Reyhanlı’da gerçekleştirilen provokasyon dışında yaklaşık dört aydır terör olayı gerçekleşmiyor, ölüm haberleri gelmiyor.

            Ateş düştüğü yeri yakarmış! Tuzu kuru elitistlerin, vesayetçi beyaz Türklerin bunu anlaması mümkün değil. Onlar şimdiye kadar sahip oldukları statüleri nedeniyle camdan kulelerde yalnızca seyrettiler.

            Onlar, ne yüz beş yaşında bile cumartesi annelerinin eylemlerine destek veren, 12 eylülde bir gece ansızın evinden alınıp götürülen ve bir daha dönmeyen oğlu, belki gelir diye öldüğü güne kadar evinin kapısını açık tutan Berfo ninenin acısını hissedebilirler, ne de terör gerekçe gösterilerek yakılan beş bine yakın köyden göç etmek zorunda bırakılan köylülerin mağduriyetini.

            Onlar her darbe sırasında işkenceyi iliklerine kadar hissedenleri unutur, o insanlara işkence yapanların bugün Silivri misafirhanesinde “makarnalarına niye sos yok” diye hesap sormaya kalkarlar.

            30 yıl sonra artık toplum, ölüm haberleri almadan huzur içinde yaşıyor diye neredeyse yas tutanların, Reyhanlı’da patlayan bombaların ardından bir göbek atmadıkları kaldı.

            “Barış iyidir ama” diye başlayan sözleri duydukça, “içeriğini bilmediğimiz bir sürece nasıl destek vereceğiz “diyenleri gördükçe,” barış ama, neyin karşılığı” gibi anlamsız sorularla muhatap kaldıkça insanın psikolojisi bozuluyor.

            Savaşlar çok bilinmeyenleri olan durumlardır. İçerisinde nice stratejileri, taktikleri, savaş oyunlarını ve komploları, psikolojik hamleleri barındıran bir süreçtir.

            Ama barış öyle mi?

            Barış için, önce niyet gerekli. Kararlı bir irade ve çaba olmadan barışa ulaşmak mümkün değil. Çünkü barışın yolu mayınlarla, tuzaklarla örülü. Üstelik de terör, kaos ve belirsizliklerden beslenen savaş çığırtkanları öyle kolay teslim olmuyorlar.

            Onların tek sermayesi terör ve nefret söylemleri üzerine oluşturulmuş kaos ortamları. Bu ortamın oluşması için de topluma sürekli korku aşılamak, insanları korkularla yönetmek isterler.

            Bu korkularından kurtulmak isteyen masum ve korumasız insanları kendi amaç ve çıkarları doğrusunda yönetmek çok daha kolay hale gelir.

            Bugün ülkemizde yaşanan, yaşatılmak istenen de budur.

            Bir dönem komünizm, bir dönem bölücülük tehlikesi diyerek halkı korkutanlar, şimdilerde de “şeriat geliyor” korkusunu yaymaya çalışıyorlar.

            Sözüm ona kendilerini laik cumhuriyetin bekçisi ilan edenler, sanki cumhuriyete yönelik bir tehlike varmış gibi yeniden toplumda bir korku atmosferi oluşturmak ve ardından da cumhuriyet düşmanlarıyla mücadele adı altında bu kaos ortamını sürdürmeyi hedefliyorlar.

            Ancak bilmiyorlar ki, değişen dünya ve toplumsal ilişkilerle birlikte Türkiye de değişiyor. Toplum değişim taleplerini dikkate alıyor, kendini yeniliyor.

            Değişim ve yenilenmeden çıkarları zarar görenler, vesayet sisteminin ayrıcalıklı elitleri, statülerini yitirenler kuşkusuz bu durumdan rahatsız oluyorlar.

            Kendilerine destek ve yandaş bulabilmek için de devamlı olarak suçlarına ortak arıyorlar, topluma yeni korkular icat ediyorlar.

            Korkularıyla baş başa kalan ve giderek karamsar, kötümser bir ruh haliyle kendilerini çaresiz hisseden örgütsüz insanları yönlendirmek, yönetmek; bu savaş baronlarının işine geliyor.

            Halkın bu ruh halinden sıyrılması için en büyük sorumluluk muhalefet partilerine düşerken ülkemizin ana muhalefet partisi her fırsatta “Ak parti iktidarı karşıtlığından yola çıkarak” barış için çözüme yönelik her girişime karşı çıkıyor.

            Kendi partisi içinde barışı destekleyenleri de farklı yöntemlerle hizaya getirmeye çalışıyor.

            Yöntemleri, uygulayıcıları, aktörleri kim ya da ne olursa olsun, barış; kimsenin karşı çıkamayacağı, bir coğrafyada yaşayan insanların birlikte, eşit yurttaşlık temelinde, özgür bireyler olarak yaşamlarını sürdürmelerine yönelik kavram ve eylemler bütünüdür. Açıktır, nettir, şeffaftır, herkes için geçerli ve mutlaktır.

            Barışın bilinmezi yoktur.

            iİktidara muhalefet adına barış sürecine değişik bahanelerle karşı çıkanlar, kendi halkına ihanet ediyorlar demektir.

            Seçilme ve çalışma yöntemlerini eleştirebilirsiniz, ancak içlerinde en keskin iktidar muhaliflerinin bile bulunduğu barış gönüllüsü “Akil insanları” itibarsızlaştırmak için yaptığınız engelleme, protesto ve karalama kampanyaları toplum vicdanında er geç mahkum olacaktır.

            Şimdi şunu sorma hakkımız yok mudur?

            Kendi halkına zulmeden Esad ve baas yönetimine gösterdiğiniz ilgi ve desteği hangi bilgi ve belgeye dayandırıyorsunuz da, Türkiye de yaşanan barış süreciyle ilgili bilgisizlikten yakınıyorsunuz?