CHP'nin AKP ile koalisyon hükümeti kurmaya çok hevesli olduğu görülüyor. Kılıçdaroğlu, ilk işareti “17-25 Aralık, MİT TIR'ları gibi konularda rövanşist olmayacaklarını” söyleyerek vermişti.

(Cumhuriyet, 25/6) En yeni işareti de AKP medyasında yayımlanan bir mülakatta verdi: “Demokrasilerde uzlaşı çok önemlidir. Siyasi partiler doğal olarak elbette farklı dünya görüşüne sahiptir, farklı kültürleri var. Dolayısıyla ülkeyi yönetme konusunda yüzde 100 koalisyon içinde bütün talepleri hayata geçirmek mümkün değildir. Ama uzlaşı kültürünü oluşturmak zorundayız…” dedi. Hevesini teyid için olacak, “Paralel yapıyı kabul etmeyiz. Her demokratik devlet paralel yapılarla mücadele eder, bu da gayet doğaldır…” demeyi de ihmal etmedi. (Yeni Şafak, 23/7) CHP'nin hevesini anlamak mümkün. Oy oranı yüzde 25 dolayında ve yerinde sayan partinin izlediği politikalarla koalisyon dışında iktidar olma ümidi bulunmuyor. AKP – CHP koalisyonu konusunda kamuoyunda hissedilir bir destek de var. Bu destek özellikle siyasi belirsizliğin bir an önce giderilmesini isteyen iş çevrelerinden geliyor. HDP bu koalisyona destek vereceğini ilan etti. (16/7) Her iki partiden de milletvekilliği yapan Ertuğrul Günay, “Cumhurbaşkanı Erdoğan'ın zorlamaları olmaması halinde” AKP – CHP koalisyonunun “uzun ömürlü” olabileceğini söylüyor. (Taraf, 22/7) Davutoğlu ile Kılıçdaroğlu'nun söz konusu zorlamaları bertaraf etmek konusunda anlaştıkları, “resmi koalisyon protokolüne açık açık yazılmaz, ancak sözlü protokole girer...” şeklinde haberlere konu oluyor. (“Harita Net” Hürriyet, 23/7)

Bu koalisyonu ülkenin kaosa sürüklenmemesi açısından zorunlu görenler de var. Örneğin Hasan Cemal, “Erken seçim kan gölü demektir” başlıklı yorumunda bu bakış açısını dile getirdi: “AKP ile CHP arasındaki bir koalisyon hükümetiyle Türkiye'nin önünde normalleşme kapısı aralanabilir. Ancak böyle bir koalisyonla Türkiye yeniden istikrar yoluna girebilir...” diye yazdı. (T24, 22/7)

Ben AKP – CHP koalisyonu fikrini ortaya atıldığı ilk günden itibaren makul bulmadım. Zira CHP'nin hukuk devletinin ayaklar altına alınması ve Cumhuriyet tarihinin en büyük rüşvet ve yolsuzluk iddialarının örtbas edilmesi konularında “uzlaşma”ya yanaşmayacağını sanıyordum. Yanılmışım. CHP'nin AKP'ye ortak olarak gelecek seçimde Alevilerden bile oy alamayacak hale gelmesi endişesini taşıyordum. CHP için endişe etmenin yersiz olduğunu da anlıyorum.

CHP, AKP'ye tamamen teslim olsa da AKP – CHP koalisyonunun gerçekleşebileceğine, gerçekleşse bile uzun ömürlü olabileceğine ihtimal vermiyorum. Bunun birinci nedeni Erdoğan'ın açık tercihinin “tekrar” seçim olması. Bunun için izleyeceği stratejinin de HDP'ye yüklenerek MHP'ye giden oyları AKP'ye geri kazanmak olduğunun işaretlerini saymama sanırım gerek yok. PKK'nın asker, polis öldürerek; IŞİD'in katliam yaparak yardımcı olacağı da anlaşılıyor. İkinci neden, Davutoğlu'nu Erdoğan'dan ayrı ve farklı mütalaa etmenin abesliği. AKP'nin “sahibi” olan, yani başkanını da milletvekillerini de tayin eden Erdoğan. Onun mutlak desteği olmaksızın Davutoğlu'nun koltuğunu koruyabileceğini sanmıyorum. Eylül ayında AKP olağan kongresi yapılacak. Davutoğlu, belki bunları iyi bildiği için partisinin il başkanlarına, “tekrar” seçime hazır olma talimatı verdi.

Bence çıplak gerçeği Deniz Baykal dile getirdi: “AK Parti hükümet kurmak istemiyor. MHP zaten tutumunu belli etti. Yani koalisyon görüşmeleri artık tiyatrodan ibarettir. Kasımda seçim var...” (T24, 23/7) Hak ve özgürlükleri savunanlar olarak görevimiz, başında Erdoğan'ın olduğu bir yönetimle Türkiye'nin istikrar ve huzur bulamayacağını halka bıkmadan usanmadan anlatmak. Ülkeyi içte ve dışta içine düşürüldüğü vahim durumdan halktan başka kimse kurtaramaz.