Boykot pasif bir tepki.

Boykotun nihai sonuç alması mümkün değil. Başarılı olması halinde etkisi boykot muhatabının karşı tutumu olacak. Ama burası Türkiye, özne olmak fiilen yasaktır, muhataptan önce fiili vekaletçiler ön safta yer alır. Yani kraldan çok kralcılar. Bu konuda en kralcı da iktidar, medyası, Adalet Bakanı, İçişleri Bakanı, boykot daha başlamadan öne fırladılar bile:

"Halkı kin ve nefrete sürüklemek.."

Kime karşı? Yerli ve milli olana.

Evrensel değerleri ihlal edenin profiline bakılmaz.

Boykot günü alışveriş fişi olmayana, ev hapsi veya engeli olanlar hariç dava açarlarsa şaşma ha!. Madde 122 hazır, tebessüm-i elem.

Ama protesto hakkını engellemek suçtur!

Amaçları boykotla ifade edilmek isteneni engellemek.

Engellemede hukuk, meşruiyet arama; kanunsa kanun, şiddetse şiddet, barışçı itirazı susturmak için her yol mubah. Bu, asırlık Cumhuriyet'in alt yapısını kurup büyüttüğü ve hala aynı yol ve yordamdan vazgeçmediği için 23 yıldır iktidardan edemediği  hükümetin dozu giderek artan icraatı.

Boykot içeriğinde tabi ki halkı ilgilendiren konular var ama boykotun sonucunda halkın sorunları temelden çözüm yoluna girmeyecek. Çünkü organizasyonun dümeninde sistemin diğer partisi, kapitalist modernist Cumhuriyetçi, ama asla demokratik cumhuriyetçiliği manşet yapamayan CHP var.

Mesela CHP söze gelince "son tutuklamalar yerele darbeyi aştı, politik gidişatı vahim hale getirdi, artık hep birlikte olmalı" diyor, eylemlerine katılımı, desteği kabul ediyor ama demokrasi mücadelesinde ortaklığa dair bir çabası bulunmuyor; halkın temsilcileriyle bir ittifak vizyonu görünmüyor. Belki halkla paylaşmama yüzünden adı belli, programlı bir mücadele ittifakı kurmuyor. Heralde halk oy versin eyleme gelsin yeter diyor.

CHP organizasyonlarda temsili ortaklığı bile önermiyor.

Dolayısıyla buyrun önü de sonu da belli, egemen koltuk için boykot başlıklı egemen güçler arası bilek güreşine.