Eylülün ilk günü, serin bir esinti var sahilde, Gümüşlük akşamında.

Vazolarını begonviller süsleyen masalarda içkilerini yudumlayan, güneşi batırdıktan sonra Bodrum yarımadasının bu en şirin köşesinde balığın yanına meze seçenlerin hemen yanında; bir avuç insan ve üç-beş çocuk barış türküleri söylüyordu.

Kumların üzerinde mumlarla yakılan barış ambleminin çevresinde şiirler okuyan, şarkılar söyleyen yürekli insanların arasında olmanın hazzını yaşadım dün gece.

İki gün önce 30 ağustos zafer bayramı etkinliklerinde alanları dolduran binlerce insan, konu barış olunca aynı duyarlılığı göstermiyorlar nedense.

30 Ağustosun kutlanmasına elbette söyleyecek sözüm olamaz.

Yoksul ve çaresiz Anadolu insanının özgürlük ve bağımsızlık uğruna tüm yokluklara rağmen verdiği kahramanca mücadeleyi elbette saygıyla anarız..

Ancak, bu zorlu mücadele ve ardından gelen zaferi, üzerinden neredeyse yüzyıl geçmesine rağmen kalıcı bir barışla taçlandıramadıysak, demek ki bir şeyler eksik kalmış demektir.

Barışın olmadığı, insanlarını özlemle ve ısrarla, nedensiz, hiçbir bahanenin ardına sığınmadan barış için mücadele etmediği bir ülkede, milyonlarca insanın canı, kanı pahasına elde edilmiş zaferleri coşkuyla değil, buruk kutlamak zorunda kalıyoruz.

Ülkemizde yaklaşık otuz yıldır süren bir savaşı çözüme ulaştırmak için yapılan çabaları itibarsızlaşmak, yeni soğuk savaş senaryoları yazmak, toplumu korkularla yönetmeye çalışmak, bu ülkeye ve bu ülkenin güzel insanlarına yapılabilecek en büyük kötülüktür.

Bölgemizi bir yangın yerine döndüren enerji paylaşım savaşları, iç çatışmalar, mezhep kavgaları sürüp giderken biz, yaklaşık iki yıldır üç-beş münferit olayın dışında terör belasından kurtulmanın, şehit cenazeleri gelmemesinin sevincini bile yaşayamadık.

İktidarda AK Parti var diye, şimdiye kadar dibine kadar kullandıkları statükodan kaynaklanan avantajlarını yitirenlerin, askeri ve bürokratik vesayetten beslenenlerin rahatsızlıklarını anlıyorum da, kendine solcu, devrimci diyen sosyal demokrat ve kimi sosyalistlerin bu barış karşıtı tavırlarını anlamakta gerçekten zorlanıyorum.

Barışın rengi, dini, mezhebi, partisi yoktur.

Barış evrenseldir

Barışı istemek, barışı savunmak için belli bir politik çizgiye, ideolojik duruşa gerek yoktur.

Barış, tüm dünyada insanların eşit koşullarda, bir arada emek ve sevgi temelinde, insan odaklı sosyal politikaların uygulandığı yönetimlerde; insanca, kardeşçe yaşamalarının adıdır.

Eğer sizde yaşayan canlıların yok edilmesine neden olan her türlü savaşa karşıyım diyorsanız,

Çocuklar öldürülmesin, analar ağlamasın, babaların yüreği yanmasın diyorsanız eğer,

Ve sevgiden, dostluktan, adaletten, haktan yanaysanız, yanı başınızda masum, savunmasız insanlar öldürülürken yüreğinize ateş düşüyorsa,

Boğazınız düğümleniyor, gözleriniz doluyor, nefesiniz kesiliyorsa,

Yani savaşsız, sömürüsüz bir dünya istiyorsanız,

İnsanlar ülkelerini terk etmek zorunda kalmasın, çocuklar aç ve açıkta bırakılmasın,

Bu zulüm ve zorbalık düzeni bitsin istiyorsanız,

Dönün yüzünüzü güneşe doğru, haykırın tüm gücünüzle.

Bitsin artık bu savaşlar,

Dinsin anaların gözyaşları,

Yok edin insanın insana kulluğunu,

Barış istiyorum

İnadına barış, deyin.

Kendi kişisel ve kurumsal çıkarları için her türlü rezilliği yapabilen siyaset baronlarına inat,

Kendisi gibi düşünmeyen, kendisi gibi giyinmeyen, kendisi gibi davranmayan herkesi düşman gören, aşağılayan, dışlayan, yok sayan kibirli modernistlere inat,

Kendilerine demokrat, çıkarları için milliyetçi, sahte dindar, vesayetçi, özgürlük ve demokrasi düşmanlarına inat,

İnadına barış, inadına demokrasi.

Tüm dünya halklarının tarih boyunca verdiği özgürlük ve demokrasi mücadelesinin sonunda elde ettiğimiz 1 Eylül Dünya Barış Günü kutlu olsun.