PKK’nin ateşkes sürecini 2011 genel seçimlerine kadar uzatmış olması, siyaset dünyasını belli ölçülerde rahatlatmış görünüyor. Şimdi herkes ilgili güçlerin nasıl bir tutum geliştireceğini merak ediyor.

　 Acaba eylemsizliği en çok isteyen demokrasi güçleri şimdi ne yapacaklar. Altın değerindeki bu son şansı nasıl değerlendirecekler.

　 Çözüm gücü olan siyasi partiler bunu nasıl karşılayacak. Hepsinden önce iktidar partisi ne yapacak. Deyim yerindeyse top AKP’ye geçmiştir ve AKP bu topla dar ve çıkarcı bir yaklaşım temelinde kendi iktidarı ve Erdoğan’ın Cumhurbaşkanlığı için mi oynayacak, yoksa ülkenin demokratik geleceği için mi?

　Yine, acaba dış güçlerin tutumu ne olacak? ABD ve AB nasıl ele alacak? İsrail nasıl yaklaşacak? Suriye, İran ve Irak’ın tutumu ne olacak? Güney Kürdistan Bölge yönetimi nasıl yaklaşacak?

　Şimdi bunların ve benzer soruların cevapları merak ediliyor. Genel kanaat olarak PKK’nin, eylemsizlik ve seçimler arasında bağlantı kurmuş olması olumlu karşılanıyor. Sorunların siyaset kurumları eliyle çözülmesine önem verdiğini gösteriyor.

　Bu çerçevede MHP’nin de gelişen siyasetin dilini doğru okuması elzemdir. MHP bilmeli ki, bu çağda sorunlar kabadayı bir üslup ve ittihatçı milliyetçilikle çözülemez. İttihatçı dayatmaların günümüzde Cumhuriyet’i çözülme noktasında zorladığı unutulmamalıdır.

　 CHP’nin tutumu da benzerlik içermektedir. Genel başkanının deyimiyle ‘’korku imparatorluğu’’ haline gelen bir siyaset tarzının, demokrasi taleplerine direnmesi karşılığında parti, ‘bölünerek küçülme’ seçeneğinde durmaktadır.

　 Sorunlara siyasal çözüm getirmede kendini ‘’demokratik hareket ‘’ sayan güçlerin, özellikle referandum sürecinin en ateşli aksiyonerleri olan ‘’yetmez ama evet’’çilerin durumu da çok ciddi bir eleştiriye muhataptır. Onlar da, en azından şimdiye kadar ciddi bir çözüm gücü olamamıştır. Kimi zaman böyle bir istek gösterisinde bulunuyorlarsa da, bunu sistematik bir eylem dizisi haline getiremediler. Barış zemininde sonucu politika belirlediğine göre, bu güçlerin durumu da elbette kabul edilir değildir.

　AKP’ye gelince, iktidar olmakla birlikte ciddi bir çözüm yaratmamaktadır. Hep çözüm beklentisi yaratan fakat hiçbir sorunu çözmeyen bir tutumun sahibidir.

PKK’nin eylemsizliğini seçime kadar uzatması bir yandan AKP’ye fırsat yaratırken diğer yandan aslında en çok da AKP’yi zorlamaktadır.

　Şimdi AKP ne yapacak…Bir kere artık kimseyi suçlayamayacak ve mağduru oynayamayacaktır. Buna karşılık, Eğer demokratik-sosyalist muhalefet güçleri, seçim sürecini iyi değerlendirirse, AKP’nin türbandan Kürt sorununa kadar barış ve demokrasi isteminde gerçek yüzü, daha net ortaya çıkacaktır.

　 Eğer AKP mevcut çizgide kalır da kendini değiştirmezse o zaman bu topluma ve toplumun değişim taleplerine yazık edecektir. Ateşkesin uzatılmasıyla oluşan olumlu hava, başta Kürt sorunu olmak üzere temel sorunların çözümünde kullanılmayacak, sadece AKP iktidarını uzatmanın aracı yapılmaya çalışılacaktır. Bu da daha çok çözümsüzlük ve çatışma demek olacaktır.

　AKP’nin bu süreci heba etmesine fırsat vermemek, barış ve kardeşliğin tesis edilmesi çabası kadar, AK Partinin de demokrasi ekseninde tutulmasını sağlar.

　’’Barış hemen şimdi’’ söylemi etrafında yürütülecek muhalefet tarzı; başta ‘’yetmez ama evet’’çiler olmak üzere tüm fikir ve eylem güçlerinin, gerçek demokrasi ve özgürlükler cephesinde yer almasının ancak; AKP’yi barışa zorlayan bir anlayıştan geçtiğini bilerek ve Türkiye halklarının eşit ve özgür kardeşliğinden ödün vermeyen bir çizgide mücadele ederek mümkün olduğunu bilmeleri ve seçim sürecinin politik platformunu bu zemin üzerine oturtmaları gereklidir.

　 Hatta, çatışma ve ateşkes sözcüklerinin seçimlerin bitmesiyle birlikte, hayatımızdan tamamen çıkması için bir zorunluluktur da…