“Falanca durağa şimdi geliriz göğe bakalım

İnecek var deriz otobüs durur ineriz
Bu karanlık böyle iyi aferin tanrıya
Herkes uyusun iyi oluyor hoşlanıyorum
Hırsızlar polisler açlar toklar uyusun
Herkes uyusun bir seni uyutmam bir de ben uyumam
Herkes yokken biz oluruz biz uyumayalım
Nasıl olsa sarhoşuz nasıl olsa öpüşürüz sokaklarda
beni bırak göğe bakalım” T.Uyar

Kış,her taraf kar.Tavşanlı’dayım, çocuğum.. Ekrem, Şerif ve Süha’yla kızaklarımızı aldık, Mülayim Tepeye kaymağa gidiyoruz. Yanımızda sokağımıza yeni gelmiş iki “yabancı” var. Biri kara kuru, bir kız Özkan, öbürü ufak tefek bir tıfıl İbrahim.

Kayak pistimiz eğri büğrü bir yokuş. Yol kenarında, virajda akasya ağaçları var. Şerif kayıyor önce, iki ayağıyla sürekli fren yaparak güvenli şekilde yavaş yavaş iniyor yokuşu. Sonra Süha. Önce bırakıyor kendini, ama viraja yaklaşınca ayaklarıyla fren yapıyor, düşmüyor.

Bana geliyor sıra. Bacaklarımı göğsüme toplayıp bırakıyorum kızağı. Dehşetli bir hızla uçuyorum. Yüreğim kuş gibi çırpınıyor. Virajda ağaca çarpıp yuvarlanıyorum. Ekrem, Şerif, Süha gülüyorlar. Özkan bağırıyor “Ben de Hasan gibi kayacağım.” “Salaklık etme,düşersin,kafayı gözü yararsın” diye ikaz ediyor tedbirliler “Hayır” diyor Özkan “düşersem düşeyim Hasan gibi hızlı kayacağım.” “Ben de,ben de!” diye bağırıyor bücürük İbrahim..Özkan kayarken uyanıyorum.

Daha yeni tanıştık. Kırk yıllık ahbap gibiyiz:

Özkan, Hasan, Meral, İbrahim.

Kim bunlar, nedir, nasıllardır, acaba filan hiç hesap yapmadan bırakıverdik kendimizi, hızla birbirimize aktık. Düşmedik, yaralanmadık. Çocuk kahkahaları gibi yalansız, hesapsız bir dostluk iklimi yarattık.

Soframıza Turgut Uyar’ı buyur ettim,misafirimizdi.Kendisini,şiirini yani severim. ‘Göğe Bakma Durağı’nı okuyordum.Doğum günümdü,söylememiştim.Masada öğrendiler.Şiir şefkatliydi, hepimizi sardı,sarmaladı.

Bir başka gün, gene dost sofrasındaydık. Yum gözünü dediler, yumdum. Açtığımda hediyemi gördüm. Göğe bakma durağını önüme getirdiler. Sanatkârı Özkan yardımcısı İbrahim’di. Çok sevindim, çok hislendim. Zor tuttum kendimi. Ağlamadım. Çok rakı içtim.

“Dördümüz birden sevinebiliriz, göğe bakalım” diye geçirdim -içimden. Kimse duymadı, ama dördümüz birden göğe baktık, sevindik.