Seçimler son düzlükte-1

2015 seçimlerini yıllar sonra, şimdi benim daha önceki seçimleri şu veya bu sebeple yaptığım gibi, ele alıp irdeleyenler, acaba bir tek, homojen bir muhalefet olduğunu mu söyleyecek yoksa gerçekten birbirinden farklı, ayrışmış, değişik şeyler dile getirenmuhalefet partileri olduğunu mu düşünecek? 
Bence 2015 seçimlerini anlamamızın ana aracı bu sorunun cevabı da seçim sonuçlarını değerlendirirken başvuracağımız ana husus da bu olacaktır. 
O zaman kendi cevabımı hemen vereyim ve muhalefetin bu defa nispeten ayrışmış olarakseçimlere girdiğini belirteyim. Oy dağılımı bu esas üstüne olacaktır. Sadece HDP ve CHPüstünde durayım. MHP bana göre aldığı oya rağmen dinamizmi olmayan, reaksiyoner bir partidir. Bu kampanyada da toplumsal taleplerden uzak tutumunu sürdürmüştür. 

Evet, 2015 seçimlerinde muhalefetin ayrışmasını sağlayan ana parti HDP idi. Çünkü bu parti Türk siyasetini meydana getiren ana modelin ikili karşıtlıkları söz konusu olunca hem belli bir kutbu temsil etti hem de onu dönüştürmek için çabaladı. 
Türk siyaseti daima toplum- devlet, kimlik/ aidiyet- toplumsal hareketlilik, merkez- çevregibi eksenlerde ayrışır. Bu bakımlardan HDP farklı bir pozisyon oluşturdu. Bir yandan keskin bir kimlik politikası güttü, Kürt kimliğinin partisi olarak belirdi. Ama aynı zamanda devletin (hatta toplumun geleneksel kanatlarının) tepkisini çeken, kenarda kıyıda kalmışmarjinal grupların partisi oldu. Mesela gönüllü itaatsizliği savundu, eşcinselleri aday gösterdi. Zaman zaman kendisini Kürt kimliğinden soyutlayıp Türkiye partisi olmaya çalıştı. Müthiş bir kadın hareketliliğine sahipti. Günümüz demokratik bilinciningerektirdiği her alanda bir şey söyledi, bir tavır içinde oldu, bir tutum takındı. 
Böylece Ak Parti'nin de karşısına alması gereken bir muhalefet partisi oldu. Onu zorladı. Onun da değişik pozisyonlar üretmesine zemin hazırladı. Hatta onu savunmaya itti. Böylece seçim kampanyası çok geniş ölçüde Ak Parti-HDP arasında cereyan etti. 

CHP bu defa kendisinden, önceki seçimlerden daha fazla söz ettirdi. Bunun nedeni dahateknokratik bir politikayla ortaya çıkmasıydı. Bu CHP'nin zaman zaman başvurduğu bir yöntemdir. Söz konusu politikasını ben her şeye rağmen önemli ama yetersiz buldum. 
Nedeni şudur: teknokratik politika önemlidir elbette. Belli bir gerçekçilik içinde toplumun geleceğini tasarlamayı öngörür. Bu bakımdan diyecek bir şey yok. CHP de şöyle veya böyle benzeri bir hareket içine girdi. Hayal veya gerçek toplumun önüne bir tasavvurkoydu. 
İlginç olanı ise bunların hiçbirinin yaşanan gündelik sorunlarla doğrudan ilişki kurmamasıydı. Emekliye verilecek ikramiye diyelim belli bir kesimi ilgilendirir. Fakat onu çok açık bir popülizm diye görmek de mümkündür ve eğer CHP, iktidar partisini, söylendiği gibi taklit etmişse o taklit asıl buradadır. 
Oysa tarihine bakanlar görür ki, muhalefet partileri siyaset yaptıkları, siyaseten yeni bir şey söylediklerinde genel toplumsal yapıyı özünden, içinden eleştirdiklerinde hamle yaparlar. 1973-77 Ecevit hareketi bütün zaaflarına rağmen buydu. CHP bu defa da öyle yaklaşmadı siyasete. Çünkü o dinamizmi HDP'ye kaptırmıştı. 
Bu kampanya döneminde siyaset üreten parti HDP oldu. Bu saptamalar tayin edecek muhalefetin konumunu. Ama ne olacağını seçimlerde anlamak için iktidara bakalım...