Bir önceki yazım AKP’nin ilk başbakan yardımcılarından Ertuğrul Yalçınbayır’ın sözleriyle bitiyordu:

“Bu sözleri söyleyen kişi başbakan olamaz, gensoru ile düşürülmesi gerekir…” Ben de Eylül 2012’den bu yana Türkiye’nin yeni, Erdoğan’sız bir AKP hükümetine ihtiyacı olduğunu söylüyor, yazıyorum. Başbakan Erdoğan ilk iki iktidar döneminde ülkeye değerli hizmetler yaptıktan sonra her anlamda “yorgunluk” belirtileri gösteriyor. Bunun giderek çoğalan belirtilerinden sonuncusu, Soma faciası karşısında söylediği sözler, takındığı tavır.

Erdoğan’sız bir hükümet ihtiyacı sanırım artık toplumun giderek büyüyen bir kesimi tarafından da görülüyor. Bunun temel sebeplerine sürekli işaret ediyorum. Türkiye, giderek keyfîleşen ve otoriterleşen; yapılan yanlışlarının sorumluluğunu “iç ve dış düşmanlar” safsatasıyla açıklamaya çalışan; işlenen suçları örtbas eden; medyanın önemli bir bölümü üzerinde tahakküm kuran; ciddi yolsuzluk iddialarının şaibesi altında meşruiyeti sorgulanan; toplumu benden yana ve karşı olanlar diye bölen; kendisi gibi düşünmeyen neredeyse herkesi “vatan haini” ilan eden; nefret saçan; kalkınma diye insanlarımızın sağlığını, doğal çevreyi hiçe sayan bir hükümetle yönetilemez.

Tayyip Erdoğan bir de “fiilî başkan” olarak Cumhurbaşkanlığını üstlenecek olursa başımıza gelebilecekleri düşünmek dahi istemiyorum. Türkiye giderek daha tehlikeli bir kutuplaşmaya, kargaşaya ve çatışmalara sürüklenebilir; ordu yeniden siyasi rol üstlenmeye girişebilir. Karşı karşıya olduğumuz yönetim sorununu, demokratik yoldan çözmek zorundayız.

Yerel seçimlerde okurlarımı, bulundukları seçim çevrelerinde AKP’nin karşısındaki en güçlü partiye, İstanbul’da CHP’ye oy vermeye çağırdım. Neden? Partinin oylarının azalmasının, AKP’ye, gidilen yolun çıkar yol olmadığı konusunda bir uyarı olacağını umduğum için... Yoksa çoğunluk gibi ben de iyi biliyorum ki, muhalefet partilerimiz ne yazık ki ülkenin çetin sorunlarının çözümü için sorumluluk yüklenecek hazırlıkta görünmüyor.

Bugün içine doğru sürüklenmekte olduğumuz kargaşadan kaçınabilmemiz için en büyük sorumluluk AKP Meclis Grubu’na düşüyor. AKP’de Erdoğan’ın dar çevresi dışında kalanların hükümetin gidişatından memnun olmadıkları, çoğunun sessiz kalmalarından anlaşılmakta. AKP’nin önde gelen üyeleri artık görmek zorundalar ki, Erdoğan ve kliğinden arınmış bir AKP hükümeti gereği artık kapıya dayandı. Bu, sadece içine sürüklenmekte olduğumuz kutuplaşma ve kargaşadan kaçınabilmek için değil, ülkenin dünyada giderek gerileyen itibarını kurtarmak, hukuk devletini ayağa kaldırmak için de şart.

AKP, Türkiye’yi ehliyetle yönetecek Erdoğan ve kliğinden arınmış bir hükümet pekala kurabilir. Cumhurbaşkanı Abdullah Gül, göreve bir dönem daha devam edebilir. Parti tüzüğündeki azami üç dönem kuralı değiştirilebilir. Başbakan yardımcılarından, “AKP’nin vicdanı” sayılan Bülent Arınç ya da Türkiye’nin referansının Avrupa Birliği ve Avrupa Konseyi normları olduğunu, hukuk devleti sağlamlaşmadan ekonomik kalkınmanın süremeyeceğini her zaman vurgulayan Ali Babacan başbakanlığı üstlenebilir. Arınç ya da Babacan toplumun büyük çoğunluğuna ve müttefiklerimize güven verecek başbakanlar olabilir.

Okurlarımın çoğunun beni gerçekçi bulmayacaklarını, olmayacak şeyler istediğimi söyleyeceklerini kuvvetle tahmin ediyorum. Ancak unutmayın ki ben 68 kuşağının bir mensubuyum. Benim kuşağımın şiarı, “Gerçekçi ol! İmkânsızı iste!” Bugün için imkânsız görünse de, Türkiye’yi tehlikeli gidişten kurtaracak çözümler düşünmek zorundayız.