Yazılarımda kabaca 2001–2011 yılları arasındaki Erdoğan (I) ile 2011 seçimlerinden sonraki Erdoğan (II) arasındaki şaşırtıcı farkı açıklamaya yönelik üç teoriden söz ediyorum.

Genellikle psikolog ve psikiyatrlar tarafından ileri sürülen üçüncü teoriye göre, Sayın Cumhurbaşkanı bir karakter, kişilik değişmesine uğradı. Bu teoriyi en sivri şekliyle geçenlerde HDP Mersin milletvekili adayı Dengir Mir Mehmet Fırat dile getirdi. AKP kurucularından olan ve partinin eski genel başkan yardımcısı olarak uzun yıllar yakınında bulunan Fırat, Erdoğan’ın ailesinin de bulaştığı yolsuzluk skandalından dolayı yargılanma korkusu yaşadığını, bu nedenle ruh sağlığının ve psikolojisinin bozulduğunu ileri sürdü. Fırat’ın bu iddiasının gerçeği ne ölçüde yansıttığını bilmiyorum, ancak Erdoğan’ın gerçeklikten koptuğunun işaretleri giderek artıyor. Geçtiğimiz günlerde bunlardan altını çizmek istediğim ikisine tanık olduk.

Sayın Cumhurbaşkanı, iletişim devriminin sınırları ortadan kaldırdığının, globalleşmeyle birlikte dünyamızın adeta bir köy haline geldiğinin bilincinde değilmiş gibi konuşuyor. Türkiye’nin Avrupa Konseyi’nin kurucu üyesi, NATO’nun en eski üyelerinden biri, Avrupa Birliği ile katılım müzakereleri yürüten bir aday ülke olduğunu bilmiyormuş gibi konuşuyor. Daha kötüsü, demokrasilerde basın özgürlüğü denen kavramın zihnine uğramadığı izlenimini veriyor.

ABD’de yayımlanan New York Times, dünyanın hemen her yerinde okunan, dünyanın en saygın gazetelerinden biri. İlk iki iktidar döneminde AKP iktidarı için çok övücü, destekleyici yayınlar yaptı. Gazetenin, son döneminde AKP iktidarının Türkiye’de bütün muhalefetin şikayetçi olduğu keyfileşme ve otoriterleşme eğilimi üzerine yorumda bulunması ve Türkiye’nin müttefiklerini bu konuda uyarması, elbette ki o gazetenin ilgi alanına girer. Erdoğan’ın iki gün üst üste yaptığı açıklamalarla gazeteye “haddini bildirme”ye kalkması, Türkiye’nin içinde yaşadığı gerçekliği bütün dünyaya anlatmakla kalmıyor, maalesef ülkenin uluslararası saygınlığına bir darbe daha indiriyor. Dünyada itibar, kaçaklığı Danıştay tarafından da belirlenen, şatafatlı saraylarda oturmakla değil, demokrasilerin ortak değerlerine sahip çıkmakla kazanılır... Türkiye Cumhurbaşkanı’na bunu hatırlatmaktan hicap duyuyorum.

Gelelim Erdoğan’ın gerçeklikten koptuğunu düşündüren son günlerin ikinci işaretine, Stephen Kinzer’in başına gelenlere. New York Times’ın 1996 – 2000 yılları arasında İstanbul büro şefliğini yapan; halen (yine ABD’nin önde gelen gazetelerinden) Boston Globe’a da yazan; dünya ve Amerikan siyasetine ilişkin, “Ay ve Yıldız: İki Dünya Arasında Türkiye” dahil sekiz önemli kitabın yazarı olan; yorumlarında AKP iktidarının ilk iki döneminde Türkiye’nin önceki 70 yıla nazaran tanınmayacak kadar demokratikleştiğini savunan Kinzer’in başına gelenlere...

Gaziantep Belediyesi bundan haftalarca önce, yazdığı haberlerle eşsiz Zeugma mozaiklerinin kurtarılmasına ve açılan müze dolayısıyla şehrin turist akınına uğramasına önayak olduğu için kendisine teşekkür etmek, törenle “fahri hemşerilik” payesi vermek üzere Kinzer’i 26 Mayıs’ta şehre davet etti. Kinzer, geçen Salı günü Gaziantep’e vardığında, belediyeden ilgililer kendisine Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın bir yakını tarafından Belediye Başkanı Fatma Şahin’e ulaştırılan talimat üzerine törenin ve payenin maalesef iptal edildiğini bildirdiler. İptal gerekçesi, Kinzer’in 4 Ocak 2015 günü Boston Globe’da yayımlanan ve Türkiye’nin dış politikasını eleştiren yazısı nedeniyle “hükümetimizin ve ülkemizin düşmanı” olarak görülmesiymiş… Türkiye’nin bir tek – adam yönetimi altında olduğunu dünyaya