[16 Aralık 2014] Eğitim Şurası üzerine ilk yazımın ardından, bir arkadaşım yolladı aşağıda okuyacağınız alıntıyı. Esra Elönü, Ülke TV’de Arafta Sorular diye bir program yapıyor. Programın farkındayım, arada zapping yaparken rastlıyorum da, izleyicisi olduğumu söyleyemem. Meğer bu Pazar, yani tam da benim zorunlu din dersleri eleştiriminSerbestiyet’e yüklendiği 14 Aralık günü, gece 23:00’te Nihat Hatipoğlu çıkmış, Elönü’nün programına. Bir yönüyle, zorunlu din derslerinin “dinî ibadete zorlamak” sayılamayacağını savunmuş. Diğer yönüyle, bunun bir lâf cambazlığından ibaret olduğunu, zira aslında böyle bir ayırım yapılamayacağını ele vermiş. Benim, kendi kendimizi aldatmayalım, bunlar tamamen İslâm inancı ve ibadeti dersleridir; anaokul düzeyindeki “değerler eğitimi”nin de zorunlu İslâmizasyonuyla birlikte, büsbütün öyle olacaklardır dememi teyid edercesine, aynen şöyle konuşmuş:

“Çocuklar on yaşında kırmadan dökmeden namaza teşvik edilmeli. Ben her çocuğa din dersinin mecburî kılınmasından yanayım. Eğer aile verecek olsaydı, din dersinin mecburi kılınmasını istemezdim. Çünkü önemli olan dini öğretmek. Okul vermiş veya aile vermiş önemli değil. Ama birçok aile [din eğitimini] vermeyecek. Ve o çocuk ilerde savrulabilecek. Din eğitimi ayrı şey, dini ibadete zorlamak ayrı şey. Din dersinin okullarda okutulmasının, hattâ zorunlu olması gerektiğine bütün yüreğimle iman ediyorum. Niye iman ediyorum? Meselâ Osmanlıca konusunda o kadar baskıcı ve abartılı bir dil kullanmadım. Dil de öğrenilirse güzel olur, hoş olur, hiçbir zarar gelmez diyorum. Ama din dersinin zorunluluğu konusunda son derece keskin ve net konuşuyorum. Çünkü ‘çocuklarınıza dini öğretin’ diyor, Hz. Peygamber.”

Benim için burada ilginç olan ne, biliyor musunuz? Bir örnek olarak Nihat Hatipoğlu’nun, tabii öncelikle düşüncesizliği; kendi inanç âlemi dışında başka inanç (veya inançsızlık) âlemlerinin de olabileceğini zerrece aklına getirmeyen mutlakçı darkafalılığı; veya aklına gelse de onları din ve vicdan özgürlüğü çerçevesinde hesaba katmayan empati yoksunluğu. İkinci olarak, farklı inançlara sahip ailelerin olası özgür tercih alanları ile herkese ve bütün inançlara eşit davranması gereken devletin yaptırım alanını ve bu alanda ne sunacağını ayırt edememesi (ya da devleti kestirmeden İslâm devleti diye düşünmesi). Bu iki ayırımsızlık veya farkındasızlık birleşince, karşımıza İslâmiyetin kendi müminleri için bağlayıcı icaplarından yola çıkıp, bu icapları herkes için bağlayıcı hale getiren, âdetâ otomatiğe alınmış bir kesin hükümler silsilesi çıkıyor: Din eşittir Müslümanlık. Hazreti Muhammed herkesin peygamberi. O da “çocuklarınıza dini öğretin” demiş. Dolayısıyla din öğretilecek, yani Müslümanlık öğretilecek. Aileler öğretemezse bu görevi devlet devralacak. Çocukların “savrulmasına” [nereye?] izin verilmeyecek. Dolayısıyla din dersleri elbette zorunlu olacak ve Müslümanlığın öğretilmesini, yani örneğin çocukların — “kırmadan dökmeden” de olsa — “namaza teşvik” edilmesini sağlayacak.

Şaka gibi. Özetle, başka dinler, inançlar mevcut değil. Öyle inançlara (veya inançsızlıklara) sahip aileler de, bireyler de yok. Olamaz veya olmamalı. Hazreti Peygamberin “çocuklarınıza dini öğretin” buyruğu, bütün ailelerin (ve olmazsa devletin)bütün çocuklara İslâm inancı ve ibadetini öğretmesi anlamında geçerli. Ama gene de bu, dinî ibadete zorlamak demek değil. Sadece Müslümanlık öğretilmeli, telkin edilmeli; faraza missa âyini değil de sırf namaz öğretilip kıldırılmalı (çünkü kıldırmadan öğretemezsin zaten) — ama gene de değil işte; değil, dinî ibadete zorlamak değil. Zinhar öyle anlaşılmamalı.

Bu kadar naiflik olabilir mi; şaşmadan edemiyorum. Ama belki de, insanlık tarihinin acı tecrübelerinden zerrece nasibini almamış; sineklerin kanatlarını oyun oynarcasına kopartabilecek ve canları acımaz sanacak bu inanılmaz çocuksu naiflik, işin asıl ürkütücü yanı.