Bu topraklara faydacı, ataerkil, “değişmez toplum" algısına sahip bir siyasi kültür hakimdir. Ahlaki değerleri, geleneksel yapısı, “hiyerarşi–itaat" mekanizmaları, dengeleri ile “değişmez toplum" fikrini, bu değer ve dengelerin değişmesini bozulma olarak gören, bozulmayı, dolayısıyla değişimi, bir tür siyasetle, “yıkıcı siyaset"le özdeşleştiren bir zihniyet besler.

Bunun sonuçları da bildiktir.
Dış ve iç değişim dalgalarının tehlike olarak algılanması…
Her dalganın hakim zihniyet üzerinde ağır “travmatik etki"ler yaratması…
Ve deneyimle sabittir: Her travma, devlete endeksli, devleti“değişmez toplum ve dengelerin"un koruyucusu ve vasisi olarak öne çıkaran, dolayısıyla onun kontroluna yönelik çatışmacı siyaset algısını da biraz daha besleyen, toplumu biraz daha geri iten evreler üretir.
1960'lardan bu yana yaşadığımız her 10 yıllık dilim, dünya, bölge, ülke kaynaklı farklı değişim girdilerini taşıdığı, değişim halini ifade ettiği oranda, bu değişim karşısındaki travmayı, bu değişime verilen tepkiyi, değişimin dış düşman, iç düşman, üst akıl gibi vurgularla özneleştirilmesini ifade etmiştir.
Özneleştirme, o özneyi, örneğin Batı'yı, İsrail'i, ABD'yi, İran'ı, dini, vb, her sıkıntının, her kötülüğün tek açıklayıcı nedeni olarak görme demektir. Ve, tersten bir yolla “değişmezlik ve ideal toplum algısı"nın beslenmesi, bu çerçevede toplumsal farklılıkların, talep farklılıklarının, katılım gereklerinin boğularak algıda bir otoriterleşme dalgası doğması demektir.
Kemalist gözlükle bakıldığında, örneğin, son 15 yılın öyküsü, AK Parti'nin dindarı, değişimi, çevreyi temsil eden kimliğiyle iktidar olmasından ve bunun yarattığı bozulmadan ve travmadan ibarettir. Biliyoruz ki, bu travma, özellikle kentli, seküler, üst kesimleri etkilemiştir, zihni çatışmaları ve çelişkileri azdırmış ve onlar nezdinde değişmez toplumun bir versiyonu olan, “içi boş ve aktörsüz değişim söylemi"ni putlaştırmıştır.
Bu versiyonun, “içi boş ve aktörsüz değişim söylemi"nin altını özellikle çizmek gerek.
Aktörsüz değişim, siyaset cihazı elinizdeyken “taleplere kapalı, siyasetin takdir etmesine dayalı, geleneksel toplum fikrine uygun 'arz'lar üzerine kurulu, geleneksel dokuyu yeniden üretecek bir mühendislik hali"dir, teknik değişimdir.
Bu versiyon, başka bir değişim öyküsü üzerinden bugün muhafazakar kesimde de boy gösteriyor.
Sözünü ettiğim Kürt sorununa ilişkin değişimdir. Kürt sorununda muhatapsız, aktörsüz, talepsiz bir değişim sürecini savunan anlayışın muhafazakar kesimdeki yaygınlığıdır.
“Toplumsuz ve siyasetsiz yenilenme, değişme, sorun çözme mitosu", ne yazık ki, ülkeye egemen zihniyetin hâlâ özünü oluşturuyor.
Ve bu öz her geçen gün pekişiyor.
Bu zihniyet yırtılarak kendisini biteviye yeniden üretmektedir.
Bu yırtılma iki yönlü oluyor.
Bir yandan her bir aktörün zihniyetine ilişkin yaşanıyor, öte yandan toplumsal kesimlerin iç ortak algısına ilişkin olarak karşımıza çıkıyor.
İlk yırtılma, kişinin kendisini, “olan"ın dışına itip “bir bilinmeyen"in itici güç olduğu komplo teorilerine yaslanmasıyla, bunu toplumsal, kültürel, insani duyarlılıkları, talepleri, bunların belirleyiciliğini yok saymasından ileri geliyor..
İkinci yırtılma, “çoğulcu bir yerelleşme ya da siyaset" yerine“çoğunlukçu bir yerel fikir ya da siyaset"in yeniden doğmasıyla, çok parçalı toplum yerine tek parçalı millet kavramının sağda ve solda ideolojik bohçalardan tekrar çıkarılmasıyla ilgilidir.
Bu ikinci yırtılma komplo teorilerine dayanan sembolik bir milliyetçilik üretiyor.
Ve tüm bunlar, bu savunan kişi, kesim ve dinamikler tersini söylese de, siyasetten yola çıksa da, siyasetin değişme adına sterilleştirilmesine ve devletleştirilmesine destek sağlıyor…
Kürt'süz Kürt sorunu algısının kökeninde de bu zihniyet yatmaktadır.
Umarız bir gün değişir.