Danimarka’daki siyasi sürgünlüğüm 1992’de bitti;Türkiye’ye döndüm.Bir süre sonra doğduğum yer olan Tavşanlı’ya gittim.Zehra teyzemin kızı Perihan ablamlardayım Akrabalar,tanıdıklar hoşgeldine geliyor.Hatır soruyorlar,sohbet ediyoruz. Bir süre sonra Perihan ablam “Gantarların Ekrem geldi Hasan,avluda ” dedi. Ekrem benim çocukken en yakın arkadaşım,kankam,oyun ustamdı.Ayakkabı tamircisi olan babası ilkokulu bitirince okutmadı.Otomobil tamirciliğine  çırak verdi.Çok görüşemedik ama çok başarılı bir oto tamircisi olduğunu, iyi para kazandığını,üç katlı bir ev yaptığını ve hacıya gittiğini öğrendim.

Avluya çıktım.Koşarak geldi boynuma sarıldı sıkı sıkı.”Hoş geldin bizim oğlan.Geçmiş olsun. İnşallah başına bi daha komünistlik  belası gelmez.”

“Sağol Ekrem usta,sağol bizim oğlan,çok teşekkür ederim.”

“Bak bizim oğlan.Yengen gözel yemek yapyo.Şartossun ben bugüne gadar ağzıma ırakı değdirmedim.Emme senin içtiğini bilyorum.Akşama bize gel.Valla sana ırakı da alırım.Yemek yir,oturur sohbet ederiz.Eski günlerimizi anarız.”

Gözlerim doldu.Boynuna sarıldım. ”Çok sağol  Ekrem.Allah razı olsun.Ama akşama benim başka yere sözüm var.”

“Len Hasan,benimki şartolsun şeher teklifi değil!”

“Biliyorum Ekrem,bilmez miyim.”

Vedalaştık.

Teyzemin oğlu Abdürrahim “Abi ,seni bu akşam çok enteresan bir meyhaneye götüreceğim” dedi. “ cumhuriyet restoransa gelmem” “ Yok,Gamerettinlerin veli ustanın.”  “Tamam” Akşamüstü kasabanın  çıkmaz bir sokağına gittik.Tahta çift kanatlı, kilitsiz  bir kapıdan girdik.Hemen arkada bir kapı daha var.

İçeride arka bahçeye bakan camlı kapının önündeki merdivende önlüklü,gözlüğü burnunun üstüne düşmüş bir ihtiyar oturuyordu.Bizi görünce başını kaldırdı

“Hoşgeldiniz len,kimsiniz?”

“Ben keçilerin Abdürem”

 “Yanındaki deyus kim?”

“Hacasanların Hasan, Humbanın torunu.”

“Amanın gominis dedikleri hergele de mi , len bu!”

“He,Veli usta.”

“Hoşgeldiniz,ırakı içceniz de mi! Bak şişeler orda.Dolapda da yengenizin yaptığı mezele va.İstediğinizden alın.Afiyet olsun.”

Biz,iki duble rakı,beyaz peynir,kavun,cacık aldık,bir masaya oturduk.Veli dayı önündeki tepside köfte yoğuruyordu.Hemen yanında da büyükçe bir mangal yanıyor.Meyhane yavaş yavaş dolmaya başladı.Veli Dayı her gelene bize sorduğu soruyu soruyor,ama herkesi tanıyordu.

“Len İsmel,senin garıya çok hastaymış ölcek deyola.Gurtuldun mu garıdan?”

“Ne gurtulması dayı,yedi canlıdır o dalıp!”

“Osman,buban ince hastalığa tutulmuştu.N’apyo?

“Yatyo Veli dayı.”

“Allah şifa vesin!”

“Mısva,senin oğlan askker olmuş.”

“He dayı,Diyarbekir’de.”

Masalar doldu,herkes yemeğe,içmeğe ,sohbete başladı.Meyhanede tek sıcak ızgara köfteydi.Veli dayı kendine bir kadeh rakı doldurmuş içer gibi yapıyor,yanına tabakla gidenlere köfte veriyordu.

“Kaç dene istiyon len?”

“Dokuz dene”

“Al,afiyet olsun.”

“Sen kaç dene istiyon?”

“On altı”

“Oha,parayı sokakdan mı topluyon  deyus! Oniki dene yeter size”

Abdürrahim’le ben de köftelerimizi aldık,yiyoruz.Abdürrahim “Abi git Veli Dayıya tuvalet sor.” “Neden?” “Sor sen.” Gittim. “Kövte mi istiyon len?” “Hayır Veli dayı,tuvalet nerde?” Gülmeye başladı “ Bak şu deyusun eniğine,avrupalada moderin olmuş.Helaya tuvalet deyo.Aha şu köşede.

Köşe örtüyle kapanmıştı.Gittim örtüyü açtım.Bir gaz tenekesi var.Millet içine işemiş.Veli dayıya döndüm.”Dayı, bana düzgün hela lazım” “Len ulucami mi burası,sıçceksen  Ulucamiye gitcen.”

Yemesini içmesini bitiren Veli dayıya gidiyor.” Ne zıkkımlandınız len,ne kadar ırakı,ne kadar köfte?” Söylüyorlar.Eli kafasında başını  havaya kaldırıp gözlerini kısarak topluyor,bir rakam söylüyor. “Dolabın üstündeki çanağa goyver parayı ”

Kimsenin verdiği parayı saymıyor.Eksik mi,fazla mı verdiler umurunda değil.

“Hadi gali,uzatman,meyhanecinin de evi va! Sabah aşam gene gelin,bekleyon.”