Sonunda bu noktaya varılacağını hepimiz biliyorduk. Bütün siyasi partiler "Anayasa bütün partilerin konsensüsüyle hazırlanmalı" genel yargısının baskısı altında, bu kadar süre uzlaşmaya çalışıyormuş gibi yaptılar.

Aslında hiçbirinin umudu yoktu bir anlaşma sağlanabileceğinden. AK Parti, "Mademki komisyondan bir şey çıkmıyor, ben de kendi tasarımı getiririm Meclis'e" demeden önce bütün iyi niyetini göstermek zorundaydı.

Ama artık sonuna gelindi bu umutsuz komisyon macerasının. AK Parti yakında kendi tasarısını Meclis'e getirecek, 330'u bulmak için ittifak arayacak; bulunca da referanduma götürecek.
Ve tabii malum koro yine "AK Parti kendi başına anayasa yapıyor" diye başlayacak.

Evet, Meclis'e gelen tasarı AK Parti tasarısı. Ama bu AK Parti'nin kendi başına anayasa yaptığı anlamını taşımıyor. Aslında, AK Parti'nin Meclis'e getireceği bu tasarıya "kendi" tasarısı demek bile doğru değil...

Bu tasarı yılların ürünü; bu tasarıda binlerce insanın, yüzlerce kurumun izi var; bu tasarıda yer alan her madde, ülkenin bütün siyasi tecrübesini ve bütün entelektüel birikimini seferber ederek yürüttüğü araştırmaların, tartışmaların, kapışma ve uzlaşmaların, zaman zaman büyük fedakârlıklar gerektiren zorlu bir mücadelenin ürünü olarak ortaya çıktı.

AK Parti'nin meziyeti, bunca yıldır biriken bu fikirleri sistemleştirip siyasi bir proje haline getirip topluma sunmaya cesaret etmesi; bu projenin arkasına siyasi iradesini koyması ve kendi tabanı başta olmak üzere, toplumun geniş kesimlerini bu büyük projeye inandırmada oynadığı öncü rol olacak.

Zaten bütün büyük dönüşümlerde böyle olmaz mı...

BDP'yle ittifak

AK Parti'nin tasarısını referanduma götürebilmek için ittifak kurması en muhtemel gücün BDP olduğu besbelli. Zaten Erdoğan da bu ihtimali birkaç ay önce açıkça ifade etti.
Böyle bir tablo doğduğunda MHP-İP çizgisinin AK Parti'yi suçüstü yakalamış gibi davranacaklarını,"İşte, sonunda ihanet açığa çıktı; Erdoğan-Öcalan ittifakı deşifre oldu" tarzında bir kampanya yürüteceklerini zaten biliyoruz ve bekliyoruz.
Ama bu kadar değil...

BDP'yle anayasa ittifakı yapılması, muhafazakâr kesimin bazı kanaat önderleri tarafından da belli bir endişeyle karşılanıyor.

Onlar da sık sık AK Parti'nin anayasa meselesinde "BDP'yle yan yana görünmesinin"siyaseten taşınamayacak bir tablo oluşturduğunu düşünüyor ve Erdoğan'a başka ittifakları zorlamasını salık veriyorlar.

Ortalıkta ittifak yapacak başka kimse olmaması bir yana, BDP'yle yan yana görünmek neden taşınamaz bir yük olsun?

Eğer İmralı görüşmeleri başlamamış ve barışçı çözüm ihtimali belirmemiş olsaydı; BDP bugün hâlâ bütün siyasi enerjisini "çözümün ancak silahlı mücadele yoluyla" olacağını ispat etmek için harcadığı ve bu uğurda yapılan demokratik reformları bile çelmelemeye çalıştığı döneminde olsaydı, AK Parti'nin böyle bir partiyle ittifakı düşünemezdi bile.

Ama bugün AK Parti'nin "İttifak yapabilirim" dediği BDP, Kürt sorunun siyaset yoluyla ve daha çok demokrasiyle çözülebileceğini savunan bir BDP olacak. Bir başka deyişle AK Parti'nin de, bütün demokratların da BDP'yi yıllardır çağırdığı zemine nihayet gelmiş bir BDP... Böyle bir BDP ile bir arada görünmek neden problemli olsun?

Bugün BDP'yle demokrasi platformunda ittifakı tehlikeli bulanlar, önümüzdeki dönemde genişleyen siyasi alanda özgürce siyaset yapılırken; BDP'ye dokunana mikrop bulaştıran "vebalı parti" muamelesi yapmayı mı düşünüyorlar?

Kaldı ki, bugün parlamentoda bulunan dört partiden AK Parti ve BDP, yeni bir anayasa için ittifak yapması en doğal iki siyasi güçtür. Çünkü anayasanın getirdiği mevcut statükoyla problemi olan bu iki partidir.

Diğer ikisi ise, toplumda esen "yeni anayasa" rüzgârına karşı koyamadığı için bu çalışmalara açıktan karşı çıkmaya cesaret edemese de esasında temelde mevcut anayasa ile hiçbir problemleri yoktur.