Erdoğan'ın attığı her adımı savunmanın bir aracına döndü, sürekli olarak milli iradeden bahsetmek.

Yolsuzlukla ilgili mi tartışıyorsunuz, cevap hazır, "milli iradeye müdahale ediyorsunuz".

Taksim'de yapmak istediğiniz miting mi yasaklandı ve siz yasağa karşı mı çıkıyorsunuz, tepki hazır "milli iradeyi zorluyorsunuz".

Çevreyi tahrip eden uygulamalara mı karşısınız, "milli iradenin ekonomik büyümeye yönelik ısrarını anlamıyorsunuz" demektir.

Ergenekoncular salıverilirken de, bakan çocukları serbest bırakılırken de, Gezi'de direnilirken de, HES'lere karşı çıkılırken de aynı savunma-saldırı hattıyla karşı karşıyayız. Milli iradeye saygısızlık yapmakla suçlanıyoruz.

Öncelikle, kimse milli iradeye saygı duymak zorunda değil. Seçim sonuçlarını Erdoğan'a saygı duymak açısından değerlendirmek zorunda da değil. Aktif AKP'liler, seçim sonuçlarından milli iradeye saygı sonucunu çıkartabilir. Başkaları ise Erdoğan'ın bu oyları nasıl aldığını analiz edip, oy tabanının daralması için bu analizden yola çıkarak politika önerebilir.

Bunu yaparken de, milli iradeye dokunulmazlık atfedenlerin örttüğü şeyin ne olduğunu teşhir de edebilir.

Bakın artık yolsuzluk tartışması yapılmıyor. Teker teker takipsizlik veriliyor yolsuzluğa bulaşanlarla ilgili.

Bu arada bir darbe falan gerçekleşmedi.

Polis destan yazmaya devam etti.

Taksim'de gösteri yapmak hâlâ yasak.

Erdoğan, kuşların uçuş güzergahını bile belirleme yönündeki gücü elinde merkezileştirme eğilimini sürdürüyor.

Kutulardan çıkan paralar hakkında konuşmak yasak.

En kararlı Ergenekon sulandırıcısını bile rahatsız eden bir şekilde, Veli Küçük ve arkadaşları serbest bırakıldı.

Milli iradenin şahsında cisimleştiği iddia edilen Erdoğan'ın, Berkin Elvan'ın ailesini yuhalatmasını mı sayalım; köşe yazarlarına, ihalelere, otoyollara, futbol takımlarının kongrelerine dahil olma hırsını mı?

Evet, halkın önemli bir kesiminden oy almış olması verili durum. Bunu inkâr etmek, politika dışına düşmek anlamına gelir. Ama bu tespiti yapmak, AKP'nin en yüksek oyu alan parti olduğunu görmek ve söylemek, AKP politikalarına saygı duymayı ve Erdoğan'dan daha hırslı bir şekilde bu politikaları savunmayı gerektirmez.

AKP'nin sınıfsal temelini, hangi kesimlerden ve neden oy aldığını, devlet ve egemen sınıfla arasındaki ilişkileri anlamak, kavramak zorundayız. Biz bunu, AKP'yi nasıl yenebileceğimizin yol haritasını çıkartmak için yapıyoruz.

AKP'ye dönük her eleştiriyi milli iradeye saygısızlıkla suçlayanlar ise, milli iradenin müdahale sınırını, belirleme hakkını tamamen unutmuş görünüyorlar.

Nedir bu milli iradenin eleştirilme sınırı?

Nerede başlayıp nerede bitiyor?

Milli iradeyi temsil ettiğini söyleyen bir siyasetçi ve partisi, her şeyi yapma yetkisine sahip midir?

Milli irade ve seçim sandığı. Demokrasiyi bu iki kavram üzerine inşa edenler çok yanılıyor. Gerçek insanların, gerçek ilişkilerin ve dolayısıyla gerçek sınıf çıkarlarının maskesi işlevini gören her kutsal, burada milli irade kavramının yaptığı gibi, millet denilen karmaşık toplumsal yapının içinde bir elitin çıkarlarının aracı olmaktan öte anlam taşımaz.

Milli irade adına girilmeyen savaş, yapılmayan katliam, göze alınmayan doğa yıkımı kalmadı. Hepsi bir milli iradenin çağrısının ürünü olmuştur.

Milli irade diyerek övdüğünüz toplumsal kesimlerin arasındaki uzlaşmaz sınıf farklılıkları şimdilik görünmez olabilir. Kutulardan çıkan paraları aklamak için panik hâlde milli irade teranesini savunmaya başlamanızın nedeni bu.

İşçiler ve yoksullar, milli iradenin yerine işçi olmaktan kaynaklı iradenin çok daha adil ve geçekçi olduğunu görüp eyleme geçtiklerinde, Gezi günlerini özlemle anmak zorunda kalacaksınız. Milli iradenin çok milliyetçi bir gaf olduğunu bugünden hatırlatanlardan özür dilemeyeceksiniz. Özür de beklemiyoruz zaten.

http://marksist.org/yazarlar/yildiz-onen/14671-siniri-olmayan-milli-irade