"Ben de batıdaki öğrenciler gibi kaygısız bir şekilde okula gitmek istiyorum, başladığından beri okuluma gidemedim" diyen ve bunları söylerken gözyaşlarını, hıçkırıklarını tutamayan Suriçi'nden Pelin isimli kız öğrenci "Pencere ve kapılarımızın patlamalardan sarsılmasını istemiyorum. Artık evimizde rahat bir uyku uyumak istiyorum, ben de herkesin yaşadığı bir hayatı yaşamak istiyorum, okuluma gitmek istiyorum." derken çocukların bu savaşta tahminlerin üstünde ne kadar yıprandığını gözler önüne seriyordu.

Çocuğunun çatışma alanında yanmış bedenini göstererek feryat eden Suriçi'nden bir anne ise "sadece çözüm, barış istiyoruz, gururu bir tarafa bıraksınlar artık" diyerek sabır taşının bile çatladığını gösteriyordu. "Çocuklarımız savaşa hazır diyerek çocukları birbirine kırdıranları lanetliyorum" diyor Sur ilçesi muhtarlarından bir kişi. "Suriçi'nde bir gece kalsın batılılar, misafir ederiz, uyuyabiliyorlar mı o zaman anlarlar burada ne olduğunu"  diyen ve çıplak gerçeği herkesin yüzüne vuran da bir başka mahalle muhtarıydı. "Çocuğumu kampüste mi, barikatların arkasında mı aramalıydım?" diye soruyor, üniversite öğrencisi  çocuğu öldürülmüş bir baba. "Bu muydu vicdanınız, bu muydu kardeşliğiniz. Dokuz gündür kardeşimin cenazesini alamıyoruz. Yalnız değilsiniz, dediniz ama biz kendimizi yalnız hissediyoruz” diyen bir başka ses, terk edilmişlik duygusunun isyanını hepimizin, toplumun yüzüne çarpıyordu.

Heyet olarak bir barış yürüyüşü yapıyor ve Dağkapı'ya kadar yürüyoruz. Polis barikatının önünde yapılan açıklamaya büyük ilgi var. Yol boyunca bize destek veren Diyarbakırlıların gözlerindeki ışıltı ve sahiplenilmişlik duygusu bize çok değerli ama geç kaldığımız bir işi yaptığımızı hatırlatıyor. Mazlum Diyarbakır halkına bir nefes, bir moral olduğumuzu düşünüyoruz, her caddenin başında mevzilenmiş zırhlı araçları görerek yürürken.

Diyarbakır Valisi ile bir heyet oluşturarak görüşüyoruz. Vali Hüseyin Aksoy kendisini bize tanıtarak görevi esnasında insan hakları kurullarında çalıştığını anlatıyor. Biz de bundan cesaret alarak yerel bir yönetici olarak Ankara'nın hatalarına karşı neler yaptığını soruyoruz. Diyarbakır'da gençlere yönelik spor tesisi vb. çalışmalarını anlatıyor ama ben itiraz ederek kendisinden bu sorunun gerçek çözümünün ne olduğunu konuşmamız gerektiğini söylüyorum. Sorunun çözümünün sokağa çıkma yasakları, üç beş barikatı kaldırmakla övünen bir anlayışla olamayacağını, Kürt meselesinin bu tür önlemlerle çözülemeyeceğini, Ankara'ya rapor etmesi gerektiğini söylüyorum. Bir bürokrat olarak siyasetçilerin dediğini uygulamasının doğal olduğunu ama Diyarbakır'daki havanın, Ankara'nın çözüm konseptine uygun olmadığını vurguluyorum. 15 yaşında barikat arkasında elindeki silahıyla bir güç olduğunu düşünen gençlerin söküp atma taktiğiyle bitmeyeceğini , bugünleri arayacağımız bir felaket ortamının kapısını aralayacağını vurguluyorum. Bir an evvel çözüm masasına dönülmesinin önemli olduğunu, 2 ay önce geldiğim Diyarbakır Suriçi'nin çok kötü durumda olduğunu gördüğümü söyleyince "şimdi daha kötü" diyor. Ben de o zaman bunun sonunun olmadığını siyasilere bildirmesi gerektiğini vurguluyorum. Bölgede görev yapan polislerin bir çatışma ortamı içinde yaşadığından halka olan muamelelerindeki usule uygunluk açısından psikolojik testlere tabi tutulup tutulmadığını sorunca, Emniyetin gerekli takipleri yaptığını söylüyor ama bunun zayıf bir cevap olduğunu hissediyorum. Lale Mansur atılarak Dilek Doğan'ın vurulma görüntülerinin bu konudaki hali çok iyi yansıttığını sitem ederek vurguluyor. Polislerin, Diyarbakır ve diğer sokağa çıkma yasağı uygulanan yerlerde duvarlara"Esedullah Tim" imzalı "Türk'ün gücünü göreceksiniz" temalı yazılar yazmasının, okullardaki ders tahtalarına "eğitim sırası bizde" yazmasının  soruşturmaya tabi tutulup tutulmadığını sorunca "kesinlikle kabul edilemez" diyor, bunun üzerine devam eden soruşturma olup olmadığını soruyorum. Yine pek tatminkar bir cevap alamıyoruz. 2 ay önce geldiğimde Suriçi'nde 12 yaşında bir Helin Şen isimli bir çocuğun kafasından vurularak öldürüldüğünü ve devam eden çocuk ölümlerini soruyor ve bunların soruşturma konusu olup olmadığını soruyorum. Bu spesifik soruya da çok tatminkar olmayan bir cevap alıyoruz. Anlaşılan ölen masumlar öldüğü ile kalıyor, çatışma kurbanı listesinde sadece bir isim olarak kaydı kalıyor. Abluka mantığı, sorunu arttırmaktan öteye geçmeyecek.