Yapılacağı söylenen Erdoğan-Gül görüşmesi henüz gerçekleşmeden tarafların oyun planları belli oldu. Erdoğan’ın planı şu: Çankaya’ya aday olacak.

Seçildikten sonra 1982 Anayasası’nda Kenan Evren için tasarlanan fakat bugüne kadar hiçbir cumhurbaşkanının kullanmadığı yetkileri sonuna kadar kullanacak. Eşbaşkanlık veya başka bir formülle başbakanlık makamını etkisiz hale getirecek. Sistemi adı konulmamış (ucube) bir tür başkanlık sistemine dönüştürecek; böylelikle hükümete de, partiye de hükmetmeyi sürdürecek. Seçim sistemini hemen (aleyhine olabilecek iki turlu yerine) tek turlu çoğunluğa çevirecek. Böylelikle, 2015 yazında yapılacak genel seçimlerde en az 330 milletvekilini garanti edecek.

Ardından, “yasamanın ve yargının ayağına dolanmayacağı” türden (putinesk) bir “Türk tipi başkanlık” sistemini içeren anayasa taslağını referanduma sunacak; kabul edilmesini Kürt siyasi hareketine sunacağı bazı ek teşviklerle güven altına alacak. Yeni MİT Kanunu’nu uygulayarak 12 Eylül’de askerin kurduğu “milli güvenlik devleti”nin yerine, tek–adamın “milli istihbarat devleti”ni (ya da Beşar Esad-vari “muhaberat devleti”ni) getirecek.

Evdeki hesap çarşıya uyar mı? O başka bir soru, ama belli ki Erdoğan’ın oyun planı yukarıdaki gibi. Bunun netleşmesi üzerine Gül’ün oyun planı da belli oldu. Kurucusu olduğu AKP’nin adayına karşı yarışa giremeyeceği ya da Erdoğan’ın oyun planının bir figüranı olamayacağı düşüncesiyle olacak (umarım şimdilik) kenara çekiliyor. Böylelikle maalesef halkın ona tanıdığı, görüşleri doğrultusunda siyasi mücadele vermek, Türkiye’yi yeniden demokratikleşme yoluna sokacak lider olmak şansını kaçırıyor.

İktidar partisinin tek bir kişinin sultası altında olmasına parti içinden ciddi bir itiraz gelmeyeceği ortaya çıktığına göre, Türkiye’nin tek bir kişinin sultası altına girmesinin önlenmesi, muhalefet partileri ve demokrasiye bağlı sivil toplum açısından en öncelikli hedef. Ağustosta yapılacak iki turlu cumhurbaşkanlığı seçimini özgürlüklere ve hukuk devletine bağlı bir adayın kazanmasını sağlamak için çok iyi hazırlanmak, bugün Türkiye’nin önündeki en önemli demokratik görev.

Bu, başarılamayacak bir hedef değil. Erdoğan’ın oyları azalma eğiliminde. 2010 referandumunda % 58 oy toplamıştı; bu oran 2011 genel seçimlerinde % 50’ye, 2014 yerel seçimlerinde % 44’e indi. Bu oranı daha da aşağı indirmek mümkün. Ne var ki, bunun için muhalefet partilerinin ve hukuk devletine bağlı sivil toplum örgütlerinin Erdoğan’ın karşısına güçlü bir aday çıkarmak ve desteklemek için güçbirliği yapmaları gerekir. Bu adayın kim olabileceğini ciddi kamuoyu yoklamalarıyla belirlemek, daha sonra ustalıkla hazırlanacak bir seçim kampanyası yürütmek şart.

Bu bağlamda, Kürt oylarının Erdoğan’a terk edilmemesi de büyük önem taşıyor. CHP’ye düşen önemli ödevler var. BDP sözcüsü Şırnak Milletvekili Hasip Kaplan, bu ödevi çok açık ifade etti: “Hiçbir partiye kapalı değiliz… Nasıl şu an AKP’yle yan yana düşüyorsak CHP’yle de yan yana düşebiliriz. Bu, çözüm sürecine nasıl baktıklarından geçiyor…” dedi. CHP aklını başına toplamalı; Erdoğan’ın oyun planının sonunda aleyhlerine sonuç vereceğini görebilen (Genel Başkan Yardımcısı Sezgin Tanrıkulu örneğindeki) Kürtleri kazanmanın yolunu bulmalı.

Gidişattan kaygı duyan AKP seçmenleri ve Kürtler de dâhil herkesin oy verebileceği, meydanlarda Erdoğan ile kıyasıya rekabet edebilecek, siyasi tecrübesi ve kimliği güçlü bir aday kim olabilir? Bugün için benim aklıma gelen isimlerin başında Ertuğrul Günay var.