Ankara Tren Garı önünde patlayan bombalar 97 insanımızın canını aldı. Yüzlerce kişi yaralandı. Çoğu, farklı şehirlerden miting için Ankara’ya gelmişti. Memleketlerine tabutlar içinde uğurlandılar. Türkiye’nin dört bir köşesine ateş düştü, hepimizin yüreği yandı. Ölenlere rahmet diliyorum. Allah geride kalan yakınlarına sabır versin. Umarım yaralılar bir an önce şifa bulur, sağlıklarına kavuşurlar. Milletimizin başısağolsun.

Birkaç gündür bu menfur saldırıyı konuşuyoruz. Lakin cenazeler bile defnedilmemişken, onların kanı yerde kurumamışken ideolojik-politik pozisyon alışına göre bu trajik hadiseyi bile araçsallaştırmaktan çekinmeyenleri gördük, not ettik.

Olay mahallinde cansız bedenler asfaltın üzerindeyken ülkenin meşru yöneticilerine sorumluluklarını hatırlatmak ve onlardan gereğini istemek yerine, PKK’nın söylemine harfiyen riayet ederek ülkenin yöneticilerine olayın faili muamelesi yaparak tam da saldırıyı gerçekleştirenlerin hedef ve arzuları doğrultusunda hareket ederek olayla ilgili karartma uygulayanları da görüdük, not ettik.

Not: PKK bir terör örgütüdür. 30 yıldır kanlı yüzlerce eyleme imza atmıştır. Türkiye’nin aktüel siyasetindeki pozisyon alışlar dikkate alındığında bu hatırlatmayı bir zorunluluk olarak görüyorum.

Ahmet Hakan “Bombalar patlamasın diye yapılacak 5 şey” başlıklı dünkü yazısında bir liste hazırlamış. Bombaların patlamaması için yapılması gerekenleri sıralamış.

Madem listeliyoruz, sıralıyoruz elimizi korkak alıştırmayalım o zaman.

Bir terör saldırısını engellemeye yeter mi böyle bir liste bilinmez. Ancak toplumun toplum olma iradesini hedef alan, hedefine ulaşmak için her türlü cani yöntemi kullanmaktan çekinmeyen saldırıları sonuçsuz bırakmak, onların maksat ve hedeflerine uygun gelen bir durumun içinde olmamak için yapılacak 5 şey daha var !

BİR: Terörün ne kadar insanlık dışı, vahşi cani bir yüze sahip olduğunu henüz idrak etmemiş isek bu olay vesilesiyle bu idraksizliğe son vermek için yeniden düşünmek.

İKİ: Terörün iyisinin/sempatiğinin olmayacağını, PKK vurduğunda “çiçek çocukları”, İŞİD/DAEŞ vurduğunda terör demenin; teröre, teröriste ikircikli davranmanın bizi ancak sempatizan yapmaya yeteceğini lakin insanlığımızdan çok şey alıp götüreceğini anlamak.

ÜÇ: Ankara’da meydanı kana bulayanlarla, yol kesip insan avına çıkan, mayın döşeyen, kucağında bebeği olana kurşun sıkanların esasta, özde aynı adamlar olduğunu bilmek.

DÖRT: Cana kastedenleri alkışlayanı, destekleyeni mazur göreni değil bağlama virtüözü, parti başkanı, milletvekili; babamızın oğlu olsa da tanımamak. Terörle mesafesi olmayana azami mesafeyi hemen o noktada koyabilmek.

BEŞ: Acının sahiplenilmesinin, paylaşılmasının inancımıza, dünya görüşümüze bir halel getirmeyeceğini bilakis inancımızın gereği olduğunu kavramak. Bunun vicdanımızı, adalet duygumuzu ve insan olmamızdan gelen duruşumuzu sabit kılacağını anlamak. “Düşmanlarımıza tek bir borcumuz var: Adalet”   diyen Aliya’nın sözü ile dilegelen Müslümanca erdemi hatırlamak.

Maide Suresi’nin 8. ayetini bir mıh gibi akılda tutmak.

“Ey iman edenler ! Allah için hakkı titizlikle ayakta tutan, adalet ile şahitlik eden kimseler olun. Bir topluma olan kininiz, sakın ha sizi adaletsizliğe itmesin. Âdil olun. Bu, Allah'a karşı gelmekten sakınmaya daha yakındır. Allah'a karşı gelmekten sakının. Şüphesiz Allah, yaptıklarınızdan hakkıyla haberdardır.”