Bugüne kadar CHP’den başka bir partiye oy vermemiş olan yakın bir dostum, 7 Haziran’da yapılacak genel seçimde oyunu HDP’ye vermeyi düşündüğünü söyledi.

Gerekçe olarak şunları saydı: “Yüzde 10 barajının değişmeyeceği kesinleşti. Buna rağmen HDP’nin seçime parti olarak katılacağı da öyle. Bugün için HDP’nin barajı aşması uzak bir olasılık olarak görünüyor. KCK–PKK–HDP siyasetinin Meclis’te temsil edilmemesi, demokrasiye bir darbe daha vurur; Kürtler arasında ayrılıkçılık, şiddet yandaşlığı yeniden kuvvetlenebilir. Onun için HDP’ye destek verilmeli. Üstelik CHP’nin muhalefetini çok yetersiz buluyorum. Buna karşılık Selahattin Demirtaş’ı takdir ediyor, desteklenmesi gerektiğini düşünüyorum. O farklı, sorunlara Türkiye’nin bütünü açısından bakıyor.”

Dostum, bunları saydıktan sonra sordu: “Sen ne düşünüyorsun?..” Yakın dostumun CHP seçmenleri arasında kökten Kemalist olmayan, geniş değil ama hatırı sayılır bir kesiminin düşünce tarzını yansıttığı muhakkak. Onun için kendisine verdiğim cevabı okurlarımla paylaşmak istiyorum. Gerekçeleriyle açıkladığım üzere ben son yerel seçimde ve cumhurbaşkanlığı seçiminde CHP’nin desteklediği adaylara oy verdim, adayları hiç doğru bulmadığım halde. Bu seçimde de oyumu tereddütsüz CHP’ye vereceğim. Gerekçelerim şunlar:

AKP’ye, daha doğrusu Türkiye’yi bir tek–parti, tek–adam rejimine doğru götürülmesine karşı en kararlı direnişi CHP temsil ediyor. Evet, CHP saflarındaki askeri vesayetçilerin, kökten laikçilerin sayıları hayli kabarık. Ama bugünkü CHP’de demokrasiyi ve hukuk devletini savunanlar daha büyük ağırlıkta. Gelecek Meclis’te ağırlıklarının daha da artacağını umuyorum.

HDP’nin yüzde 10 barajını geçmesini kesinlikle isterim. Zira aksi takdirde KCK–PKK–HDP saflarındaki, “Madem Meclis’te temsil edilmemize bile izin verilmiyor, o zaman kendi bildiğimizi okuruz…” düşüncesi güçlenebilir; Türkiye 1990’lara dönebilir. Ne var ki HDP’nin barajı geçip Meclis’te 35–40 kişilik veya daha da geniş bir grup kurması halinde, Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın “Türk usulü başkanlık” emellerine hizmet edip etmeyeceğinden emin değilim. Her ne kadar ısrarla bunun söz konusu olmadığı söyleniyorsa da, Erdoğan ile çözümü müzakere ettiği PKK’nın İmralı’da hükümlü lideri Abdullah Öcalan arasında geliştirilmekte olan bir “al–ver” mutabakatı söz konusu olabilir. Öcalan, asgari taleplerin karşılanması karşılığında Erdoğan anayasasına destek verebilir; “Erdoğan mutabakata uymazsa, o zaman silah bırakmayız… Kimse de bu yüzden bizi kınayamaz…” diye düşünebilir. KCK–PKK’nın silahları elinde tuttuğu, bunları iradesini Türkiye Kürtlerine dayatma amacıyla kullanmaya devam ettiğinin işaretleri ortada.

Üstelik, HDP’nin barajı geçme olasılığı çok uzak. Yüksek olasılık HDP’nin barajın altında kalması ve oylarının daha çok AKP’li (ve daha az CHP’li) milletvekilini Meclis’e göndermeye yaraması. O durumda Erdoğan belki, referanduma dahi gitmeden istediği anayasayı Meclis’ten geçirebilir. Bu olasılık beni ürkütüyor; Kürtleri de ürkütmeli.

Yıllardır yazdığım, söylediğim gibi ben Kürt sorununun çözümü için Kürtlerin ortak taleplerinin anayasaya girmesini savunuyorum. Anayasadan yurttaşlığa etnik referans bitmeli; isteyen Kürtler anadilde eğitim görebilmeli; Kürt çoğunluklu bölge yerinden yönetilmeli. Ne var ki bugün yönetimdeki artan keyfileşme ve otoriterleşme tersyüz edilmeden, Türkiye demokrasiyi yerleştirme yolunda ilerlemeden Kürt sorunu çözülemez. Tek–adam, tek–parti yönetimine doğru gidişin önlenmesi, demokrasinin ve hukuk devletinin yerleşmesi, bugün Türklerin de Kürtlerin de bir numaralı meselesidir. Aklı başında HDP’lilerin dahi bunu görebildiklerine inanıyorum.