İkinci tura kalan Cumhurbaşkanlığı seçimini Erdoğan’ın kazanacağı kesin gibiydi ve arada 5 puan gibi bir fark vardı.

Zaten 14 Mayısta yapılan seçimde Cumhur ittifakı 323 milletvekili kazanmıştı.

28 Mayıs’ta Recep Tayyip Erdoğan 3’cü defa Cumhurbaşkanı seçildi.

Oyların da yüzde 52.18’ni aldı.

Muhalefetin adayı Kemal Kılıçdaroğlu’nun oyları yüzde 47.82’de kaldı.

Seçimler iktidarla muhalefet arasında eşit şartlarda geçmedi.

Adil ve demokratik bir seçim olmadı.

Başta Erdoğan’ın üçüncü defa adaylığı anayasaya aykırıydı ama YSK kabul etti.

Seçimlerde iktidar muhalefete her türlü baskı ve kara propagandayı yapmaktan çekinmedi, devlet imkânlarını da sonuna kadar anti demokratik bir biçimde, kendi lehine kullandı…

Seçim süreci boyunca Cumhur ittifakı muhalefeti 7/24 saat terör örgütlerinin ortağı diye montaj videolar ve iftiralarla kendi seçmeninin adeta beynini yıkadı…

Muhalefeti hedef gösterdi…

Muhalefet partilerinin il ve ilçe binaları silahlı saldırılara uğradı.

Erzurum’u anımsayın.

TRT kanallarında Erdoğan 32 saat konuşurken, Kılıçdaroğlu’na 38 dakika konuşma süresi verildi.

PKK ‘da milyar dolarlar verse bu kadar reklamını yaptıramazdı.

Bunu Cumhur ittifakına borçlu…

Adeta iş o hale geldi ki:

“Yakında uluslararası medya bulmacalarında “PKK’nın açılımı” ne diye sorular çıkarsa buna da kimse şaşırmasın.”

Muhalefeti terör örgütü ilan ederseniz, terör tanımlamanıza ve terörle mücadelenize kimseyi inandıramayacağınız gibi, uluslararası kamuoyunu da yanınıza çekemezsiniz.

AKP Hizbullah’ı terör örgütü olarak görmeyen Hüda-par’ı meclise taşıdı,4 milletvekili ile temsil hakkı verdi.

ABD,AB,Japonya ve Kanada Hizbullah’ı terör örgütü olarak açıkladığını biliyoruz.

Şimdi seçim sonrası kargaşa içinde bunu konuşmuyoruz ama demokratik her platformda  “terör sorunu”  gündeme geldiğinde  bunlar  AKP’nin karşısına hep çıkacak.

Seçimde seçmenin yarısı 21 yılda çözemediği sorunları beş yıl da nasıl çözeceksin, diye bir “karşılaştırma ve sorgulama” yapmadan Cumhur ittifakına destek verdi.

Orta Anadolu,Doğu ve Batı Karadeniz’in tamamı, Güney Doğudan Urfa,Antep, Adıyaman Maraş,Malatya,Doğu Anadolu’dan  Erzurum olmak üzere bu illerden ortalama; Erdoğan yüzde 63 oy aldı.

Çadırlarda yaşayan ve yoksul kesimin yüzde 63’ünün, 1152 odalı Saray’da yaşayan iktidara oy vermesi, akılcı değil ama muhtemelen psikolojik olsa gerek.

Ortaya çıkan tabloyu seçim sonuçlarını yoksulluk üzerinden analiz etmek yanıltıcı ve eksik olacağı ortada.

Diyanet, cemaatler, dini vakıflar, devletin kutsanması, mezhep, ırk, hemşericilik ve bölgeciliğin yanında; milyonlarca insanların sosyal yardımlar alması seçimlerde belli ki etkili oldu.

İktidar fiilen 23 milyon insana yardım yapıyor.

Muhalefetin daha fazlasını vereceğim vaadi anlaşılan seçmene inandırıcı gelmedi.

Bir toplum “sosyal ve hukuk toplumu” değilse  “yoksulluk ve özgürlük” o toplumun yarısının umurunda bile, değil mi acaba?

Muhalefete ve demokrasi güçlerine düşen seçim sonuçlarını sağduyulu bir  analiz yaparak,10 ay sonra yapılacak yerel seçimlere odaklanmak olmalı.

 Hem de Cumhur ittifakının vatandaşa söz verdiği vaatlerini, yerine getirmesinin takipçisi olmalı.

Neydi Erdoğan’ın vaatleri onları da hatırlayalım:

*Mülakatı kaldıracaklarını…

*Yeni bir özgürlükçü Anayasa çıkartacaklarını…

*AB görüşmelerinin önünde engel olan yasaları değiştireceklerini…

*Vatandaşı enflasyona ezdirmeyeceklerini…

*Gelir dağılımındaki adaletsizlik, işsizlik, yoksulluk, hayat pahalılığının önüne geçecekleri vaatleri gibi…

Peki bunları Erdoğan yerine  getirir mi?

Bugüne kadar 21 yılda getiremedi ve  toplumsal bir tane sorunu çözmüş değil,bundan sonra getirebilir mi, onu  da zaman gösterecek.

Cumhurbaşkanlığı hükümet sistemine geçtikten sonra…

Ekonomi krize girdi ama Cumhur ittifakının seçmenini ekonomik  kriz etkilememiş görünüyor.

Ama şimdi hep birlikte kavrulacağız, zam sağanağı da başlamış durumda.

İktidar hukuka dönmeden toplumsal sorunu çözebilir mi, eşit vatandaşlık hukukunu uygulamadan iç barışı sağlayabilir mi?

Haftaya tartışmaya devam edelim.