına iktidarına da son verdi. 2014'te cumhurbaşkanı seçilen Erdoğan, şimdi, “tekrar seçim”i zorlayarak dizginleri yeniden ele geçirme çabasında. Bu çabayla Erdoğan ve kontrol ettiği basiretsiz AKP hükümeti, Türkiye'yi içte ve dışta büyük güvenlik risklerine sürüklüyor. Erdoğan, MHP'ye kaybettiği oyları geri alma çabasıyla “Kürt sorunu yoktur” dedi; PKK ile barış sürecini bitirdi; demokratik – barışçı çözüm için çalışan HDP'yi şeytanlaştırmakla meşgul. IŞİD'le mücadeleyle güçlenen uluslararası konumundan cesaret bulan PKK, cevaben şiddeti tırmandırıyor.

Erdoğan iktidarı, baş düşman olarak gördüğü Suriye'deki Esad rejiminin devrilmesine ve Suriye Kürtlerinin özerklik arayışının ezilmesine yardımcı olacakları hesabıyla, uzun süre IŞİD ve Suriye'deki öteki radikal İslamcı gruplara dolaylı ve dolaysız destek sağladı. Beklenenin aksine giderek güçlenen IŞİD terörü şimdi çeşitli amaçlarla Türkiye'yi hedef alınca, Erdoğan'ın hükmettiği geçici hükümet ülkeyi Suriye bataklığına sürüklenme tehlikesiyle karşı karşıya bırakmakta. Yakında kendimizi üç cephede birden, Esad rejimi, PKK - PYD ve IŞİD'le savaş durumunda bulabiliriz.

Ülkenin karşı karşıya olduğu belki hepsinden daha vahim olan sorun ise büyüyen siyasi kriz. Parlamento çoğunluğuna sahip, fakat birbirinden çok farklı gündemleri olan üç muhalefet partisi, hukuk devletini ihya ve iflas eden dış politikayı kurtarmak amacıyla dahi bir araya gelemedi. Türkiye, halkın giderek yaka silkmeye başladığı otoriter, yozlaşmış ve basiretsiz yönetimden nasıl kurtulacak? Cevaplanmayı bekleyen bir numaralı soru bu.