“Ahmet Altan’ın son yazısını okudun mu?”, diye sordum bir arkadaşa.

“Ben Ahmet Altan’ı okuyamıyorum artık”, diye cevap verdi.

Fakat bunu öyle bir söyledi ki ağzından çıkan cümle, ses tonu ve söyleyiş tarzıyla gerekçesini de açık ediyordu: “İçim almıyor!”

Taraf’tan sonra yeniden boy gösterdiği yazılarını dikkate aldığımızda haksız da sayılmazdı. Hele Altan’ın son yazısını gördükten sonra düpedüz “Haklıydı arkadaşım!”, diyebiliyorum.   

Ahmet Altan’ın “Türklüğün Kürtlükle İmtihanı” başlıklı yazısından bahsediyorum. Yazıyı, birkaç kere okuma teşebbüsünden sonra ancak bitirebildim. Zorluk, yazının fikri kalibresinden, argümanının gücünden ya da üslubundan kaynaklanmıyordu.

Zorluk, yazının “dehşet” saçan cüretinden neşet ediyordu.

Yazısına İspanyol iç savaşına atıfla başlıyor Altan:

“Bugün büyük bir faşist saldırı altında kalan Türkiye’deki insanların ciddi dersler çıkarması gerektiğine inandığım kısa bir sahne vardır.”, diyor ve ekliyor.

“Franco’nun ordusunun saldırısını beklerken, bir birlik komutanıyla yardımcısı aralarında konuşurlar, konuştukları konular da ilginçtir ama asıl ilginç olan onların kimlikleridir. Birlik komutanının yardımcısı bir komünisttir, birlik komutanı ise bütün ömrü komünistlerle mücadele ederek geçmiş bir albaydır.”

Tüm bu hatırlatmalar, Ahmet Altan’a analojisi için gerekli aparatları veriyor. Ahmet Altan’ın yaptığı analojiye göre Cumhurbaşkanı Erdoğan, Franco oluyor. Kemalistler bahsi geçen sahnedeki birlik komutanı albay, komutanın yardımcısı olan komünist ise HDP/PKK oluyor.

Ahmet Altan’ın cümle kurgusunda HDP ya da PKK sıklıkla “Kürtler” olarak geçiyor.

Analojinin de bir namusu, haysiyeti olur!

Yaptığı analoji yazıda bir saçmalık manzumesi olarak kalsa yine iyi! Öyle olmuyor bir de siyasi reçeteye dönüşüyor.

Asker, polis ve hükümet “Türklüğü yüceltmek” maksadıyla Doğu’da “Kürtleri öldürüyor“ Altan’a göre.

Peki, ne yapmak lazım? 

Altan’ın pespaye analojisi reçeteyi veriyor: Tıpkı İspanya iç savaşında olduğu gibi Erdoğan’a karşı Kemalistler ve HDP/PKK birlikte mücadele etmeliler.

Altan Kemalistlere şöyle sesleniyor:

““Laikliği” demokrasiden daha fazla önemsedikleri için yıllarca kavga ettiğimiz Kemalistler, şimdi bir karar vermek zorundalar. Suudi Arabistan’la “mezhepsel” ortaklık kurduğunu açıkça ifade eden ve laikliği ortadan kaldırmak için adım adım ilerleyen faşist bir yönetimi, sırf Kürtlere kızdıkları için destekleyecekler mi?”

Tamam diyelim ki Kemalistler bu yazıdan acayip etkilendiler ve gaza geldiler.

İyi de bu mücadele nerede, nasıl ve ne zaman olacak?

Bir seçimden yeni çıkmış olduğumuz dikkate alındığında Ahmet Altan’ın Kemalistleri sandıkta bir mücadeleye davet ettiği söylenemez.

Peki, nereye çağırıyor Ahmet Altan?

Kemalistler tası tarağı toplayıp Sur’a, Cizre’ye koşup PKK’lılarla birlikte hendeklere mi doluşacaklar? Bunu mu istiyor? Buraya mı çağırıyor?

Böyle bir ittifakı, birlikteliği bir zihin nasıl tahayyül eder?

Altan’ın yazısının başlığı sizi yanıltmasın sakın!

Kimin kiminle imtihan edildiğini bilemem; ama yazıyı okumaya teşebbüs eden ehli vicdan, ehli insaf her okur, aslında çok geçmeden Ahmet Altan ile imtihan edildiğini fark ediyor. İşin acı yanı, bir yazarla imtihan olmuyorsunuz yazıyı okurken. Yazarlığını, muarızlarına karşı “nefret” ile bulamış, kendi yazarlığı bizzat kendisi tarafından manipüle edilen, şeytanlaştırdığı iktidara karşı dün şeytanlaştırdıklarını göreve çağıran, nefret kilisesinin ateşli engizisyon vaizi ile imtihan oluyorsunuz.  

Sen, “İsyan Günlerinde Aşk” ,”Karalıkta Sabah Kuşları”, “Gece Yarısı Şarkıları” nı yaz, sonra gel“Türklüğün Kürtlükle İmtihanı” diye bir şey yaz.

Burada akıl almaz bir şey var!

İsimlerini saydığım kitapları Ahmet Altan yazdıysa eğer, “Türklüğün Kürtlükle İmtihanı” yazısını kim yazdı o zaman?

Yok, o yazıyı yazan Ahmet Altan ise isimlerini saydığım kitapları kim yazdı o zaman?

Söylemiştim akıl almaz diye!

Ahmet Altan ve onun gibiler yazılarında ısrarla bir şey yapıyorlar. Yazılarında, sadece hükümete ya da Erdoğan’a kin kusmuyorlar, bir de Kürt ulusçuluğunun damarlarına sürekli taze kan pompalıyorlar. Bunu, neredeyse Kürtlüğün karşısına ezeli, ebedi, geçmiş, gelecek yegâne “kurucu-dış” olarak Türklüğü çıkararak yapıyorlar.

Evet, Türklük, Avrupa’nın “kurucu-dış”ı olmuştu. Bugün Türkler olmadan Avrupa tarihi yazılamıyor. Türklüğü bir an için çekip al, Avrupa uluslarının bilhassa Balkan uluslarının “ulus” kimlikleri hükümsüz kalır.1915’i çekin altından, Ermeni ulusçuluğu tepetaklak olur. Ermeni ulusçuluğu tüm varlığını, “kurucu-dış”olarak ikame ettiği Türklüğe borçludur.

Şimdi Güneydoğu’da terör operasyonunu “Türklük adına Kürtlere katliam” diye lanse ederek Türklüğü Kürt ulusçuluğunun inşasında “kurucu-dış” olarak ikame etmeye çalışıyorlar.

Yazılarındaki ilaç işte bu!

90’ların travması ile malul bir zihinsel formasyonunuz var ise zokayı yuttunuz demektir!

Nuri Alço’nun ilaçlı gazozu gibi, hafazanallah yanılıp şaşırıp içen yandı! 

“Kötü yola düşmek” son derece mukadder.

Yüzü maskeli birkaç ergeni, mümkünse onlarla beraber gelenleri de gaza getireceğiz diye değer mi buna?  Onların ölmesi bu kadar dertse size tam teçhizatlı bir ordunun karşısına ellerine tutuşturduğunuz ilaçlı yazılarla onları çıkartarak, çıkmalarına “cesaret” zerk ederek asıl siz, onlara ne yapmış oluyorsunuz?

Yazılarınızda kustuğunuz öfkenin içinde boğulanları gördükçe vicdanınız da mı sızlamıyor?